عمه هانی ، عمویش و عموزاده هایش به دلیل امتناع از ترک خانه شان همگی به قتل رسیدند .


گلویشان بریده شده بود .


و زمان فرار بود .


آن روز خانه شان را بلافاصله ترک کردند ، و هانی در عقب خودروشان پنهان شد زیرا آنها با سربازان ایست بازرسی که آنها را رعاب می کردند روبرو می شدند .


و آنها می بایستی از مرز لبنان می گذشتند ، جایی که در آن آرامش را می یافتند .


اما آنها زندگی سخت و خسته کننده یکنواختی را باید شروع می کردند .


آنها چاره دیگری نداشتند جزء اینکه آلونکی در کنار یک دشت گلی می ساختند ، و این برادر هانی ، اشرف هست ، که بیرون آلونک مشغول بازی است .


و آن روز آنها به بزرگترین جمعیت پناهندگان در جهان در یک کشور ، یعنی لبنان پیوستند . لبنان کشور کوچکی است .


این کشور تنها چهار میلیون شهروند دارد ، و در انجا یک میلیون پناهنده سوری زندگی می کنند .


شهر یا روستا نیست که پذیرای پناهندگان سوری نباشد .


این سخاوتمندی و انسانیت فوق العاده و باورنکردنی است .


به این موضوع بدین شکل نگاه کنید ، به این نسبت .


بدین شکل که اگر تمامی جمعیت آلمان که ۸۰ میلیون نفر است ، تنها طی سه سال به ایالات متحده فرار کنند .


نیمی از کل جمعیت سوریه اکنون آواره شده است ، بیشتر آنها به خارج از کشور رفتند .


شش و نیم میلیون نفر برای نجات زندگیشان فرار کرده اند .


بیش از سه میلیون نفر از مرزها گذشتند و پناهگاهی را در کشور همسایه یافته اند ، همانطور که میدانید تنها گروه کوچکی به اروپا آمده اند .


و آنچه که من از همه بیشتر نگران کننده دیدم این است که نیمی از تمامی پناهندگان سوری کودکان هستند .


من این عکس را از این دختر بچه کوچک گرفتم .


تنها دو ساعت پس از طی مسیر طولانی از سوریه به اردن بود .


و بدتر از همه تنها ۲۰ درصد کودکان پناهنده سوری در لبنان به مدرسه می روند .


و بااین حال ، کودکان پناهنده سوری ، و همه کودکان پناهنده به ما می گویند تحصیل مهمترین چیز در زندگیشان هست .


چرا ؟ زیرا تحصیل به آنها اجازه می دهد که به آینده شان به جای فکر کردن به کابوس گذشته شان فکر کنند .


این به آنها اجازه میدهد که امید داشته باشند به جای آنکه متنفر باشند


به خاطر می آورم در بازدید اخیری که از اردوگاهای پناهندگان سوری در شمال عراق داشتم ، من این دختر را دیدم ، و فکر کردم ، " " او زیباست ، " " و جلو رفتم و پرسیدم " می توانم عکسی از تو بگیرم ؟ "


گفت بله ، ولی او از خندیدن امتناع کرد .


فکر کردم او نمیتواند بخندد زیرا او درک کرده که او بیانگر نسل از دست رفته کودکان پناهنده سوری است ، نسل جدا شده و نا امید .


باز هم نگاه کنید به آنچه که آنها از آن فرار کردند : نابودی مطلق ، ساختمانها ، صنایع ، مدارس ، جاده ها و خانه ها .


خانه هانی هم تخریب شد .


این نیاز به بازسازی توسط معماران ، مهندسین ، برق کاران دارد .


جوامع نیاز به معلمین ، وکلا و سیاستمداران علاقمند به آشتی و صلح دارند نه انتقام .


آیا نباید این ساختمانها توسط مردمی که بزرگترین جامعه در تبعید هستند دوباره ساخته شوند ، این پناهندگان ؟


پناهندگان زمان زیادی برای آماده شدن برای برگشت دارند .


شاید بتوانید تصور کنید که در یک اردوگاه پناهندگان تنها برای دورانی موقتی باشید .


خیلی دور از اینجا .


با جنگی که هر روز و هر روز ادامه دارد ، متوسط زمانی که پناهندگان در تبعید می گذرانند ۱۷ سال است .


هانی دومین سالش در برزخ بود هنگامی که اخیرا برای دیدار او رفتم ، و تمامی گفتگوی ما به زبان انگلیسی بود ، که او اقرار کرد با خواندن همه رمانهای دن بروان و گوش کردن به موسیقی رپ آمریکایی یادگرفته است .


ما همچنین لحظات پر از شادی و خوبی را با برادر دوست داشتنی او ، اشرف گذراندیم .


اما آنچه او به من در پایان گفتگویمان در آن روز گفت را هرگز فراموش نخواهم کرد .


او به من گفت ، " اگر من یک دانش آموز نباشم ، هیچ چیز نیستم . "


هانی یکی از پنجاه میلیون مردمی است که امروز در جهان آواره شده .


از زمان جنگ جهانی دوم تاکنون هرگز چنین جمعیتی مجبور به جابه جایی نشده .


بنابراین در حالی که ما پیشرفت گسترده ای در زمینه بهداشت وسلامتی انسان بوسیله تکنولوژی ، تحصیل و برنامه ریزی داریم ، بطور خطرناکی کمک های ناچیزی به قربانیان می کنیم و خیلی خیلی کم برای برای متوقف کردن و جلوگیری از جنگهایی اقدام می کنیم که باعث بیرون رانده شدن آنها از خانه هایشان شده .


و قربانیان بیشتر و بیشتری هست .


هر روز ، بطور متوسط ، تا آخر روز ۳۲ ٫ ۰۰۰ نفر مجبور می شوند که از خانه های خود جابه جا شوند — ۳۲ ٫ ۰۰۰ نفر .


آنها به مرزها می روند مانند این یکی .


ما این عکس را در مرز اردن و سوریه گرفتیم ، و این یک روز معمولی است .


یا اینکه سوار برقایق های نا امن و پر ازدهام می شوند و جانشان را برای رسیدن به امنیت در اروپا به خطر می اندازند .


این مرد جوان سوری از یکی از همین قایق های واژگون شده نجات یافت ـــ بیشتر افراد غرق شدند ـــ او به ما گفت ، " " مردم سوریه تنها به دنبال یک جای آرام می گردند جایی که کسی به شما آسیب نرساند ، جایی که هیچ کس تحقیر نشود ، و کسی شما را نکشد . " " فکر می کنم این حداقل چیزی هست که باید باشد .


در مورد درمان ، آموزش و حتی فرصتهای کاری چه ؟


آمریکایها و اروپاییها تصور می کنند که تعداد زیادی پناهنده به کشورهایشان میاید ، اما واقعیت این است که ۸۶ درصد پناهندگان ، اکثریت قریب به اتفاق پناهندگان در کشورهای در حال توسعه زندگی می کنند ، در کشورهایی که با ناامنی در کشورهای خودشان در دست به گریبان هستند ، با مشکلات خودشان برای کمک به مردم خودشان و فقر دست و پنجه نرم می کنند .


بنابراین کشورهای ثروتمند در جهان می بایستی انسانیت و سخاوتمندی در کشور هایی که میزبان خیلی از پناهندگان هستند را درک کنند .


و همه کشورها باید مطمئن شوند که هیچ کس از جنگ و آزار و اذیت فرار نکند و به نزدیکترین مرز برسد .


( تشویق تماشاگران ) سپاسگزارم .


اما یک چیز دیگر هم هست که ما می بایستی انجام دهیم که خیلی ساده کمک به زنده ماندن پناهندگان است .


ما می تونیم به آنها کمک کنیم تا موفق شوند .


ما باید به اردوگاهای پناهندگان و جامعه شان بیش از یک مرکزی موقتی که در آن مردم رنج کشیده انتظار پایان جنگ را می کشند نگاه کنیم .


در عوض ، آنجا باید مرکز بسیار مناسبی باشد تا پناهنده گان بتوانند در آنجا بر آسیب های روحی شان غلبه کنند و برای روزی که بتوانند به خانه هایشان بروند به عنوان عامل تغییر مثبتی و دگرگونی های اجتماعی آموزش ببینید .


این بسیار منطقی است ، اما جنگ وحشتناک سومالی را یادآور می شوم که بمدت ۲۲ سال است که ادامه دارد .


تصور کنید در این اردوگاه زندگی می کنید .


من از اردوگاه بازدید کردم .


در جیبوتی ، همسایه سومالی است . در منطقه ای کاملا دور افتاده که ما می بایست برای رفتن به آنجا با هلیکوپتر پرواز کنیم .


آنجا خاکی و هوا بطور وحشتناکی گرم بود .


ما رفتیم که از یک مدرسه بازدید کنیم و شروع به صحبت با کودکان کردیم ، سپس دختری را دیدم که در اتاق بود که به نظرم هم سن دختر خودم بود و رفتم جلو و با او صحبت کردم .


از او پرسشی پرسیدم که بزرگسالان از کودکان می پرسند ، مثلا ، " " چه رشته ای را بیشتر دوست داری ؟ " " و " " وقتی بزرگ شدی می خواهی چکاره شوی ؟ " " و این لحظه ای بود که رنگش پرید ، و به من گفت ، " " من آینده ای ندارم .


زمان مدرسه من گذشته . " " فکر کردم باید اشتباهی شده باشد ، و رو به همکارم کردم و او تائید کرد که هیچ بودجه ای برای آموزش متوسطه در اردوگاه وجود ندارد .


و آرزو می کردم در آن لحظه به او می گفتم که " ما برای تو یک دبیرستان می سازیم . "


و همچنین فکر کردم ، چگونه عمر او هدر می رود .


او آینده سومالی است و باید که آینده سومالی باشد .


پسری به نام جاکوب آتم شانس متفاوتی داشت ، اما نه قبل ازاینکه فاجعه وحشتناکی را تجربه کند .


این سودان است ــ هنگامی که هفت سالش بود شاهد سوختن کل دهکده شان بود ، و سپس فهمید که مادر و پدرش و تمامی اعضای خانواده اش در آن روز کشته شدند .


تنها عموزاده اش زنده ماند ، و دو تایی برای مدت هفت ماه راه رفتند ـــ اینها پسرانی شبیه او هستند ـــ توسط حیوانات وحشی و باندهای مسلح تعقیب و دنبال شدند ، و سرانجام به اردوگاه پناهنده گان رسیدند که در آنجا امنیت پیدا کردند ، او می بایست هفت سال از عمرش را در اردوگاه پناهنده گان در کنیا می گذراند .


اما زندگی او تغییر کرد . زمانی که او این شانس را یافت تا در آمریکا ساکن شود ، و او عشق را در خانواده ای که از او نگهداری کردند دریافت کرد و توانست به مدرسه برود ، او از من خواست که این لحظه افتخار آفرین را با شما به اشتراک بگذارم ، هنگامی که او از دانشگاه فارغ التحصیل شد .


( تشویق تماشاگران ) من یک روز با او از طریق اسکایپ صحبت کردم ، و او در دانشگاه جدیدش در فلوریدا بود که به دنبال گرفتن دکترای بهداشت عمومی است ، او با افتخار به من گفت او توانسته که به اندازه کافی بودجه از جامعه آمریکایی جمع آوری کند تا یک کلینیک بهداشتی در روستایی که خانه اش بود را بسازد .


می خواهم دوباره به هانی برگردم .


هنگامی که به او گفتم که امکانی برایم هست که در صحنه TED درباره او صحبت کنم ، او اجازه داد که برای شما شعری بخوانم که از طریق ایمیل برایم فرستاده بود .


او نوشته ، " " خودم را گم کرده ام ، دوستانم را ، زمانهای رُمان خواندن و شعر سرودن ، پرندگان و چای در بامدادان را .


اتاقم ، کتابهایم ، و خودم را و هر چیزی که که لبخند بر لبانم می آورد .


آه ، آه ، من آرزوهای زیادی داشتم که می بایستی تحقق می یافتند . " " خوب این دیدگاه من است : سرمایه گذاری نکردن برای پناهنده گان از دست دادن فرصت های بسیار عظیمی است .


رها کردن آنها ، و خطر مورد استعمار شدن و سوء استفاده قرارگرفتن برای آنها وجود دارد ، و رها کردن آنها بدون مهارتهای حرفه ای و تحصیل و تاخیر برای سالها در بازگشت برای صلح و رفاه در کشورهایشان برای آنها مخاطره آمیز است .


من معتقدم چگونگی رفتار ما با آوارگان آینده جهان ما را شکل می دهد .


قربانیان جنگ می توانند نگهدارنده گان کلید پایداری صلح باشند ، و این پناهندگان هستند که می توانند چرخه خشونت را متوقف کنند .


هانی در نقطه اوج این مشکل است .


ما علاقمندیم که به او کمک کنیم تا به دانشگاه برود و مهندس شود ، اما بودجه ما در اولویت برای نیازهای اولیه حیاتی است : چادر ُ پتو ، تشک ، و وسایل آشپزخانه جیره غذایی و کمی دارو هست .


دانشگاه چیزی لوکسی هست .


اما او را در این زمین گل آلود برای رنج کشیدن رها می کنیم ، او یکی از اعضای نسل از دست رفته خواهد شد .


_ _ NULL _ _ سپاسگزارم .


( تشویق تماشاگران )


_ _ NULL _ _