( Árabe ) Refúxiome en Alá de Satanás , o maldito . En nome de Alá , o misericoridioso .


( Inglés ) Nacín nunha familia de clase media .


Meu pai tiña cinco anos cando perdeu o seu pai , pero cando eu nacín , el xa era un home de negocios .


_ _ NULL _ _ se os seus fillos eran nenos ou nenas : ían ir á escola .


Así que supoño que eu fun afortunada .


Miña nai estivo embarazada 16 veces .


Dos 16 embarazos , estamos vivos cinco .


Poden imaxinar polo que tiven que pasar cando era nena .


Diariamente , vía mulleres sendo transportadas ao cemiterio , ou a nenos sendo levados a unha tumba .


Naquel momento , cando rematei o instituto , de veras quería ser doutora .


Quería ser doutora para axudar a mulleres e nenos .


Así que finalicei a miña educación , mais desexaba ir á universidade .


Desgrazadamente , no meu país , non había praza para mulleres nas residencias polo que , aínda que me aceptaron na facultade de medicina , non podía ir .


Como consecuencia , meu pai envioume a América .


Vin para América .


Rematei os meus estudos .


Mentres remataba a miña educación , Rusia invadiu o meu país .


Saben ? Cando estaba a rematar a miña formación , descoñecía o que lles estaba a acontecer á miña familia e ao meu país .


Pasaron meses , anos , e eu non tiña noticias .


A miña familia atopábase nun campo de refuxiados .


Por iso , en canto rematei os estudos , trouxen a miña familia a América .


Quería que estivesen a salvo .


Pero , onde estaba o meu corazón ?


O meu corazón estaba en Afganistán .


Todos os días , cando escoitaba as noticias , cando seguía o que acontecía no meu país , partíaseme o corazón .


Eu desexaba volver ao meu país , pero , ao mesmo tempo , sabía que non podía ir porque alí non había lugar para min .


Tiña un bo traballo .


Era profesora nunha universidade .


Gañaba ben .


Tiña unha boa vida .


A miña familia estaba aquí .


Podía vivir con eles .


Así e todo , non era feliz .


Quería regresar ao meu fogar .


Así que marchei ao campo de refuxiados .


E cando cheguei ao campo de refuxiados de Paquistán , había sete millóns e medio de refuxiados . Sete millóns e medio de refuxiados .


Deles , preto do 90 % eran mulleres e nenos . A maioría dos homes ou morreran na guerra ou estaban nela . E saben ? no campo de refuxiados ,


cando facía os informes diarios , topeime con cousas que non imaxinan .


Vin unha viúva con entre cinco e oito nenos , alí sentada , chorando , sen saber que facer .


Vin unha muller nova que non tiña onde ir , sen estudos , nin ingresos , nin un lugar no que vivir .


Vin rapaces que perderan os seus pais , os seus fogares e que con dez ou doce anos , tiñan que sacar adiante as súas familias , ser os cabeza de familia e intentar protexer as súas irmás , as súas nais e os nenos .


A situación era absolutamente desoladora .


O meu corazón sofría pola miña xente e non sabía que facer .


Nese momento , séntese un impulso .


Nese momento , eu sentía : que podo facer por estas persoas ?


Como podo axudalas ?


Son unha soa persoa , que podo facer por eles ?


Pero nese momento , eu sabía que a educación cambiara a miña vida .


Transformoume . Ofreceume unha posición .


Deume confianza . Proporcionoume unha carreira .


Axudoume a sacar adiante a miña familia , a levar a miña familia a outro país , para que estivesen a salvo .


E naquel momento souben que o que lle debía proporcionar á miña xente era educación e saúde e iso foi o que intentei conseguir .


Pero pensan que foi sinxelo ?


Pois non , porque , daquela , as mulleres non tiñan acceso á educación .


Ademais , tras a invasión de Rusia en Afganistán , a xente xa non confiaba en ninguén .


Era moi difícil chegar e dicir " " Quero facer isto " " . Quen son eu ?


Alguén que vén dos Estados Unidos .


Alguén que se educou aquí .


Confiaban en min ? Por suposto que non .


Por iso , o que realmente precisaba era gañar a confianza desta comunidade .


Como vou facelo ?


Fun , documenteime , observei e observei .


Fixen preguntas .


Á fin , atopei un home .


Tiña 80 anos .


Era un mulá .


Fun á súa tenda no campamento e fíxenlle a proposta , " " Quero converterte nun profesor " " .


E miroume , e dixo " " Tola , tola , como pensa que eu podo ser profesor ? " " E respondinlle , " " Farei de vostede un profesor " " . Finalmente , aceptou a miña oferta e , en canto comecei cunha clase no seu recinto , correuse a voz .


En cousa dun ano , tiñamos 25 escolas instaladas , 15 000 nenos indo á escola , e era incrible .


( Aplausos ) Grazas . Grazas .


Por suposto , estabamos a facer o noso traballo , formando profesores . Formando en dereitos das mulleres , dereitos humanos , democracia e leis . Ofreciamos todo tipo de formación . E un día , saiban que ,


un día , estaba eu na oficina en Peshawar , Paquistán ,


e , de súpeto , vin que todo o meu persoal corría aos cuartos e pechaba as portas e dicíanme : " " Fuxe , agóchate ! " " E díganme , sendo a líder , que se fai ?


Tes medo . Sabes que é perigoso .


Sabes que a túa vida está en xogo .


Pero como líder , tes que manter a compostura .


Tes que manter a compostura e mostrar fortaleza .


Así que preguntei : " " Que ocorre ? " " E esas persoas acudían en masa á miña oficina .


Polo que as convidei a entrar na oficina .


Viñeron . Eran nove , nove talibáns .


Eran os homes máis horrorosas que poidan ver nunca .


( Risos ) Xente cunha facha malvada , roupa negra , turbante negro , e entraron en masa na miña oficina .


E convideinos a sentar e tomar un té .


Negáronse . Non ían tomar té .


E , por suposto , o ton de voz que empregaban daba moito medo , e eu estaba verdadeiramente afectada .


Pero , ao mesmo tempo , mantívenme firme .


E , claro , naquel momento , xa ven como visto , cuberta de pés a cabeza por un hijab negro ,


o único que se me vía eran os ollos .


Preguntáronme : " " Que fai ? " "


" Non sabe que a escola estalles prohibida ás mulleres ? "


" Que fan aquí ? " E , saben ? mireinos e respondín : " " Que escola ? , onde está a escola ? " " ( Risos ) ( Aplausos ) E miráronme á cara e dixeron : " " Aquí ensina rapazas " " . Eu respondín : " " Está é a casa de alguén .


Veñen algúns estudantes . Todos aprenden o Corán , o libro sagrado .


Saben ? O Corán di que se estudan o libro sagrado as mulleres poden ser boas esposas e poden obedecer os seus maridos . " " ( Risos ) E dígolles unha cousa : así é como se trata con esa xente . ( Risos ) Naquel momento , puxéronse a falar pashtu .


Falaban entre eles e dicían " " Vámonos , deixémola , está ben " " . E saben ? Entón ofrecinlles té outra vez e tomaron un grolo e riron .


Daquela o meu persoal acudiu en masa á miña oficina .


Estaban mortos de medo .


Non sabían por que non me mataran .


Non sabían por que non me levaran con eles .


Con todo , todos estaban alegres de verme .


Moi contentos e , por suposto , eu estaba feliz de estar viva .


( Risos ) Por suposto , alegrábame de estar viva .


Pero , tamén , ao seguirmos educando durante a caída dos Talibáns , cando os Talibáns tiñan o poder era outra historia .


Xuntabámonos na clandestinidade e ensinabamos a 80 rapazas , 3 000 estudantes clandestinos , aos que educabamos sen cesar .


Coa caída dos Talibáns , fomos polo país e abrimos unha escola tras outra .


Abrimos centros de ensino para mulleres .


Abrimos clínicas sen parar .


Traballamos con mulleres e nenos .


Educabamos sobre saúde reprodutiva .


Ofreciamos cantos tipos de formación poidan imaxinar .


Eu era moi feliz . Estaba encantada co resultado do meu traballo .


E un día , cando ía con catro educadores e cun garda , dirixíndome ao norte de Cabul , de súpeto , unha vez máis , detivéronme no medio da estrada , fixérono 19 rapaces .


Con rifles ao lombo , bloquearon a estrada .


Pregunteille ao meu condutor que pasaba e respondeume : " " Non o sei . " " Preguntoulles e dixeron " " Non ten nada que ver contigo " " . Pronunciaron o meu nome e dixeron : " " Querémola a ela " " . O meu garda saíu e dixo : " " Eu podo respondervos .


Que queredes ? " " Eles dixeron que nada e chamáronme .


Naquel momento , as mulleres berraban dentro do coche .


Estou moi afectada e dígome : " " Esta é a fin " " .


Esta vez , vannos matar a todos .


Non tiña ningunha dúbida .


Pero aínda así , cando o momento chega , sacas forzas de todo no que cres e do que fas .


Está no teu corazón .


Confías na túa valía e podes seguir grazas a iso .


Así que me apoiei nun lado do coche .


A miña perna tremía e saín do coche .


Pregunteilles : " " En que podo axudalos ? " " Saben o que me responderon ?


Dixeron : " " Sabemos quen é .


Sabemos a onde vai .


Anda todos os días dun lugar a outro .


Ensina mulleres , edúcaas e tamén lles dá a oportunidade de ter un traballo .


Adéstraas . Que pasa con nosoutros ? " " ( Risos ) ( Aplausos ) " " E que pasa con nosoutros ?


Que imos facer nós ? " " Mireinos e repondín : " " Non sei " " . ( Risos ) Dixeron : " " Está ben .


Que saibamos , o único que podemos facer , polo tempo no que nos tocou vivir , é suxeitar unha arma e matar .


Non sabemos máis " " . E xa saben o que significa .


Obviamente , era unha trampa .


Entón afasteime e dixeron " " Deixarémola marchar , marche " " . E entrei no coche , sentei , e díxenlle ao condutor : dá volta e regresa á oficina " " . Daquela , soamente axudabamos mulleres .


Só tiñamos cartos para ensinalas a elas , para mandalas á escola , e nada máis .


Cando cheguei á oficina , obviamente todos os educadores marcharan .


Fuxiran ás súas casas . Ninguén quedou .


O meu garda era o único que estaba alí e eu quedara sen voz .


Estaba conmocionada , sentada na miña mesa , e dixen : " " Que vou facer ? " " " Como vou solucionar este problema ? "


Porque xa ofreciamos educación no norte .


Centos de mulleres viñan para que as ensinásemos .


Así que estaba alí sentada e , de súpeto , agora , estamos aquí falando sobre impulsos , porque , naquel momento , unha das miñas marabillosas doantes pediume un informe .


E chamoume : " " Sakena ? " " . E respondín .


Dixo : " " Non es ti . Que che pasa ? " " Dixen : " " Nada " " . Intentei disimular .


Era igual o que lle dixese , non me cría e seguía a preguntar .


" " Vale , dime que está pasando " " .


Conteille toda a historia .


Entón , dixo : " " Vale , para a próxima , vas e axúdalos a eles .


Axúdaos " " . E cando , dous días despois , fixen o mesmo camiño , saben que ? non estaban alí , estaban un pouco máis lonxe , os mesmos rapaces , alí de pé , suxeitando o rifle e apuntándonos para deter o coche .


Así que parei o coche .


Saín e dixen : " " Está ben , vide comigo " " . E responderon : " " Si " " . E dixen : " " Cunha condición : que aceptedes todo o que eu diga " " . E aceptaron .


Así que os levei á mesquita e para resumir , díxenlles que ía poñerlles profesores .


Agora , eles son os mellores educadores .


Aprenden inglés , aprenden como ser profesores , aprenden informática e son os meus guías .


A todas as áreas que non coñecemos , nas zonas de montaña , eles veñen comigo . Eles van diante e imos .


E protéxennos .


E ... ( Aplausos ) Grazas . ( Aplausos )


Iso proba que a educación cambia as persoas .


Cando educas as persoas , elas cambian e , na actualidade , precisamos traballar pola igualdade .


Non se pode educar as mulleres e esquecerse dos homes , porque os homes son as persoas que llelo poñen máis difícil ás mulleres .


( Risos ) Por iso comezamos a educalos , porque deben ser conscientes do potencial das mulleres , saber canto dese potencial teñen os homes e que esas mulleres poden desempeñar os mesmos traballos que teñen eles .


Así que formamos homes continuamente e creo profundamente


que vivo nun país que era fermoso .


Soamente quero compartir isto .


Era un país fermoso , fermoso e pacífico .


Iamos a todas as partes .


As mulleres recibían educación : avogadas , enxeñeiras , profesoras ... E iamos dunha casa á outra .


Non pechabamos as portas .


Pero xa saben que lle pasou ao meu país .


Agora , non se pode saír sen problemas de seguridade .


Pero aínda queremos o Afganistán de antes .


E quero contarlles a outra parte .


Agora , as mulleres de Afganistán traballan moi , moi duro .


Gradúanse . Fórmanse para ser avogadas .


Estudan para ser doutoras , outra vez .


Estudan para ser profesoras e dirixen negocios .


Así que é marabilloso ver como as persoas empregan todo o seu potencial e todo isto vai ocorrer .


Quero compartilo con vostedes polo amor , pola compaixón , pola confianza e pola honestidade .


Se teñen estas cousas , terán éxito .


Temos un poeta , Mawlānā Rūmī .


El dixo que se se ten compaixón e se se ten amor , pódese conquistar o mundo .


E dígolles , nós puidemos .


E se nós puidemos en Afganistán , estou segura ao 100 por cento que calquera pode conseguilo en todo o mundo .


Grazas , moitas , moitas grazas .


( Aplausos ) Grazas . Grazas . ( Aplausos )


Hai dez anos recibín unha chamada telefónica que cambiou a miña vida .


Daquela , eu era cardióloga na UCLA [ Universidade de California , Los Ángeles ] especializada en técnicas de imaxe cardíaca .


Quen me chamaba era un veterinario do Zoo de Los Ángeles .


Unha vella chimpancé espertara con parálise facial e aos veterinarios preocupábaos que fose un infarto cerebral .


Preguntáronme se podía ir ao zoo _ _ NULL _ _ para procurar unha posible causa cardíaca .


Cómpre deixar claro que os zoos dos Estados Unidos contan con equipos veterinarios acreditados e altamente cualificados que coidan de maneira excelente dos seus pacientes animais .


Pero ás veces , diríxense á comunidade médica , especialmente para algunha consulta especializada , _ _ NULL _ _


Puiden descartar o infarto cerebral no caso desta chimpancé _ _ NULL _ _ avaliei este guacamaio por un posible sopro cardíaco , e comprobei que o pericardio deste león mariño non estaba inflamado . Velaquí estou nesta foto , auscultando o corazón dun león despois de salvármoslle a vida , nun procedemento colaborativo de veterinarios e médicos no que lle extraemos 700 cc de fluído do saco que envolve o seu corazón .


E este procedemento , que xa practiquei en moitos pacientes humanos , foi idéntico , coa excepción desa gadoupa e desa cola .


_ _ NULL _ _ debatendo síntomas , diagnósticos e tratamentos para os meus pacientes humanos ; _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ para os seus pacientes animais .


E de cando en vez , no mesmo día pasaba visitas no Centro Médico da UCLA e no Zoo de Los Ángeles .


E empecei a ver claramente unha cousa :


basicamente , os médicos e os veterinarios atendían as mesmas doenzas nos seus pacientes humanos e animais : insuficiencias cardíacas conxestivas , tumores cerebrais , leucemia , diabetes , artrite , esclerose lateral amiotrófica , cancro de peito , incluso trastornos psiquiátricos , como depresión , ansiedade , compulsións , desordes alimentarias e autolesións .


Ben , teño que facerlles unha confesión .


Aínda que estudei fisioloxía comparada e bioloxía evolutiva durante a universidade — mesmo fixen a miña tese de grao sobre as teorías de Darwin — aprender máis sobre as significativas coincidencias entre as enfermidades animais e humanas foi un toque de atención moi necesario para min .


E comecei a preguntarme como podía ser , con todas esas coincidencias , que nunca lle pedise opinión a un veterinario ou consultase bibliografía veterinaria. para ter outra perspectiva sobre un dos meus pacientes humanos ?


_ _ NULL _ _ asistimos nunca a unha conferencia veterinaria ?


Aínda máis , por que debería sorprendernos ?


Todos os médicos aceptan algunhas conexións biolóxicas entre os animais e os seres humanos .


Todos os medicamentos que receitamos , que tomamos ou que lle damos ás nosas familias probáronse antes nun animal .


Pero hai unha gran diferenza entre darlle a un animal un medicamento ou inocularlle unha doenza humana e que ese animal desenvolva por si mesmo insuficiencia cardíaca conxestiva , diabetes ou cancro de peito .


Se cadra , parte da sorpresa procede da separación crecente que o noso mundo fai entre o urbano e o non urbano .


Escoitamos falar deses nenos urbanitas que pensan que a la medra nas árbores ou que o queixo sae dunha planta .


Os hospitais humanos de hoxe en día estanse a transformar cada vez máis en lucentes catedrais da tecnoloxía .


E isto crea unha distancia psicolóxica entre os pacientes humanos que alí son tratados e os pacientes animais que viven nos océanos , nas granxas e nas selvas .


Pero eu penso que aínda hai unha razón máis profunda :


os médicos e os científicos aceptamos intelectualmente que a nosa especie , o Homo sapiens , é só unha especie máis , nin máis única nin especial ca calquera outra .


Pero no noso interior non acabamos de crelo .


Pásame a min mesma cando escoito a Mozart ou vexo no meu MacBook as fotos que fixo o Mars Rover .


Sinto esa chamada da excepcionalidade humana , aínda recoñecendo o custo cientificamente illante de vernos como unha especie superior , á parte .


Ben , pero esta tempada estou intentándoo .


Agora , cando vexo a un paciente humano , sempre me pregunto : Que saben os médicos de animais sobre este problema que eu non sei ?


e mais : Podería coidar mellor ao meu paciente humano se o vise como un paciente animal humano ?


E velaquí algúns exemplos das suxestivas conexións a que me levou este tipo de razoamento .


Insuficiencia cardíaca inducida por medo .


Alá polo ano 2000 , os cardiólogos de humanos " " descubriron " " _ _ NULL _ _


Foi descrita nun pai adicto ao xogo que perdeu os aforros de toda a vida nunha partida de dados , nunha noiva abandonada diante do altar .


Pero resulta que este " " novo " " diagnóstico humano nin era novo nin exclusivamente humano .


Os veterinarios xa levaban diagnosticando , tratando e incluso previndo síntomas emocionalmente inducidos en animais , desde monos a flamengos , de cervos a coellos , desde a década de 1970 .


Cantas vidas humanas poderían salvarse se este coñecemento veterinario estivese ao dispor dos médicos de urxencias e dos cardiólogos ?


Autolesións .


Algúns pacientes humanos máncanse a si mesmos .


_ _ NULL _ _ hainos que se cortan .


Algúns pacientes animais tamén se mancan a si mesmos .


_ _ NULL _ _


Hai garañóns que morden as illargas unha e outra vez ata sangraren .


Pero os veterinarios teñen formas moi específicas e efectivas de tratar e aínda previr as autolesións nos animais que se comportan así .


Non debería estar este coñecemento veterinario ao dispor dos psicoterapeutas , dos pais e dos pacientes que loitan coas autolesións ?


Depresión posparto e psicose posparto .


Por veces , ao pouco de dar a luz algunhas mulleres caen na depresión , por veces en depresión grave , e aínda en estados psicóticos .


Poden rexeitar ao seu propio fillo , e en casos extremos chegar ata a mancalo .


Os veterinarios de cabalos saben tamén que de cando en vez unha egua , pouco despois do parto , pode rexeitar o seu poldro , e negarse a aleitalo , e nalgúns casos , patealo ata matalo .


Pero os veterinarios idearon un tratamento para abordar esta síndrome de rexeitamento do poldro que implica aumentar a oxitocina da egua .


A oxitocina é a hormona da vinculación , e provoca que a egua teña un renovado interese no seu poldro .


Non debería estar esta información ao dispor dos obstetras e xinecólogos , dos médicos de familia e dos pacientes que se enfrontan ás depresións e ás psicoses posparto ?


A pesar do prometedor que é todo isto , a distancia entre os nosos ámbitos segue sendo grande .


Para explicalo , moito me temo que vou ter que poñer a algúns en evidencia .


Hai médicos que poden ser auténticos snobs cos profesionais que non son titulados en Medicina .


Refírome aos dentistas , optometristas e psicólogos , pero especialmente aos veterinarios .


Por suposto , a maior parte dos médicos non ten nin idea de que é máis difícil entrar hoxe en día nunha Facultade de Veterinaria ca nunha de Medicina , e que cando imos para Medicina aprendemos todo o que é relevante saber sobre unha especie , o Homo sapiens . Pero os veterinarios deben aprender sobre a saúde e as enfermidades de mamíferos , anfibios , réptiles , peixes e aves .


Así que non culpo aos veterinarios por sentírense molestos coa condescendencia e a ignorancia dos meus compañeiros de profesión .


Velaquí un chiste da parte dos veterinarios : Como se lle chama a un veterinario que só sabe tratar unha especie ?


Médico Acurtar esta distancia converteuse na miña paixón , e estou facéndoo a través de programas como Darwin on Rounds , na UCLA. no que invitamos a expertos en animais e a biólogos evolutivos e os incorporamos aos nosos equipos médicos canda os nosos internos e residentes .


E a través das conferencias Zoobiquity , nas que convidamos a facultades de Medicina e de Veterinaria para mantermos debates colaborativos sobre as enfermidades e os trastornos compartidos polos pacientes humanos e animais .


Nas conferencias Zoobiquity os participantes aprenden como o tratamento dun cancro de peito nun tigre pode axudarnos a tratar mellor o cancro de peito dunha mestra de educación infantil ; como o entender os ovarios poliquísticos dunha vaca Holstein pode axudarnos a mellorar o tratamento dunha profesora de baile con menstruacións dolorosas ; e como entender mellor o tratamento da ansiedade de separación nun can pastor das Illas Shetland moi nervioso pode servirlle a un neno ansioso que debe enfrontarse ao comezo das clases .


Nas conferencias Zoobiquity , primeiro nos EE . UU. e agora en todo o mundo , médicos e veterinarios abandonan as súas actitudes e preconceptos e reúnense como colegas , como iguais , como doutores .


Á fin de contas , os humanos somos tamén animais , e xa é tempo de que nós , médicos , _ _ NULL _ _ e nos unamos aos veterinarios nunha aproximación á saúde que abranga todas as especies .


Porque resulta que algunhas das mellores e máis humanistas medicinas están sendo practicadas por doutores que teñen pacientes que non son humanos .


E un dos mellores xeitos de tratarmos ao paciente humano é prestándolle moita atención a como todos os outros pacientes do planeta viven , crecen , enferman e sandan .


Moitas grazas .


( Aplausos )


_ _ NULL _ _


É bonito , non si ?


( Risas ) Aquí a palabra clave é " " foi " " . Ufff !


( Aplausos ) Ter cáncer cerebral foi , como podedes imaxinar , _ _ NULL _ _


Non sabía nada sobre o cáncer .


Nas culturas occidentais , cando tes cáncer , _ _ NULL _ _


A vida , a dun ser humano complexo , é substituída por datos médicos : as túas radiografías , os exames médicos , os resultados de laboratorio , a lista de medicinas ...


De súpeto convérteste nunha enfermidade con patas .


Os médicos comezan a falar un idioma que ti non entendes .


Empezan a sinalar co dedo o teu corpo e as túas radiografías .


A xente comeza a cambiar tamén porque empezan a tratar coa enfermidade en vez de coa persoa .


Preguntan : " " Que che dixo o médico ? " " incluso antes de dicir " " Ola " " . Mentres tanto , déixante con preguntas para as que ninguén ten resposta .


Preguntas do tipo " " Son quen de ... ? " " Son quen de traballar con cáncer ?


Son quen de estudar ? De facer o amor ? De ser creativo ?


Pregúntaste : " " Que fixen eu para merecer isto ? " " Pregúntaste : " " Podo cambiar algo no meu estilo de vida ? " " Pregúntaste : " " Hai algo que poida facer ?


Hai algunha outra opción ? " " E , claro está , os médicos son os tipos bos en todos estes casos , porque son moi profesionais e comprometidos con curarte .


Pero tamén están moi acostumados a tratar con pacientes , polo que eu diría que ás veces perden a perspectiva de que para ti é unha tortura e de que te convertes , literalmente , nun paciente . " " Paciente " " significa " " o que espera " " .


( Risas ) As cousas están cambiando pero o típico é que eviten implicarse de ningún xeito en coñecer a túa situación , en facer partícipes á túa familia e amigos ou en ensinarche algún xeito de modificar o teu estilo de vida para minimizar os riscos do que estás a pasar .


Pero con todo , veste obrigado a agardar nas mans dunha serie de estraños moi profesionais .


Mentres estaba no hospital , pedín que me imprimiran a radiografía do meu cáncer _ _ NULL _ _


Foi moi difícil conseguilo , porque non é moi habitual pedir unha foto do teu propio cáncer .


Falei con el e díxenlle : " " Moi ben , cáncer , ti non me representas .


Eu son máis que isto .


A cura , sexa cal sexa , terá que enfrontarse a todo o meu ser . " " Así que ao día seguinte marchei do hospital malia a recomendación médica .


Estaba decidido a cambiar a miña relación co cáncer e estaba decidido a aprender máis sobre el antes de facer algo tan drástico como unha cirurxía .


Son artista , uso varios tipos de tecnoloxías de código aberto e información aberta no meu traballo .


Polo que a miña grande aposta foi divulgar todo , divulgar a información , e facelo de tal forma que calquera puidese acceder a ela .


Así , creei un sitio web chamado " " La Cura " " , _ _ NULL _ _


En realidade tiven que piratealos pero dese tema podemos falar noutra charla .


( Risas ) Elixín esta palabra , " " La Cura " " , porque en italiano significa " " curación " " e porque en moitas culturas diferentes , a palabra " " curación " " pode ter moitos significados .


Na nosa cultura occidental significa erradicar ou facer retroceder á enfermidade , pero noutras culturas distintas como por exemplo as de Asia , do Mediterráneo , dos países latinos ou de África , pode representar moitas outras cousas .


Por suposto que me interesaba a opinión dos médicos e do resto de profesionais da saúde , pero tamén me interesaba a curación proposta polo artista , polo poeta , polo deseñador , ou , por que non , polos músicos .


Interesábame a curación social , interesábame a curación psicolóxica , interesábame a curación espiritual , interesábame a curación emocional , interesábame todo tipo de curación .


E funcionou .


O sitio " " La Cura " " deu a volta ao mundo .


Recibín moita atención mediática de Italia e do estranxeiro e máis de 500.000 persoas contactaron comigo en moi pouco tempo a través de correos , redes sociais ... A maioría eran consellos de como curar o meu cáncer , pero moitos máis eran sobre como curarme a min mesmo como persoa .


Por exemplo , creáronse miles de vídeos , imaxes , fotos e representacións artísticas para La Cura .


Temos aquí o exemplo de Francesca Fini e a súa actuación .


Ou o que fixo o artista Patrick Lichty : Elaborou unha escultura en 3D do meu tumor e púxoa á venta en Thingiverse .


Agora vós tamén podedes ter o meu cáncer !


( Risas ) Se o pensades é algo xenial , podemos compartir o mesmo cáncer .


E isto era o que estaba a ocorrer : científicos , expertos en medicina tradicional , diversos investigadores , médicos ... Todos estaban conectados comigo para aconsellarme .


Tendo toda esta información e apoio , fun quen de reunir a un equipo de neurocirurxiáns , médicos tradicionais , oncólogos e varios centos de voluntarios cos que puiden falar sobre a información que ía recibindo , o que é moi importante .


Xuntos , conseguimos formular unha estratexia da miña propia curación en distintos idiomas e conforme a distintas culturas .


Así , a estratexia actual abrangue o mundo enteiro e miles de anos de historia humana , cousa que atopo bastante impresionante .


[ Cirurxía ] _ _ NULL _ _


Polo que puiden tomar o meu tempo para elixir .


Elixín o médico co que quería traballar , elixín o hospital no que quería estar , e todo mentres miles de persoas me apoiaban sen sentir pena por min .


Todo o mundo sentía que podía ser de utilidade axudándome a recuperarme , e esta foi a parte máis importante de La Cura .


Cales foron os resultados ?


Estou ben , como podedes ver , moi ben .


( Aplausos ) Recibín excelentes noticias despois da cirurxía : teño — vaia , tiña — un glioma de moi baixo grao , que é un tipo de cáncer " " bo " " que non crece moito .


Cambiei totalmente a miña vida e o meu estilo de vida .


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ que foi moi intensa , tiña unha rede de eléctrodos conectados ao meu cerebro neste lado , para poder construír un mapa funcional do que o cerebro controla .


E xusto antes da operación , puidemos analizar este mapa co médico para entender os riscos que ía correr e se había algún que me gustaría evitar .


Obviamente , habíaos .


_ _ NULL _ _ Esta apertura foi a verdadeira clave de La Cura .


Milleiros de persoas compartiron as súas historias , as súas experiencias .


Os médicos chegaron a falar con xente á que habitualmente non consultarían cando se trata de cáncer .


Creeime a min mesmo , estou nun estado continuo de tradución entre moitas linguaxes diferentes , onde a ciencia se atopa coa emoción e a investigación convencional coa tradicional .


[ SOCIEDADE ] O punto clave de La Cura foi sentirme parte dunha sociedade verdadeiramente comprometida e conectada , cuxo benestar global depende do de cada un dos seus individuos .


Esta actuación mundial é a miña curación de código aberto para o cáncer .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


( Aplausos )


Non teño nin idea do que imos tocar .


Non lles poderei dicir qué é ata que aconteza .


Non me decatara de que ía haber algo de música antes .


Así que acho que vou comezar co que veño de escoitar .


( música ) ( aplausos ) Ben , antes de nada , deámoselle a benvida a Jamire Williams na batería , ( aplausos ) Burniss Travis no baixo , ( aplausos ) e Christian Sands no piano . ( aplausos )


O coreto , como o chamamos , é un espazo incríbel .


É un lugar sagrado .


E unha das cousas que o fan sagrado é que non nos dá a oportunidade de pensar no futuro , ou no pasado .


Realmente estás vivo neste momento .


Hai que tomar moitas decisións cando un vai ao coreto .


Non tiñamos nin idea do que iamos tocar .


Polo medio , fixemos unha interpretación dunha canción chamada " " Titi Boom " " . Pero iso puido acontecer ou non .


Todos escoitan . Nós respondemos .


Non hai tempo para as ideas proxectadas .


Entón , a idea dun erro : dende a perspectiva dun músico de jazz , é máis doado falar sobre o erro doutra persoa .


O xeito de como percibo un erro cando estou no coreto ... antes de nada , non o vemos coma un erro .


O único erro xace en que non son quen de percibir que é o que outro fixo .


Cada " " erro " " é unha oportunidade no jazz .


Mesmo é difícil describir o que sería unha nota divertida .


Por exemplo , se pinto unha cor , coma se estiver xogando coa paleta , habería sonar coma isto ...


( música ) Se Christian toca unha nota ... coma Fa . ( música )


Vedes , todo encaixa na paleta de cores .


Se toca Mi .


Vedes , todo xace no interior desta paleta emocional xeral que estamos a pintar .


Porén , se tocamos Fa # ( disonancia ) a maioría de oídos consideraríano un erro .


Ides ver , imos tocar un intre .


E imos tocar nesta paleta .


Nalgún momento , Christian ha engadir esta nota .


E non imos reaccionar a ela .


Vaina tocar durante un segundo e logo voume deter e falarei un intre .


Imos ver que é o que acontece cando tocamos con esta paleta .


( música ) Conceptualmente , alguén podería percibilo coma un erro .


Eu só diría que se trata dun erro se non reaccionásemos perante el .


Unha oportunidade perdida .


Así que é impredecíbel . Imos pintar esta paleta outra vez .


El vai tocar . Non sei como imos reaccionar , pero algo ha trocar .


Imos aceptar as súas ideas , ou non .


( música ) Vistes , tocou a súa nota .


E eu creei unha melodía .


Esta vez a textura cambiou na batería .


Foi un pouco máis rítmico , un pouco máis intenso en función á miña resposta .


Así que non hai erro .


O único erro é se non son consciente , se cada músico non é consciente e non recoñece aos seus compañeiros para incorporar a idea e non imos permitir a creatividade .


Este coreto é verdadeiramente incríbel .


É unha experiencia purificadora .


E sei que falo por todos cando digo que non o damos por suposto .


Sabemos que ser capaz de subir ao coreto e facer música é unha bendición .


E que ten que ver isto coas finanzas ?


Todos somos músicos de jazz , o noso estereotipo non é o máis axeitado para as finanzas .


( gargalladas ) Só lles quería amosar como é que o afrontamos .


E a outra dinámica é que non facemos microxestión no jazz .


Hai xente que o fai .


Pero iso limita as posibilidades artísticas .


Se lle dicto á banda que toquemos así e quero que sone así , e digo de entrar en ...


veña , toquemos algo .


Un , dous , un , dous , tres , catro .


( música ) É un pouco caótico porque me bulen as ideas .


Dígolles : " " Acompañádeme por este lado " " . Se quero que a música vaia aí , o mellor que podo facer é escoitar .


É a ciencia do ouvido .


Ten máis que ver co que podo percibir ca co que podo facer .


Se quero que a música acade un certo nivel de intesidade , o primeiro paso para min é ser paciente , escoitar o que acontece e recoller algo do que acontece ao meu redor .


Cando o fas , motivas e inspiras aos outros músicos e eles danche máis , e así se vai facendo .


Miren . Un , dous , un , dous , tres , catro .


( música ) É algo totalmente distinto cando tiro das miñas ideas .


É moito máis orgánico . Ten moitos máis matices .


Non se trata de espallar a miña visión ni nada .


Trata de estar no momento , aceptármonos uns aos outros e deixar que flúa a creatividade .


Grazas .


( aplausos )


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ as disertacións non se subían a Internet


_ _ NULL _ _ unha caixa de DVDs _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ sobre a crise climática


_ _ NULL _ _ porque só tiven 18 minutos , sinceramente


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ ( Risas ) _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ E penso que se a xente non o cre tería que saír máis


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ e que temos que solucionar coa mesma urxencia


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ que , como se dixo nestes últimos días _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ ou de se teñen algún


Dixo : " " Neste mundo hai dous tipos de persoas _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Se lles dis : " " Deixa de facer iso " " , quedan pensando de que estarás a falar _ _ NULL _ _


( Aplausos ) Un dos maiores retos


_ _ NULL _ _ é a tiranía do sentido común


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ ( Risas )


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Temos que desenfeitizarnos e así poderemos salvar o noso país " " Encántame esa palabra , " " desenfeitizar " " _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ que damos por feitas _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ poderiades levantar a man se levades reloxo ?


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ " Ten múltiples funcións " _ _ NULL _ _


Pero hai cousas da educación que nos teñen enfeitizados


Todos os que falaron en TED contaron , implícita _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ Contestou : " " Sempre , sempre fun bombeiro " "


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Había un profesor que non o tomaba en serio


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ e que estaba a malgastar o meu talento " " _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ Díxome : " " Creo que agora ten mellor opinión de min " " _ _ NULL _ _ ( Aplausos ) _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ e non dunha concepción única de capacidade


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ é a reconstrución do que entendemos por capacidade


_ _ NULL _ _ lin unha declaración de políticas _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


( Aplausos ) _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ para entrar na gardería axeitada _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ ( Aplausos ) _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ máis ou menos cando a Eric Clapton lle deron a súa primeira guitarra


E se estás facendo o que máis che gusta , o que se che da ben _ _ NULL _ _


Xa o sabedes , cando estás a facer algo que che encanta _ _ NULL _ _


Temos que recoñecer que o crecemento humano _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ cun apoio externo baseado nun currículo personalizado


_ _ NULL _ _ hai persoas que representan nos medios e en Internet


_ _ NULL _ _ combinadas co extraordinario talento dos profesores _ _ NULL _ _


Escribiu isto ao seu amor _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Vou ser sincera , logo destas incribles charlas e ideas que están a ser expostas , encóntrome na incómoda posición de subir aquí a falarvos sobor a televisión .


Todo o mundo ve a televisión .


Gústanos . Gústannos algúns aspectos .


Aquí en América a xente adóraa .


A media que un estadounidense ve a televisión é de case cinco horas ao día .


Ben ?


Hogano eu vivo da televisión , así que para min , é algo loable .


Pero a moita xente non lle gusta .


Eles , de feito , desprézana .


Din que é inútil , e cousas peores , crédeme .


A miña nai , cando era nena , chamábaa " " a caixa tonta " " . A miña intención hoxe non é debatir se existe a televisión boa ou a televisión má ; a miña idea hoxe é dicirvos que acho que a televisión ten consciencia .


Se penso que a televisión ten consciencia é porque acho que a televisión reflicte directamente as necesidades morais , políticas sociais e emocionais establecidas na nosa nación ... a televisión é como difundimos actualmente todo o noso sistema de valores .


Todo iso é intrínseco aos humanos e súmase á nosa idea da consciencia .


Hoxe non falamos de televisión boa ou má .


Falamos sobor televisión popular .


Falamos dos dez programas con maior índice de audiencia durante un período de 50 anos .


Como ese índice reflicte non só o que escoitastes , que é a idea do noso inconsciente social e colectivo , se non tamén , como eses dez programas durante cincuenta anos reflicten a idea da nosa consciencia social ?


Como evoluciona a televisión ao longo do tempo , e que di isto sobor a nosa sociedade ?


Pasando ao tema da evolución , dende unha bioloxía básica , se callar lembredes que o reino animal , incluíndo os humanos , ten catro instintos primarios básicos .


Alimentación , relacións , poder , e o desexo de posuir .


Como humanos , o que hai que lembrar é que nos desenvolvimos , evolucionamos co tempo ata suavizarmos ou dominarmos eses instintos animais básicos .


Temos a capacidade de rir e chorar .


Sentimos temor , compaixón .


Isto non é así no reino animal .


A outra cousa sobor os seres humanos é que amamos o entretemento .


Encántanos ver a televisión .


Isto é algo que nos diferencia claramente do mundo animal .


Aos animais pode que lle guste xogar , pero non se entreteñen mirando .


Así que pretendo descubrir o que se entende a partir desta relación exclusiva dos humanos entre os programas de televisión e a consciencia humana .


Por que o entretemento evolucionou así ?


A miúdo imaxínoo coma os debuxos do demo e o anxo sentados nos nosos ombros .


A televisión funciona coma a nosa consciencia , tentándonos e recompensándonos ao mesmo tempo ?


Para comezarmos a contestar a estas preguntas , fixemos un estudo de investigación .


Retrocedemos 50 anos deica a tempada televisiva 1959 / 60 .


Fixámonos no top 20 do índice de audiencia que houbo durante 50 anos ... miles de programas .


Falamos con 3000 persoas case 3600 ... de entre 18 e 70 anos , e preguntámoslles como se sentían emocionalmente .


Como vos sentistes vendo cada un destes programas ?


Sentistes unha ambigüidade moral ?


Sentístesvos ultraxados ? Ristes ?


Que significou para vós ?


Á nosa audiencia de TED , quero dicir que isto levouse a cabo nos Estados Unidos .


Pero como podedes ver , estes estados de necesidade emocional son universais .


E segundo os feitos , un 80 % dos programas máis populares dos EEUU expórtanse ao resto do mundo .


Desexo que a nosa audiencia foránea se sinta identificada .


Quero darlle as grazas a dúas persoas antes de pasar á primeira diapositiva : Por terme inspirado mesmo a pensar na idea da consciencia e as trampas que a consciencia nos pode tender no día a día , doulle as grazas ao lexendario rabino , Jack Stern .


E polo xeito no que vou presentar os datos , quero darlle as grazas ao recoñecido membro de TED Hans Rosling , a quen vides de ver .


Ben , imos alá .


Aquí vedes , dende 1960 deica 2010 , os 50 anos do noso estudo .


Hai dúas cousas coas que imos comezar o estado de inspiración e o estado de ambigüidade moral , que , para este estudo , definimos a inspiración coma os programas de televisión que me soben o ánimo , que me fan sentir mellor con respecto ao mundo .


A ambigüidade moral son os programas nos que non comprendo a diferenza entre ben e mal .


Ao principio , vedes que en 1960 a inspiración mantense firme .


Por iso vemos a televisión .


A ambigüidade moral comeza a ascender .


Xusto a finais dos 60 , a ambigüidade moral aumenta , e a inspiración baixa .


Por que ?


A crise dos mísiles de Cuba , o asasinato e JFK , o movemento polos dereitos civís , loitas raciais , a guerra do Vietnam , o asasinato de Marthin Luther King e de Bobby Kennedy , o escándalo Watergate .


Mirade o que acontece .


En 1970 a inspiración desmorónase .


A ambigüidade moral despega .


Crúzanse , mais Ronald Reagan , un presidente televisivo , está ao mando .


Intenta levantar o voo .


Pero mirade , non pode : Sida , o Irán-Contra , o desastre do Challenger , Chernobyl .


A ambigüidade moral convértese na tendencia dominante dende 1990 ata os seguintes vinte anos .


Botádelle unha ollada a isto .


Esta gráfica amosa unha tendencia similar .


Mais neste caso , temos a felicidade -a burbulla vermella- o comentario social e a irreverencia en azul e verde .


Nesa época en televisión temos " " Bonanza " " , temos " " Gunsmoke " " , temos a " " Andy Griffith " " , e programas nacionais que reflicten felicidade .


Vai en aumento . A felicidade abrángao todo .


A irreverencia comeza a subir .


De socato o comentario social aumenta .


Chegamos a 1969 e mirade o que acontece .


A felicidade , a irreverencia e o comentario social , non só loitan na nosa sociedade , máis ben existen dous programas , " " Gunsmoke " " e " " Gomer Pyle " " , que en 1969 son número dous e número tres nos índices .


Cal era o número un ?


A serie hippie socialmente irreverente , " Rowan and Martin ' s Laugh-In "


Todos conviven xuntos .


Os espectadores responderon de forma espectacular .


Vexamos este pico verde en 1966 cun medidor de tendencias .


Cando escoitedes o termo , éxito sen precedentes , que quer dicir ?


Quer dicir que na tempada de 1966 , os " " Smothers Brothers " " saíron de ningures .


Este foi o primeiro programa que permitíu aos espectadores dicir , " " Meu deus , podo comentar o que penso da Guerra do Vietnam , sobre o presidente , a través da televisión " " ? Iso é o que quere dicir un éxito sen precedentes .


Ben , ó igual ca no último gráfico miren o que acontece .


En 1970 , a burbulla estoupou . Estoupou .


Xa non vemos a televisión por entretemento .


O comentario social e a irreverencia ascenderon ao longo dos 70 .


Agora mirade isto .


Quen protagonizou os 70 ? Norman Lear .


Temos " " Todo en familia " " , " " Sanford and Son " " , e o principal programa no top 10 durante toda a década dos 70 ... " MAS * H. "


Nos 50 anos de televisión que estudamos , sete dos 10 programas máis irreverentes saíron durante a Guerra de Vietnam , cinco do top 10 durante a administración Nixon .


Só unha xeración , en vinte anos , e descubrimos , ¡ vaites ! A televisión pode facer iso ?


Pode facerme sentir iso ?


Pode cambiarnos ?


A esta audiencia tan sabia , quero dicirlle que a xente do dixital non inventou os problemas .


Archie Bunker foi empurrado fóra da súa butaca xunto co resto de nós hai corenta anos .


Este é outro gráfico . Con outras variables : fantasía e imaxinación , que son programas definidos coma : " evádeme da realidade cotiá " e " " faime sentir mellor " " . Que lle fan fronte ao punto vermello , ó paro , que é unha estatística do Ministerio de Traballo .


Verán que cada vez que a fantasía e imaxinación ascenden , coincide cun auxe do paro .


Queremos ver programas sobre xente aforrando cartos e no paro ?


Non . Nos setenta temos a serie líder " " A muller biónica " " que se catapultou deica o top 10 en 1973 , seguido por " " O home dos seis millóns de dólares " " e " " Os anxos de Charlie " " . Outro pico na década dos oitenta ... outro pico de programas sobre control e poder .


Que había naqueles programas ?


Glamorosos e ricos .


" " Dallas " " , " " Fantasy Island " " .


Unha increíble mostra da nosa psique nacional con feitos rápidos e duros : o paro .


Agora este , o meu gráfico favorito , porque estes son os últimos vinte anos .


Esteades ou non no meu gremio , seguro que oístes ou lestes sobre a caída das comedias e o auxe da telerrealidade .


Como dicimos neste gremio , o X marca o lugar .


Os noventa , a década do humor , series coma " " Friends " " , " " Frasier " " , " " Cheers " " e " " Seinfeld " " . Todo vai ben , pouco paro .


Pero mirade : o X marca o lugar .


En 2001 , en setembro de 2001 , o humor sucumbe perante o xuízo .


Por que non ?


Tivemos as presidenciais do 2000 determinadas pola Corte Suprema .


O estoupido da burbulla tecnolóxica .


O once de setembro .


O anthrax convírtese en parte do léxico social .


Ollade o que acontece co tempo .


No cambio de século , internet avanza , a telerrealidade afiánzase .


Que é o que quere a xente nas súas televisións ?


Eu pensaría que vinganza ou nostalxia .


Dádame felicidade , o meu mundo vense abaixo .


Non , queren xulgar .


Podo botarte fóra da illa .


Podo facer que a filla de Sarah Palin baile .


Podo elixir o novo triunfito . Estás expulsado .


Xenial , non si ?


Pese ao radicalmente distintos que son estes programas , de puro entretemento , estiveron aí durante 50 anos ... que foi o que dixen ao principio ? Mantense un instinto básico .


Somos animais , precisamos das nosas nais .


Non houbo unha década de televisión sen unha impoñente e dominante nai televisiva .


Na década dos cincuenta : June Cleever no relaxante programa , " " Leave it to Beaver " " . Lucille Ball fíxonos rir a través do auxe da consciencia social nos sesenta .


Maude Findlay , o arquetipo dos irreverentes 70 , que falou de aborto , divorcio , mesmo da menopausia na televisión .


Nos oitenta , chegou a primeira " " asaltaberces " " baixo a forma de Alexis Carrington .


Murphy Brown enfrontouse cun vicepresidente cando se lle ocorreu a idea de ser nai solteira .


A nai desta era , Bree Van de Kamp .


Non sei se se trata dun demo ou dun anxo sentada na nosa consciencia , sentada nos nosos televisores , o que sei é que me encanta esta imaxe .


Así que a todos vos , mulleres e homes de TEDWomen , a audiencia de TEDWomen , grazas por deixarme presentar a miña idea sobor a consciencia da televisión .


Pero tamén déixenme darlle as grazas aos creadores que se erguen polas mañás para plasmar as súas ideas nas nosas pantallas ao longo destes anos .


Dan a súa vida pola televisión , seguro , pero vós como espectadores , a través das consciencias sociais colectivas , dádeslle vida , lonxevidade , poder ou non .


Así que moitas grazas .


( Aplausos )


En 1994 entrei nunha prisión en Camboxa e coñecín un neno de 12 anos que fora torturado e ao que lle denegaran o acceso a un avogado .


E ao miralo aos ollos decateime de que dos centos de cartas que tiña escrito a presos políticos , nunca lle escribira ningunha carta para el , porque non era un rapaz de 12 anos que fixera algo importante para alguén .


Non era un preso político .


Era un neno de 12 anos que roubara unha bicicleta .


Do que tamén me decatei daquela foi que non só era en Camboxa , senón que dos 113 países en vías de desenvolvemento que torturaban , 93 destes países aprobaron leis que outorgan o dereito a un avogado e o dereito a non ser torturado .


E decateime de que existía unha incrible ventá de oportunidades para todos nós como comunidade mundial para poder unirnos e pórlle fin á tortura como método de investigación .


A miúdo pensamos na tortura como unha forma de tortura política ou que está reservada tan só para os peores pero , de feito , o 95 % das torturas de hoxe en día non son para presos políticos .


Son para persoas que se atopan en sistemas xudiciais colapsados e , por desgraza , posto que a tortura é a forma máis barata de investigación ( é máis barato que ter un sistema xudicial , máis barato que ter un avogado ou acceso temperán a asistencia ) é o que ocorre a maioría das veces .


A día de hoxe coido que si é posible para nós como comunidade mundial , se tomamos esa decisión , unirnos e rematar coa tortura como método de investigación durante a nosa vida , pero isto requirirá de tres cousas .


Primeiro vén a formación , a atribución de poder e a conexión de defensores a escala mundial .


A segunda é garantir que existe un acceso temperán e sistemático á asistencia .


E a terceira é o compromiso .


Por iso no ano 2000 , comecei a preguntarme , e se nos unimos ?


Poderiamos facer algo por eses 93 países ?


E fundei a International Bridges to Justice que ten como misión específica a de rematar coa tortura como método de investigación e poñer en práctica os debidos dereitos procesuais nestes 93 países , situando a avogados cualificados nunha fase inicial en comisarías e en tribunais .


Porén , as miñas primeiras experiencias viñeron de Camboxa e das lembranzas da miña primeira visita a Camboxa , cando había , en 1994 , aínda menos de 10 avogados no país porque o Khmer Vermello matáraos a todos .


E mesmo 20 anos despois , tan só había 10 avogados no país e , polo tanto , ao entrares nunha prisión non só te atopabas cun rapaz de 12 anos , senón que te atopabas con mulleres tamén e o preguntarlles " " Por que estades aquí ? " " , elas respondían : " " Pois levamos aquí dende fai 10 anos porque o meu marido cometeu un delito pero non o poden atopar " " . É un lugar onde non existía o estado de dereito .


O primeiro grupo de defensores xuntouse e aínda me lembro , mentres me formaba , que preguntei : " " Ben , que facedes para investigar ? " " .


E a sala quedárase en silencio e , finalmente , unha muller levantouse , [ nome inaudible ] , e dixo " " Khrew " " que significa " " mestre " " . E dixo : " " Teño defendido máis dun cento de persoas e endexamais tiven que facer ningunha investigación , porque todos veñen con confesións " " . E falamos , como clase , do feito que primeiro , as confesións talvez non son fiables e , segundo , non queriamos animar á policía a que seguise facendo isto , sobre todo porque agora ía en contra da lei .


E estes defensores tiveron que armarse de valor para decidir que comezarían a defender e apoiarse entre eles para poder poñer en práctica estas leis .


E aínda me lembro dos primeiros casos onde viñeron , os 25 xuntos , ela de pé e o resto detrás , e eles apoiábana , mentres os xuíces seguían dicindo : " " Non , non , non , non , imos a facer as cousas da mesma maneira na que se levan feito ata o de agora " " . Pero un día apareceu o caso perfecto . Era unha muller que vendía verduras e que estaba sentada fóra dunha casa .


Ela afirmou que en realidade vira á persoa saír correndo e cría que roubara as xoias en cuestión , pero a policía chegou , e collérona , pero ela non tiña nada enriba .


Por aquel entón ela estaba embarazada . Tiña queimaduras de cigarros . Tivera un aborto .


E cando se levou o seu caso ante un xuíz , por primeira vez este parouse e dixo : " " Si , non existen probas excepto pola confesión baixo tortura e polo tanto será posta en liberdade " " . E os defensores comezaron a levar casos unha e outra vez e como veredes , pouco a pouco foron comezando a cambiar o curso da historia de Camboxa .


Pero Camboxa non está soa .


Adoitaba pensar : entón é só en Camboxa ?


Ou tamén ocorre noutros países ?


Pero ocorre en tantos países …


En Burundi entrei nunha prisión e non había un rapaz de 12 anos , senón un neno de 8 anos que roubara un teléfono móbil .


Ou unha muller , collín en brazos ao seu bebé , un bebé moi fermoso , e dixen : " " O teu bebé é tan lindo ! " " . Pero non era un bebé , a nena tiña tres anos .


E ela díxome : " " Si , pero estou aquí por ela " " , xa que estaba acusada de roubar dous cueiros e un ferro de pasar para o seu bebé e aínda así estaba en prisión .


E cando fun xunto do director da prisión , díxenlle : " " Tes que deixala en liberdade .


Un xuíz deixaríaa libre " " . E el respondeume : " " Vale , podemos falalo , pero mira a miña prisión . O 80 % dos dous milleiros de persoas aquí están sen avogados . Que podemos facer nós ? " " E entón os avogados comezaron a xuntarse para organizar un sistema onde puidesen levar os casos .


E decatámonos que non só era a formación dos avogados , senón a conexión dos avogados a que marcaba a diferenza .


Por exemplo , en Camboxa , o que pasou foi que [ nome inaudible ] non foi soa senón que tiña a 24 avogados con ela que se uniran . E da mesma maneira , na China , sempre me contan que " " É coma un vento fresco no deserto cando podemos reunirnos " " . Ou en Cimbabue , onde me lembro de Innocent , despois de saír dunha prisión onde todo o mundo se ergueu e dixo : " " Levo aquí dende fai un ano , oito anos , doce anos sen un avogado " " , e viu e formámonos xuntos . Díxome : " " Oín dicir … " " ( porque escoitara a xente murmurar


e laiarse ) " " oín dicir que non podemos axudar a crear xustiza xa que non dispoñemos dos recursos " " . E despois matizou : " " Pero quero que saibas que a falta de recursos nunca foi escusa para a inxustiza " " . E con isto organizou con éxito a 68 avogados que levan collendo os casos de maneira sistemática .


Así e todo , a solución que atopamos foi a formación e logo , o acceso temperán .


Fai pouco que estiven en Exipto e decidín reunirme con outro grupo de avogados . O que me contaron foi que eles dicían : " " Mira , agora non temos policía nas rúas . A policía é unha das principais razóns polas que tivemos a revolución . Torturaban a todo o mundo a todas horas " " . E eu díxenlles : " " Pero aquí investíronse decenas de millóns de dólares recentemente no desenvolvemento do sistema xudicial .


Que está ocorrendo entón ? " " Reuninme cunha das axencias de desenvolvemento e estaban a formar fiscais e xuíces , que resulta ser a tendencia normal , no canto de defensores .


Mostráronme tamén un manual que de feito era excelente .


E díxenlles : " " Vou copialo " " . Tíña todo nel . Os avogados poden vir á comisaría de policía . Era perfecto .


Os fiscais estaban perfectamente formados .


Pero díxenlles : " " Só teño unha pregunta . Antes de que todos chegaran á oficina do fiscal , que pasaba con eles mentres ? " " E tras unha pausa , respondían : " " Torturábanos " " .


E polo tanto as pezas clave son non só a formación dos avogados , senón atopar unha maneira para pór en práctica sistematicamente o acceso temperán á asistencia , porque eles son a garantía no sistema para a xente que está a ser torturada .


E mentres vos conto isto , tamén son consciente de que soa como un " " Si , claro , parece como se se puidese facer , pero podémolo facer en realidade ? " " Porque parece algo enorme .


E son moitas as razóns polas que creo que si é posible .


A primeira delas é que as persoas sobre o terreo atopan maneiras de crear milagres grazas ao seu compromiso .


E non só é Innocent , de quen vos falei en Cimbabue , senón tamén defensores por todo o mundo que están a buscar ditas pezas clave .


Temos un programa chamado JusticeMakers , e decatámonos de que había xente afouta e que quería axudar , pero como podiamos apoialos ?


Tan só é un concurso en liña onde se poden gañar cinco mil dólares se se che ocorre algunha idea innovadora de poñer en práctica a xustiza .


E existen 30 JusticeMakers en todo o mundo , dende Sri Lanka ata Swazilandia ou a República Democrática do Congo , que con cinco mil dólares fan cousas incribles , mediante programas por SMS , programas paralegais e calquera maneira que atopan .


E non só existen estes JusticeMakers , senón que tamén hai xente valente que comprende cales son os seus contactos e como poden avanzar con eles .


Por exemplo , na China promulgáronse leis que impedían que os policías puidesen torturar á xente xa que serían castigados .


E mentres estaba sentada xunto a un dos nosos valentes avogados , díxenlle : " " E como poderemos espallalo ? Como poderemos asegurarnos de que isto se porá en práctica ?


Isto é fantástico " " . E el contestoume : " " Ti tes cartos ? " " E respondín : " " Non " " . E el díxome : " " Está ben , aínda así atoparemos a maneira " " . E o 4 de decembro organizou a tres mil membros da Unión da Xuventude Comunista , de 14 das mellores escolas de dereito , que se organizaron eles mesmos e elaboraron pósters coas novas leis e foron ás comisarías de policía e comezaron cunha revolución legal non violenta , segundo dicía el , para protexer os dereitos dos cidadáns .


Xa falei do feito que precisamos formar e apoiar aos defensores .


Necesitamos pór en práctica de forma sistemática o acceso temperán á asistencia .


Pero o terceiro e último punto , o máis importante , é que nos comprometamos con isto .


E normalmente a xente dime : " " Pois isto está moi ben , pero é demasiado idealista .


Xamais ocorrerá " " . E o motivo polo que considero que esta opinión é interesante é porque esa foi exactamente a mesma opinión que se empregou para as persoas que se decidiron a rematar coa escravitude ou o apartheid .


Comezou cun pequeno grupo de persoas que decidiron implicarse .


Un dos nosos poemas favoritos dos defensores , que eles comparten entre si mesmos , é : " " Fai falla valor , amigos , o camiño acostuma ser longo , a ruta nunca é clara , e hai moito en xogo , pero no fondo , non estades sos " " . E estou segura de que se podemos unirnos como unha comunidade mundial para apoiar non só aos defensores , senón tamén a todo o mundo no sistema que estea intentando acadalo , poderemos rematar coa tortura como método de investigación .


E sempre remato , porque sei que a pregunta será ( e será un pracer falar con vós nalgún momento ) " Pero que podo facer eu realmente ? " Pois en primeiro lugar diríavos que xa sabedes o que podedes facer . E en segundo lugar , deixaríavos coa historia de Vishna , que de feito foi a miña inspiración para fundar a International Bridges to Justice .


Vishna era un neno de catro anos cando o coñecín . Nacera nunha prisión camboxana na provincia de Kandal . Pero como nacera na prisión , todos lle tiñan moito aprecio , mesmo os gardas , polo que era o único que podía entrar e saír de entre as reixas .


E claro , como sabedes , hai reixas . E para cando Vishna comezou a medrar , que é o que tamén medra ? A cabeza .


O que facía era pasar pola primeira reixa , e pola segunda e logo pola terceira , e despois , moi de vagar , movía a cabeza para poder pasala a través e volvía : dende a terceira ata a primeira . E collíame o dedo maimiño , porque o que el quería facer a diario era ir visitar .


Por suposto , nunca conseguía visitar a todo o mundo a diario , pero si quería visitar a todos os 156 presos . E ao collelo , el pasaba os seus dedos a través .


Ou se as celas estaban escuras , era como ferro ondulado e pasaba os seus dedos a través .


E a meirande parte dos presos afirmaban que era a súa maior ledicia e o seu sol e que sempre o agardaban ansiosos . E eu pensaba : aquí está Vishna . Un neno de catros anos .


Naceu nunha prisión sen case nada , sen bens materiais , pero cun sentido da súa propia viaxe heroica , que na miña opinión todos nacemos nunha . E contoume : " " Seguramente non poderei facelo todo .


Pero son unha persoa . Podo facer algo .


E farei a única cousa que podo facer " " . E por iso vos agradezo por ter a imaxinación profética para imaxinar a formación dun novo mundo con todos nós xuntos e convídovos a facer este viaxe connosco .


Grazas .


( Aplauso ) Grazas . ( Aplauso ) Grazas . ( Aplauso )


Algunhas persoas pensan que hai unha fórmula para as charlas TED : " Dar unha charla nunha alfombra vermella . "


" Contar unha historia da infancia . "


" Divulgar un segredo persoal . "


" Rematar cunha inspiradora chamada á acción . "


Non .


Non é así como hai que pensar dunha TED .


De feito , se empregades demasiado estes mecanismos , pareceredes un clixé ou un manipulador emocional .


Pero hai unha cousa que todas as grandes charlas TED teñen en común , e gustaríame compartila con vós , porque _ _ NULL _ _ escoitando varios centos de fantásticos relatores TED , como estes .


Axudeinos coas súas charlas de máxima audiencia , e aprendín directamente deles os segredos dunha gran charla .


E aínda que estes relatores e os seus temas parecen completamente diferentes , todos teñen un ingrediente común .


E é este : A principal tarefa como relator é transferir á mente de quen vos escoita un regalo extraordinario , un estraño e fermoso obxecto que chamamos idea .


Deixádeme explicárvolo .


Aquí está Haley .


Está a punto de dar unha charla TED e , francamente , está aterrada .


( Vídeo ) Presentador : Haley Van Dyck !


( Aplausos ) _ _ NULL _ _ 1 200 persoas , moitas das cales nunca se viran antes senten que os seus cerebros se sincronizan co cerebro de Haley e entre si .


Están literalmente comezando a exhibir os mesmos padróns cerebrais .


E non só quero dicir que están sentindo as mesmas emocións .


_ _ NULL _ _


Imos botarlle un ollo ao cerebro de Haley un momento .


Hai millóns de neuronas interconectadas nunha enleada .


Pero mirade aquí , xusto aquí : uns poucos millóns están conectados entre si dun xeito que representa unha simple idea .


_ _ NULL _ _ dentro das mentes de toda a audiencia .


É así ; só nun par de minutos , un padrón que implica millóns de neuronas teletranspórtase a 1 200 mentes , só con que as persoas escoiten unha voz e miren unha cara .


Pero agardade , que é unha idea ?


Ben , podedes imaxinala como un padrón de información que axuda a entender e a navegar o mundo .


As ideas veñen de moitas formas e tamaños , desde as complexas e analíticas ás simples e estéticas .


Aquí hai un par de exemplos compartidos desde o escenario TED .


Sir Ken Robinson -A creatividade é a chave do futuro dos nosos nenos .


( Vídeo ) Sir Ken Robinson : O que sosteño é que a creatividade agora _ _ NULL _ _ e debemos tratala co mesmo status .


Chris Anderson : Elora Hardy -Construír con bambú é fermoso .


( Vídeo ) Elora Hardy : Medra ao redor de nós , é forte , é elegante , resiste os terremotos .


CA : Chimamanda Adichie -A xente é máis que unha simple identidade .


Vídeo ) Chimamanda Adichie : A simple historia crea estereotipos , e o problema cos estereotipos non é que sexan falsos , é que son incompletos .


CA : A vosa mente reborda ideas , e non o fai aleatoriamente .


Están coidadosamente conectadas .


Colectivamente , forman unha incrible estrutura complexa que é a vosa persoal visión do mundo .


É o sistema operativo do voso cerebro .


É como navegades polo mundo .


E componse de millóns de ideas individuais .


Se , por exemplo , un pequeno compoñente da vosa visión do mundo é a idea de que os gatiños son adorables , entón , ao verdes isto , reaccionaredes así .


Pero se outro compoñente da vosa visión do mundo é a idea de que os leopardos son perigosos , entón , ao verdes isto , reaccionaredes de forma un pouco distinta .


Así que é bastante obvio que as ideas que forman a vosa visión do mundo son cruciais .


Necesitades que sexan o máis fiables que sexa posible , unha guía para o temible pero marabilloso mundo real de aí fóra .


Agora ben , as diferentes visións do mundo da xente poden ser moi diferentes .


Por exemplo , como reacciona a vosa visión do mundo cando vedes esta imaxe : ( Vídeo ) Dalia Mogahed : Que pensades cando me vedes ?


" " Unha muller de fe " " , " " unha experta " " , mesmo ata " " unha irmá " " ?


Ou " " oprimida " " , " " co cerebro lavado " " " " unha terrorista " " ?


CA : Sexa cal for a resposta , hai millóns de persoas aí fóra que reaccionarían de forma moi distinta .


_ _ NULL _ _


Se se comunican de forma axeitada , son capaces de cambiar , para sempre , a forma en que alguén ve o mundo e transformar as súas accións tanto agora coma no futuro .


As ideas son a forza máis poderosa que conforma a cultura humana .


Así que se aceptades que a vosa tarefa principal como relatores é construír unha idea nas mentes da vosa audiencia , aquí van catro pautas para abordar esa tarefa : Primeiro , limitade a vosa charla a unha única idea .


As ideas son cousas complexas ; necesitades reducir o contido para poder centrarvos na idea simple que máis vos apaixona , e ter a oportunidade de explicala ben .


Tedes que dar contexto , compartir exemplos , facelo real .


Así que collede unha idea e facede que sexa un fío que percorra toda a vosa charla , para que todo o que digades conecte dalgunha maneira .


Segundo , dádelle a quen vos escoita unha razón para que lle interese .


Antes de comezar a construír cousas nas mentes da vosa audiencia , tedes que ter o seu permiso para entrar .


E cal é a ferramenta para conseguilo ?


A curiosidade .


Remexede a curiosidade da vosa audiencia .


Usade preguntas intrigantes , provocativas para identificar por que algo non ten sentido e precisa explicación .


Se podedes revelar unha desconexión na visión do mundo de alguén , sentirán a necesidade de cubrir ese oco de coñecemento .


E cando estala ese desexo é moito máis sinxelo comezar a construír a idea .


Terceiro , constrúe a túa idea , peza a peza desde conceptos que a vosa audiencia coñece .


Usade o poder da linguaxe para tecer xuntos conceptos que xa existen na mente de quen vos escoita pero non na vosa linguaxe , na súa linguaxe .


Comezade onde están eles .


Os relatores a miúdo esquecen que moitos termos e conceptos cos que conviven son completamente estraños para a súa audiencia .


Ben , as metáforas xogan un rol crucial para mostrar como encaixan as pezas , porque revelan a forma desexada do padrón , baseándose nunha idea que quen escoita entende .


Por exemplo , cando Jennifer Kahn quixo explicar a incrible nova biotecnoloxía chamada CRISPR , dixo : " " É coma se , por primeira vez , tiverades un procesador de texto para editar ADN .


O CRISPS permite cortar e pegar información xenética moi facilmente . " " Ben , unha explicación gráfica como esta ofrece un gran momento de clarificación mentres encaixa na nosa mente .


É importante , polo tanto , probar a charla con amigos de confianza , e ver que partes atopan máis confusas .


Cuarto . Aquí vai o consello final : Fai que as túas ideas merezan ser compartidas .


Con isto quero dicir que te fagas esta pregunta : " A quen beneficia esta idea ? "


E preciso que sexades honestos coa resposta .


Se a idea só vos beneficia a vós e á vosa organización , entón , sinto dicilo , probablemente non mereza a pena ser compartida .


A audiencia verá a través de vós .


Pero se credes que a idea ten o potencial de iluminarlle o día a alguén ou de cambiar a perspectiva de alguén para mellor ou de inspirar alguén para facer as cousas doutro xeito , entón tedes o ingrediente esencial para unha charla boa de verdade , unha que pode ser un regalo para eles e para todos nós .


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Só retemos un 25 % do que escoitamos .


_ _ NULL _ _ prometinlle que a escoitaría tódolos días _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ ( Ruído ) con esta cacofonía continua que resulta difícil escoitar ; escoitar cánsanos .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


E a arte da conversación _ _ NULL _ _


Un mundo onde non nos escoitamos nunca os uns aos outros _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ para reaxustar e recalibrar o oído _ _ NULL _ _


Trátase de apreciar os sons cotiáns .


Por exemplo , esta é a miña secadora .


Vemos que os sons cotiáns poden ser moi interesantes se pomos atención . _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


O son é a miña paixón , é a minha vida .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Imaxinade que estades nunha rúa de calquera lugar de América e achégasevos un xaponés e divos : " Desculpe , cal é o nome desa mazá ? "


E ti dis : " " Perdoe ... bueno , esta é a rúa Oak Street , é aquela é Elm Street .


Esta é a rúa 26 , aquela a 27 . " " El contesta : " " Moi ben . Cal é o nome daquela mazá ? " " Dis : " " Bueno , as mazás non teñen nomes .


As rúas teñen nomes , as mazás só son espacios sen nome entre as rúas . " " O xaponés marcha , un pouco confundido e decepcionado .


Agora , imaxinade que estades nunha rúa de calquer lugar de Xapón , Miras á persoa que tes ao lado e preguntas : " Perdoe , como se chama esta rúa ? "


Eles contestan : " " Bueno , esta é a mazá 17 e aquela a 16 . " " E dis : " " Vale , pero cal é o nome desta rúa ? " " E eles din : " " Bueno , as rúas non teñen nomes .


As mazás si .


Mire Google Maps aquí . Hai a mazá 14 , 15 , 16 , 17 , 18 , 19 .


Todas esas mazás teñen nomes . As rúas só son os espacios sen nome entre as mazás .


E entón ti dis : " " Entón como coñecedes a direción da vosa casa ? " " El contesta : " " É fácil . Este é o Distrito 8 .


Mazá 17 , casa número 1 . " " Ti dis : " " Moi ben . Pero camiñando polo vecindario observei que os números das casas non van en orde . " " El di : " " Claro que si . Van na orde na que foron construidas .


A primeira casa construida nunha mazá é a casa número un .


A segunda casa que se construiu é a casa número dous .


A terceira é a casa número tres . É fácil . É obvio . " " Encántame cómo ás veces temos que ir ao outro lado do mundo para darnos conta de cousas que asumíamos inconscientemente , e darnos de conta de que o contrario a elas tamén pode ser verdade .


Como , por exemplo , hai doutores na China que cren que o seu traballo é manterte san .


Polo tanto , cada mes que estás san tes que pagarlles , e cando enfermas non lles pagas porque consideran que fallaron no seu traballo . Fanse ricos cando estás san , non enfermo .


( Aplausos ) Nós na música pensamos que o " " un " " é o tempo forte , o comezo da frase musical . Un , dous , tres , catro .


Pero na música do oeste de África o " " un " " considérase a fin da frase , como o punto ao final dunha oración .


Polo tanto , pódelo escoitar non só no fraseo senón no xeito no que contan : Dous , tres , catro , un .


E este mapa tamén é verdadeiro e preciso .


( Risas ) Hai un dito que afirma que para calquera cousa verdadeira que se diga sobre a India , o contrario tamén será verdade .


Así que non esquezamos nunca , tanto en TED como noutro lugar , que para calquera idea brillante que teñamos ou escoitemos , o oposto tamén pode ser verdade .


Domo arigato gozaimashita .