Als het idee alleen jezelf of je organisatie ten goede komt , dan spijt het me , maar dan is het wellicht het verspreiden niet waard .


_ _ NULL _ _


Maar als je gelooft dat het idee het potentieel heeft om iemands dag op te fleuren of iemands perspectief ten goede te keren , of om iemand te inspireren om iets anders aan te pakken , dan heb je het hoofdbestanddeel van een waarlijk fantastische talk , die een geschenk kan zijn voor hen en voor elk van ons .


Mag ik u vragen om even na te denken aan een moment wanneer je echt compleet weg was van iets een film , een album , een lied of een boek , en je dit warm aanraadde aan iemand die je graag had , je anticipeerde die ene reactie , je verwachtte ze , en ze kwam , en de persoon vond het vreselijk .


Dus , bij wijze van inleiding , dit is exact hetzelfde gevoel waarmee ik de laatste zes jaar elke werkdag rondloop . Ik ben een wiskundeleraar in het middelbaar onderwijs .


Ik verkoop een product aan een markt die het niet wil , maar wettelijk verplicht is om het te kopen .


Ik bedoel , wel , je bent eraan voor de moeite .


Er is een nuttig stereotype over studenten die ik zie , een nuttig stereotype over iedereen hier .


Ik zou jullie een algebra eindexamen kunnen geven , en ik zou niet meer verwachten dan een slaagpercentage van 25 procent .


En deze beide feiten zeggen minder over jullie of over mijn studenten dan wat ze vertellen over wat wij wiskundeonderwijs noemen in de V.S. vandaag .


Om te beginnen wens ik wiskunde de splitsen in twee onderdelen .


Het eerste is rekenen . Dit is wat jullie vergeten zijn .


Bijvoorbeeld een kwadratische vergelijking splitsen in factoren met een hoogste coëfficiënt groter dan een .


Dit is heel makkelijk opnieuw te leren , op voorwaarde dat je een sterke basis hebt in het wiskundig redeneren . Dit noemen we de toepassing van wiskundige processen in de wereld om ons heen . Dit is moeilijk om aan te leren .


En dit is wat we willen dat studenten bijblijft , zelfs als ze geen wiskundige richting uitgaan .


En dit is eveneens iets waarbij de manier waarop we dit aanleren in de V.S.


garandeert dat het hen niet zal bijblijven .


Dus ik ga praten over het waarom hiervan , waarom dat zo ' n onheil is voor de maatschappij , wat we eraan kunnen doen en , om te eindigen , waarom het zo een fantastische tijd is om een wiskundeleraar te zijn .


Om te beginnen , vijf symptomen die aangeven dat je wiskundig redeneren foutief doet in de klas .


Een eerste is gebrek aan initiatief ; je studenten beginnen niet vanzelf .


Je stopt met uitleg te geven en direct gaan vijf handen de lucht in om te vragen om alles nog eens te individueel uit te leggen .


Het ontbreekt studenten aan volharding .


De materie blijft hen niet bij , het overkomt je dat je drie maand later het geheel nog eens moet herhalen .


Er is een aversie jegens vraagstukken , die geldt voor 99 procent van mijn studenten .


En de resterende een procent zoekt gemotiveerd naar de formule om te gebruiken in die situatie .


Dit is echt destructief .


David Milch , maker van " " Deadwood " " en andere verbazingwekkende TV-shows , heeft hier een erg goede beschrijving voor .


Hij zwoer het maken van hedendaags drama af , shows die plaatsvinden in het ' nu ' , want wanneer mensen hun geest vullen met vier uur per dag , bijvoorbeeld , " " Two and a Half Men , " " dan vormt dit de zenuwbanen , volgens hem , op een wijze dat ze eenvoudige problemen verwachten .


Hij noemde het , " " een ongeduld jegens niet-oplossing . " " Je wordt ongeduldig van zaken die niet meteen opgelost raken .


Je verwacht een probleem van sitcomformaat , een probleem dat zich oplost in 22 minuten , drie reclame blokken en een lachband .


En ik zal het jullie formuleren , zoals jullie ondertussen wel weten , dat geen enkel probleem dat het oplossen waard is , zo simpel is .


En ik ben hier zeer bezorgd over , omdat ik met pensioen ga in een wereld die bestuurd wordt door mijn studenten .


Ik doe iets slechts voor mijn eigen toekomst en welzijn wanneer ik op deze manier lesgeef .


Ik ben hier om jullie te vertellen dat onze lesboeken , meer bepaald de frequent gebruikte lesboeken , wiskundig redeneren en geduldig problemen oplossen aanleren , op een manier die functoineel equivalent is aan het bekijken van " " Two and a Half Men " " en klaar is kees .


( Gelach ) In alle ernst is hier een voorbeeld uit een lesboek natuurkunde .


Dit gaat eveneens op voor wiskunde .


Bemerk eerst dat je exact drie stukken informatie hebt , elk stuk past in een formule ergens , die de student uiteindelijk zal uitrekenen .


Ik geloof in het echte leven .


En vraag jezelf eens af , welk probleem heb je ooit opgelost , dat eveneens het oplossen waard was , waar je al de nodig informatie op voorhand kreeg , je geen overtollige informatie had die je weg moest filteren , of waar je niet genoeg informatie had , en deze moest gaan zoeken .


Ik ben er zeker van dat we het eens zijn dat geen enkel waardig probleem zo simpel is .


En het lesboek weet dat het studenten verminkt . Omdat , kijk hier , dit zijn de voorbeeldproblemen .


Wanneer we bij de uiteindelijke oefeningen komen , hebben we opgaven zoals deze hier waar louter wat getallen veranderd zijn en waar de context licht gewijzigd is .


En indien de student nog steeds de vorm van de stempel niet herkent , dan geeft het een verwijzing naar de opgeloste oefening waar je de formule kan vinden .


Je kan letterlijk , en ik meen dit , slagen voor dit onderdeel zonder iets van natuurkunde af te weten , maar louter door te weten hoe je een lesboek decodeert . Dit is zonde .


Dus ik kan de diagnose van het probleem iets specifieker maken in de wiskunde .


Hier is een tof probleem .


Het gaat over steilheid en helling gebruik makend van een skilift .


Maar wat je hier zit bestaat eigenlijk uit vier lagen . En ik ben nieuwsgierig wie van jullie de vier lagen kunnen zien , en meer specifiek hoe ze verweven zijn en in een brok aan de student getoond worden , hoe dit leidt tot ongeduldig probleemoplossen .


Ik zal ze hier definiëren . Je het het visuele .


Je hebt eveneens de wiskundige structuur , die spreekt over een raster , metingen , legendes , punten , assen en dat soort van zaken .


Je hebt stappen die leiden tot waar we het echt over willen hebben , welke helling is het steilst .


Ik hoop dat jullie kunnen zien .


Ik hoop dat echt dat jullie merken dat we hier een dwingende vraag , een dwingende antwoord hebben maar er een vlak recht pad heen maken van de ene stap naar de anderen , en onze studenten belonen voor hoe goed ze over de kleine barsten in het pad stappen .


Dat is al wat we doen .


Dus wil ik voorstellen dat we deze lagen op een andere manier scheiden en ze samen met de studenten opbouwen , dan hebben we alles wat we zoeken voor het geduldig oplossen van problemen .


Dus hier start ik met iets visueels , en stel direct de vraag : Welk deel is het meest steil ?


En dit start de conversatie omdat het visuele is gemaakt op manier langs waar je twee antwoorden kan verdedigen .


Dus krijg je twee kampen die beginnen te bekvechten , vriend tegen vriend , in paren , groepen , het doet er niet toe .


En uiteindelijk komen we tot de conclusie dat het vervelend is te praten over een skiër onderaan links of een skiër net boven het midden .


En we realiseren hoe fantastisch het zou zijn als we ze gewoon A , B , C en D konden noemen om makkelijker over hen te praten .


En dat wanneer we proberen te omschrijven wat steilheid betekent , het handig zou zijn moesten we wat metingen hebben om echt specifiek te gaan zeggen waar het om gaat .


En enkel dan , gooien we de wiskundige structuur erin .


Wiskunde is ondergeschikt aan de dialoog . De dialoog dient de wiskunde niet .


En op dat punt garandeer ik jullie dat negen op de tien klassen het hele concept van helling en steilheid beet hebben .


En indien nodig , kunnen uw studenten deze stappen samen vinden .


Zien jullie hoe dit hier , in vergelijking daarmee - welke maakt het geduldige probleemoplssen mogelijk , het wiskundig rederen ?


Voor mij is het in de praktijk duidelijk geworden .


En hier geef ik de vloer even aan Einstein , die volgens mij zijn strepen al heeft verdiend .


Hij had het over het belang van het formuleren van een probleem , en toch geeft men in de praktijk , in de V.S. hier , gewoon problemen aan studenten waarbij we ze niet betrekken in het formuleren van het probleem .


Dus 90 procent van mijn vijf uur voorbereidingstijd per week is motiverende elementen nemen uit vraagstukken zoals deze uit de cursus en ze herbouwen tot een vorm die wiskundig redeneren en het geduldig oplossen van problemen ondersteunt .


En dit is hoe dit in zijn werk gaat .


Dit is een toffe vraag , het gaat over een water tank .


De vraag is : Hoe lang duurt het om hem te vullen ?


Om te beginnen gooien we alle tussenstappen weg .


Het is aan de studenten om deze te vinden . Zij moeten ze formuleren .


En merk op dat alle informatie hier nodig is .


Geen enkel is overbodig , dus dit laten we achterwege .


Studenten moeten zelf beslissen , doet de hoogte er toe ? Is de grootte belangrijk ?


Doet de kleur van de klep er toe ? Wat is er belangrijk ? Die vraag is zo ondervertegenwoordigd in het wiskundeonderwijs .


Dus nu hebben we een watertank .


Hoe lang zal het duren om deze te vullen , en dat is het .


En omdat we nu eenmaal in de 21ste eeuw leven , en we graag praten over de wereld zoals hij is , en niet door middel van prentjes of schetsen die je zo vaak terugvindt in cursussen , nemen we er gewoon een foto van .


Dus nu hebben we het echte ding .


Hoe lang zal het duren om hem te vullen ?


Of nog beter , we maken gewoon een film , een film van iemand die een tank vult .


En hij is aan het vollopen , pijnlijk traag .


Het is langdradig .


Studenten kijken op hun horloges , rollen met hun ogen , en op een bepaald punt vragen ze zich allemaal af , " Hoe lang gaat het nog duren voor die tank vol is ? "


( Gelach ) En op dat punt weet je dat je beet hebt .


En deze vraag is echt leuk voor mij , omdat , zoals in de intro , ik les geef aan kinderen , door mijn gebrek aan ervaring , ik geef les aan kinderen die het meest moeten worden geremedieerd .


Studenten die nooit aan een gesprek over wiskunde zouden deelnemen omdat iemand anders toch de formule heeft , en iemand anders kan de formule beter gebruiken dan ikzelf . Dus praat ik er niet over .


Maar hier praat iedereen op voet van gelijkheid vanuit intuïtie .


Iedereen heeft wel eens iets met water gevuld , dus heb ik studenten die de vraag beantwoorden hoe lang het zal duren . Of studenten die wiskundig en in gesprekken snel geïntimideerd zijn die deelnemen aan het gesprek .


We plaatsen namen op het bord en koppelen deze aan een gok , en de studenten zijn geboeid .


En we volgen het proces dat ik beschreven heb .


En het beste stuk , een van de betere stukken is dat we ons antwoord niet uit de lijst met oplossingen halen die achteraan de editie voor de leraar staat .


We kijken gewoon naar het einde van de film .


( Gelach ) En dat is echt beangstigend . Omdat het theoretische model altijd resulteert in het antwoord achteraan tussen de oplossingen , dat is tof , maar het is beangstigend om over de oorzaak van fouten te spreken wanneer het theoretische niet overeenstemt met het praktische .


Maar deze conversaties zijn zo waardevol gebleken , het meest waardevolle zelfs .


Dus ik ben hier om de winst te rapporteren van studenten die komen met een voorgeïnstalleerd virus op dag een van de cursus .


Dit zijn de studenten die nu , na een semester , ik kan iets op het bord zetten , helemaal vreemd , totaal nieuw , en ze zullen er 3 , 4 of meer minuten langer over converseren dan in vergelijking met het begin van het jaar , dit is zo tof .


We hebben geen aversie meer jegens vraagstukken , omdat we de definitie van een vraagstuk aangepast hebben .


We zijn niet langer geïntimideerd door wiskunde , omdat we langzaamaan opnieuw definiëren wat wiskunde is .


Dit is heel tof geweest .


Ik moedig wiskunde leraren waarmee ik spreek aan om multimedia te gebruiken omdat dit de echte wereld in uw klas brengt in hoge resolutie en in kleur , om studenten aan te moedigen hun intuitie te gebruiken op voet van gelijkheid , om de kortst mogelijke vraag te stellen en de meer specifieke vragen uit de conversatie te laten voortvloeien , om studenten het probleem te laten construeren , omdat Einstein het zo zei , en om uiteindelijk minder hulpvaardig te zijn , omdat de cursus je op de meest foute manieren helpt . Hij ondermijnt de mogelijkheid om wiskundig redeneren en geduldig probleemoplossen aan te brengen .


En dit is waarom het zo een fantastische tijd is om nu een wiskunedeleraar te zijn omdat we de mogelijkheden hebben om een curriculum van hoge kwaliteit te maken


op een eenvoudige en goedkope manier . We hebben de middelen om het te verspreiden , gratis , onder een open licentie wat nooit goedkoper en eenvoudiger was dan nu .


Ik heb een videoreeks op mijn blog geplaatst die 6.000 maal bekeken werd in twee weken .


Ik krijg e-mails van leraars uit landen die ik nog nooit bezocht heb , die zeggen " " Wow , we hebben een goede conversatie in de klas gehad .


En trouwens , op die manier heb ik uw materiaal verbeterd . " " Formidabel toch ?


Ik heb recent een probleem op mijn blog gezet . In een supermarkt , waar schuif je aan , de rij met 1 kar en 19 items of de rij met vier karren en drie , vijf en twee items .


En het achterliggende model was goed voor in de klas , maar het bracht me uiteindelijk op " " Good Morning America " " een paar weken later , wat nogal bizar is , niet ?


En uit dit alles kan ik enkel besluiten dat mensen , niet louter studenten , hier echt op zitten te wachten .


Wiskunde geeft zin aan wereld .


Wiskunde is de woordenschat voor uw eigen intuïtie .


Dus moedig ik ieder aan , wat uw bijdrage aan het onderwijs ook moge zijn , zowel student , ouder , leraar , wetgever , wat dan ook , om aan te dringen op een beter wiskundecurriculum .


We hebben nood aan meer geduldige probleemoplossers . Dank u .


Hallo , Ik ben Michael Shermer , voorzitter van de Skeptics Society , _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ en ook doodgewone ouderwetse onzin .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ ( Lachen ) _ _ NULL _ _


Ik zal jullie een voorbeeld van een slecht idee tonen .


Het werd gemaakt door de Quadro Corporation uit West Virginia .


Het is een stuk plastic met een radio-antenne eraan .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


( Lachen ) _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ Wel , het wijkt een beetje af naar rechts .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ Maar in de wetenschap moet je niet alleen met de treffers , maar


Zo , dat was en leuk voorbeeldje van waar wij ons mee bezig houden .


Interessant .


Dat is als : zijn wetenschap en loodgieterij verenigbaar ?


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


En voordat we besluiten dat iets niet van deze wereld afkomstig is , _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ Deze cartoon zet in zijn eentje alle Intelligent Design argumenten in hun hemd .


_ _ NULL _ _ mijn huis in Altadena , uitkijkend over Pasadena .


En als het op een wieldop van een Buick lijkt , dan komt dat doordat het er een is .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _


Je hoeft alleen maar iemand klaar te zetten met een wieldop


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ of illusies of zoiets en dat er enkele echte bij zitten , _ _ NULL _ _


Galileo had twee problemen toen hij zijn telescoop op Saturnus richtte .


_ _ NULL _ _ " Ik zag dat de verste planeet uit drie lichamen bestaat . "


_ _ NULL _ _ kan je dus geen goede theorie ontwikkelen .


En dat bleek de goede uitleg .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


( Lachen ) _ _ NULL _ _


Hij rekende vijf dollar per kop aan om naar het nonnenkadetje te komen kijken _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ Onze Lieve Vrouw van Watsonville .


_ _ NULL _ _ zwart-wit en vlekkerig en je kan naar patronen beginnen zoeken _ _ NULL _ _


Hier zie je de Maagd Maria op een glazen raam in Sao Paulo .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ ( Lachen )


Maar lijkt hij ook echt op de Maagd Maria ? _ _ NULL _ _


Daar ben ik echt naar gaan kijken .


De gelovigen komen er in rolstoelen en


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Hier is de Maagd Maria aan de achterkant , half afgeveegd .


( Lachen ) _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ ( Lachen )


_ _ NULL _ _ Het is een liefdesverhaal - ze is een soort Norah Jones van het V.K. - _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Ik ben geboren en getogen in Noord-Korea .


Mijn familie kampte voortdurend met armoede , maar ik kreeg altijd het meeste liefde en zorg omdat ik de enige zoon was en de jongste van twee in het gezin .


In 1994 was er de grote hongersnood .


Ik was vier jaar oud .


Mijn zus en ik gingen sprokkelhout zoeken vanaf 5 uur ' s ochtends tot na middernacht .


Ik dwaalde door de straten op zoek naar eten . Ik weet nog dat ik een klein kind zag dat op zijn moeders rug gebonden was en chips at , en dat ik van hem wou stelen .


Honger is vernedering . Honger is uitzichtloosheid .


Een kind dat honger heeft , denkt niet eens aan politiek en vrijheid . Een kind dat honger heeft , denkt niet eens aan politiek en vrijheid .


Op mijn negende verjaardag konden mijn ouders me niets te eten geven .


Maar zelfs als kind voelde ik de zwaarte in hun hart .


Meer dan een miljoen Noord-Koreanen stierven toen van honger , en in 2003 , toen ik 13 jaar oud was , was mijn vader er één van .


Ik zag mijn vader wegkwijnen en sterven .


In hetzelfde jaar verdween mijn moeder op een dag . En toen zei mijn zus dat zij naar China ging om geld te verdienen , maar dat ze gauw zou terugkomen met geld en eten .


Omdat we nooit gescheiden waren geweest , dacht ik dat we altijd samen zouden blijven . Ik gaf haar zelfs geen knuffel toen ze wegging .


Het is de grootste vergissing van mijn leven .


Maar ik wist niet dat het zo ' n lang afscheid zou worden . Maar ik wist niet dat het zo ' n lang afscheid zou worden .


Ik heb mijn moeder en zus sindsdien niet meer gezien .


Plots werd ik wees en thuisloze .


Mijn dagelijks leven werd keihard , maar ook erg simpel .


Mijn doel was om een morsig stuk brood te vinden in het vuilnis .


Maar dat is geen manier om te overleven .


Ik begon te beseffen dat bedelen niet de oplossing zou zijn .


Ik begon te stelen van voedselstalletjes op illegale markten .


Soms vond ik kleine klussen in ruil voor voedsel .


Ik bracht ooit twee wintermaanden door in een koolmijn , waar ik 33 meter onder de grond werkte zonder bescherming in een koolmijn , waar ik 33 meter onder de grond werkte zonder bescherming tot 16 uur per dag .


Ik was geen uitzondering .


Vele andere wezen overleefden zo , of erger .


Als ik de slaap niet kon vatten door de bittere kou of de hongerpijn , hoopte ik dat de volgende dag mijn zus zou terugkomen om me wakker te maken met mijn lievelingskostje .


Die hoop hield me in leven .


Ik bedoel geen grote , grootse hoop .


Ik bedoel het soort hoop waardoor ik geloofde dat in de volgende vuilnisbak brood zou zitten , wat meestal niet zo was .


Maar als ik het niet geloofde , zou ik het niet eens proberen en zou ik sterven .


Hoop hield me in leven .


Elke dag zei ik tegen mezelf : hoe erg het ook wordt , je moet overleven .


Na drie jaar wachten op de terugkeer van mijn zus , besliste ik om naar China te gaan om haar zelf te gaan zoeken .


Ik besefte dat ik zo niet veel langer kon overleven .


Ik wist dat de reis riskant zou zijn , maar ik zou mijn leven in elk geval riskeren .


Ik kon van honger sterven , zoals mijn vader in Noord-Korea , of ik kon een beter leven zoeken door naar China te ontsnappen .


Ik had gehoord dat velen de grens met China ' s nachts probeerden over te steken om niet gezien te worden . Ik had gehoord dat velen de grens met China ' s nachts probeerden over te steken om niet gezien te worden .


De Noord-Koreaanse grenswacht schiet vaak mensen neer die zonder toestemming de grens over willen .


Chinese soldaten pakken Noord-Koreanen op en sturen ze terug , Chinese soldaten pakken Noord-Koreanen op en sturen ze terug , waarna hun een zware straf wacht .


Ik besloot om overdag over te steken , ten eerste omdat ik een kind was , bang in het donker , ten tweede omdat ik wist dat ik al een risico nam . Omdat weinigen overdag probeerden over te steken , dacht ik dat ik zou kunnen oversteken zonder gezien te worden .


Ik bereikte China op 15 februari 2006 .


Ik was 16 jaar .


Ik dacht dat het eenvoudiger zou zijn in China , omdat er meer eten was .


Ik dacht dat meer mensen me zouden helpen .


Maar het was lastiger dan leven in Noord-Korea , omdat ik niet vrij was .


Ik maakte me voortdurend zorgen dat ik gepakt zou worden en teruggestuurd .


Wonder boven wonder ontmoette ik enkele maanden later de leider Wonder boven wonder ontmoette ik enkele maanden later de leider van een ondergrondse schuilpaats voor Noord-Koreanen . Daar mocht ik wonen en voor het eerst in vele jaren regelmatig eten .


Later dat jaar hielp een activist me uit China ontsnappen en naar de VS gaan als vluchteling .


Ik ging naar Amerika zonder een woord Engels te kennen . Toch zei mijn sociale begeleider dat ik naar de middelbare school moest .


Zelfs in Noord-Korea was ik een belabberde student .


( Gelach ) En ik had nauwelijks de lagere school afgemaakt .


Ik vocht meerdere keren per dag op school .


Boeken en de bibliotheek waren niet mijn speelterrein .


Mijn vader deed hard zijn best om me tot studeren aan te zetten , maar tevergeefs .


Op een bepaald moment gaf mijn vader het op .


Hij zei : " " Je bent mijn zoon niet meer . " " Ik was 11 of 12 , maar het kwetste me diep .


Niettemin bleef mijn motivatie onveranderd tot aan zijn dood .


In Amerika was het dus belachelijk dat ze zeiden dat ik naar de middelbare school moest .


Ik was zelfs niet naar de middenschool geweest .


Ik besloot te gaan , omdat het moest , zonder hard mijn best te doen .


Maar op een dag kwam ik thuis en mijn pleegmoeder had kippenvleugels te eten gemaakt .


Tijdens de maaltijd wilde ik nog een vleugel . Ik besefte dat er niet genoeg waren voor iedereen , dus zag ik ervan af .


Toen ik naar mijn bord keek , zag ik dat mijn pleegvader mij de laatste kippenvleugel had gegeven .


Ik was zo gelukkig .


Ik keek naar hem terwijl hij naast me zat .


Ik kreeg gewoon een warme blik terug , maar hij zei niets .


Plots herinnerde ik me mijn biologische vader .


De kleine daad van liefde van mijn pleegvader herinnerde me aan mijn vader , die graag zijn eten met mij deelde als hij honger had , zelfs als hij van honger omkwam .


Ik voelde me verstikt dat ik zoveel eten had in Amerika , maar dat mijn vader van honger was gestorven .


Die avond was mijn enige wens om hem een maaltijd te koken . Ik dacht die avond ook na over wat ik nog kon doen om hem te eren .


Mijn antwoord was een belofte aan mezelf om hard te studeren en de beste opleiding in Amerika te krijgen om zijn offer te eren .


Ik nam de school serieus en voor het eerst in mijn leven kreeg ik op school een prijs voor uitmuntendheid . Ik haalde de erelijst voor het eerste semester op school .


( Applaus ) Die kippenvleugel veranderde mijn leven .


( Gelach ) Hoop is persoonlijk . Hoop is iets dat niemand je kan geven .


Je moet ervoor kiezen om in hoop te geloven .


Je moet het zelf maken .


In Noord-Korea maakte ik het zelf .


Hoop bracht me naar Amerika .


Maar in Amerika wist ik niet wat te doen , omdat ik zo ' n overweldigende vrijheid had .


Tijdens die maaltijd gaf mijn pleegvader mij richting . Hij motiveerde me en gaf me een doel om in Amerika te leven .


Ik ben hier niet alleen geraakt .


Ik had hoop , maar hoop alleen is niet genoeg .


Vele mensen hielpen me onderweg om hier te komen .


De Noord-Koreanen vechten hard om te overleven .


Ze moeten zichzelf dwingen om te overleven , om hoop op overleven te hebben , maar ze kunnen het niet zonder hulp .


Dit is mijn boodschap voor jullie .


Heb hoop voor jezelf , maar help ook elkaar .


Het leven kan hard zijn voor iedereen , waar je ook woont .


Mijn pleegvader had niet de bedoeling om mijn leven te veranderen .


Op dezelfde manier kan jij iemands leven veranderen met zelfs de kleinste daad van liefde .


Een stuk brood kan je honger stillen en als je hoop hebt , vind je brood om je in leven te houden .


Ik heb er het volste vertrouwen in dat je daad van liefde en zorg het leven van een andere Joseph kan redden en dat van duizenden Josephs die nog hoop op overleven hebben .


Dankuwel .


( Applaus ) Adrian Hong : Joseph , dank je omdat je dit heel persoonlijke en bijzondere verhaal met ons deelt .


Ik weet dat je je zus niet meer hebt gezien , al ongeveer 10 jaar . Voor het geval dat zij dit zou zien , wilden we je de kans geven om haar een boodschap te sturen .


Joseph Kim : In het Koreaans ?


AH : Je mag het in het Engels doen , en dan Koreaans .


( Gelach ) JK : Oké , het lukt me niet meer in het Koreaans want ik denk niet dat ik het kan zonder te huilen .


Nuna , het is nu al 10 jaar dat ik je niet heb gezien .


Ik wilde gewoon zeggen dat ik je mis en dat ik van je hou . Kom alsjeblieft naar me terug en blijf in leven .


Ik — oh , help .


Ik heb de hoop nog niet opgegeven om je te zien .


Ik zal gelukkig leven en hard studeren tot ik je zie , en ik beloof je dat ik niet meer zal huilen .


( Gelach ) Ja , ik kijk er gewoon naar uit om je te zien . Als jij mij niet kunt vinden , zal ik jou ook zoeken . Ik hoop je op zekere dag te zien .


Mag ik ook mijn mama een boodschap sturen ?


AH : Zeker , doe maar .


JK : Ik heb niet veel tijd met jou doorgebracht , maar ik weet dat je nog van me houdt en waarschijnlijk nog voor me bidt en aan me denkt .


Ik wil je gewoon bedanken dat je me op de wereld hebt gezet .


( Applaus )


Hoeveel van jullie hebben al een webformulier moeten invullen waar men je vroeg om zo ’ n vervormde reeks tekens te lezen ?


Hoeveel van jullie baalden daarvan ?


Oké , uitstekend . Ik heb dat uitgevonden .


( Gelach ) Of ik was toch er toch bij .


Dat ding heet een captcha .


Het verzekert dat het iets dat het formulier invult , een mens is en niet een of ander computerprogramma dat is geschreven om het formulier miljoenen keren in te dienen .


De reden waarom het werkt , is omdat mensen , tenzij ze visueel gehandicapt zijn , geen moeite hebben om deze vervormde kronkelige letters te lezen , terwijl computerprogramma ’ s dat nog lang niet zo goed kunnen .


Neem nu Ticketmaster , daar moet je die vervormde tekens typen om te voorkomen dat herverkopers een programma schrijven dat miljoenen tickets per twee kan kopen .


Captcha ' s worden over het hele internet toegepast .


Omdat ze zo vaak gebruikt worden , is de precieze volgorde van willekeurige karakters die aan de gebruiker wordt getoond soms niet zo gelukkig .


Dit is een voorbeeld van de registratiepagina van Yahoo .


De willekeurige tekens die toevallig aan de gebruiker werden getoond , waren W , A , I , T , die natuurlijk een woord spellen .


Maar het beste deel is de boodschap die de Yahoo helpdesk ongeveer 20 minuten later ontving .


Tekst : " " Help , ik zit al meer dan 20 minuten te wachten en er gebeurt niets . " " ( Gelach ) Hij dacht dat hij moest wachten .


Dit is natuurlijk niet zo erg als voor deze sukkelaar .


( Gelach ) Captcha werd meer dan 10 jaar geleden aan Carnegie Melllon ontwikkeld en het wordt overal gebruikt .


Een paar jaar later namen we een volgende stap in de evolutie van captcha .


Dit noemen we recaptcha , ook begonnen aan Carnegie Mellon , maar nu een aparte onderneming .


Ongeveer anderhalf jaar geleden nam Google dit bedrijf over .


Het startte


vanuit de volgende idee : elke dag worden over de hele wereld door mensen ongeveer 200 miljoen captcha ' s getypt .


Toen ik dit voor het eerst hoorde , was ik heel trots op mezelf .


Kijk eens naar de impact die mijn onderzoek heeft gehad , dacht ik .


Maar toen begon ik me slecht te voelen .


Telkens je een captcha typt , verspil je 10 seconden van je tijd .


Vermenigvuldig dat met 200 miljoen dan zie je dat de mensheid elke dag ongeveer 500.000 uren verspilt door het typen van die vervelende captcha ’ s .


Toen begon ik me pas slecht te voelen .


( Gelach ) We kunnen natuurlijk niet zonder captcha ' s , omdat de veiligheid van het Web er van afhangt .


Maar ik vroeg me af er geen manier was om deze inspanning te gebruiken voor iets dat goed is voor de mensheid .


Hier is het .


Terwijl jullie een captcha typen , doen tijdens die 10 seconden jullie hersenen iets geweldigs .


Iets dat computers nog niet kunnen doen .


Kan dat omgezet worden in 10 seconden nuttig werk ?


Om het anders te zeggen : is er een gigantisch probleem dat computers nog niet kunnen oplossen , maar dat we kunnen opsplitsen in brokjes van 10 seconden zodanig dat elke keer dat iemand een captcha oplost , ze een stukje van dit probleem oplossen ?


Het antwoord is " " ja " " en daar zijn we nu mee bezig .


Terwijl je een captcha typt , identificeer je je niet alleen als mens , maar help je ons om boeken te digitaliseren .


Ik leg het uit .


Er zijn een heleboel projecten die boeken proberen te digitaliseren .


Google heeft er een . Het Internet Archive heeft er een .


Amazon , nu met de Kindle , probeert boeken te digitaliseren .


Dit werkt als volgt : je begint met een oud boek .


Je kent die dingen toch nog ?


( Gelach ) Je begint met een boek , je scant het .


Nu is het scannen van een boek als het nemen van een digitale foto van elke pagina van het boek .


Het geeft je een beeld voor elke pagina van het boek .


Dit is een afbeelding met tekst voor elke pagina van het boek .


De volgende stap in het proces is dat de computer alle woorden in dit beeld moet kunnen ontcijferen .


Dat gaat door middel van de OCR-technologie , voor ‘ optical character recognition ’ ( optische letterherkenning ) . Die maakt een beeld van de tekst en probeert te achterhalen welke tekst er staat .


Het probleem is dat OCR niet perfect is .


Zeker bij oudere boeken , waar de inkt vervaagd is en de pagina ’ s vergeeld zijn , herkent OCR veel woorden niet .


Voor dingen die meer dan 50 jaar geleden zijn geschreven , kan de computer ongeveer 30 procent van de woorden niet herkennen .


Nu nemen we alle woorden die de computer niet kan herkennen en we laten ze mensen voor ons lezen terwijl ze een captcha op het internet typen .


Telkens je een captcha typt , komen de woorden die je typt van boeken die worden gedigitaliseerd en die de computer niet kon herkennen .


Waarom staan er nu telkens twee woorden ? Een van de woorden is een woord uit een boek , dat het systeem niet kent en aan je voorlegt .


Maar aangezien het systeem het antwoord niet kent , kan het je geen punten geven .


Daarom krijg je nog een ander woord , een waarvoor het systeem het antwoord wel kent .


We vertellen je niet welk dat is . Typ ze dus maar allebei .


Als je dan het juiste woord typt waarvoor het systeem het antwoord al weet , wordt verondersteld dat je een mens bent en geeft dat wat vertrouwen dat je het andere woord juist hebt getypt .


Als we dit proces herhalen voor 10 verschillende mensen en ze het allemaal eens zijn over het nieuwe woord , dan hebben we er weer een nauwkeurig gedigitaliseerd woord bij .


Zo werkt het systeem .


Sinds we er ongeveer drie of vier jaar geleden mee zijn gestart , zijn veel websites begonnen over te schakelen van de oude captcha waar mensen hun tijd verspilden naar de nieuwe captcha waar mensen helpen om boeken te digitaliseren .


Ticketmaster bijvoorbeeld .


Telkens je op Ticketmaster tickets koopt , help je bij het digitaliseren van een boek .


Facebook : elke keer als je een vriend toevoegt of iemand port , help je bij het digitaliseren van een boek .


Twitter en ongeveer 350.000 andere sites gebruiken allemaal recaptcha .


In feite is het aantal sites die gebruik maken van recaptcha zo hoog dat het aantal woorden dat we per dag digitaliseren enorm is .


Ongeveer 100 miljoen per dag , dat is het equivalent van ongeveer twee en een half miljoen boeken per jaar .


Dit gebeurt allemaal woord per woord doordat mensen captcha ’ s typen op het internet .


( Applaus ) Natuurlijk kunnen er grappige dingen gebeuren omdat we het met zoveel woorden per dag doen .


Vooral omdat we nu de mensen twee willekeurig gekozen Engelse woorden naast elkaar presenteren .


Zo kunnen er grappige dingen gebeuren .


Zo presenteerden wij dit woord :


" " Christenen " " . Niets mis mee .


Maar als je het samen met een ander willekeurig gekozen woord presenteert , kan het fout gaan .


We kregen dit . ( Tekst : ‘ slechte christenen ’ ) Maar het is nog erger , want de website waar we dit zagen , heette , echt gebeurd , ' De Ambassade van het Koninkrijk Gods ' .


( Gelach ) Oeps . ( Gelach )


Hier nog een die beter kon .


JohnEdwards.com ( Tekst : ‘ verdomde liberaal ’ ) ( Gelach ) Elke dag krijgen we wel enkele van die ongewilde beledigingen .


We zijn niet alleen maar bezig met het beledigen van mensen .


Door het presenteren van twee willekeurig gekozen woorden kunnen interessante dingen gebeuren .


Dit gaf aanleiding tot een grote internet-meme . Tienduizenden mensen namen eraan deel . Het heet captchakunst .


Sommigen van jullie hebben er zeker al van gehoord .


Zo werkt het .


Stel je voor dat je het internet gebruikt en je ziet een captcha die je een beetje gek vindt , zoals deze captcha . ( Tekst : ‘ onzichtbare broodrooster ’ ) Dan neem je er een screenshot van .


Natuurlijk vul je ook de captcha in omdat je ons helpt bij het digitaliseren van een boek .


Maar eerst neem je een screenshot en dan teken je iets dat ermee te maken heeft .


( Gelach ) Zo werkt het .


Er zijn er tienduizenden van .


Sommigen zijn erg schattig . ( Tekst : ‘ balde het ’ ) ( Gelach ) Sommigen van hen zijn grappiger .


( Tekst : ‘ stoned stichters ’ ) ( Gelach ) En sommige ervan , zoals paleontologische shvisle , bevatten Snoop Dogg . ( Gelach )


Oké , dit is mijn favoriete getal van recaptcha .


Hier hou ik van .


Het is het aantal verschillende mensen die ons ten minste één woord uit een boek via recaptcha hebben helpen digitaliseren : 750 miljoen , dat is iets meer dan 10 procent van de wereldbevolking , heeft ons geholpen bij het digitaliseren van de menselijke kennis .


Dergelijke getallen motiveren mijn onderzoeksagenda .


De vraag die mijn onderzoek motiveert , is de volgende : als je naar de grote successen van de mensheid kijkt , de echt grote dingen die de mensen voor mekaar hebben gekregen in de geschiedenis - zoals bijvoorbeeld de piramides van Egypte of het Panamakanaal of een man op de maan zetten - dan is het merkwaardig dat dat allemaal gebeurde met telkens ongeveer hetzelfde aantal mensen .


Het is raar , maar het werd telkens gedaan met ongeveer 100.000 mensen .


En dat komt omdat , vóór het internet , het coördineren van meer dan 100.000 mensen , laat staan ze betalen , in wezen onmogelijk was .


Maar nu met het internet , heb ik jullie een project getoond waar 750 miljoen mensen ons hielpen bij het digitaliseren van de menselijke kennis .


De vraag die mijn onderzoek motiveert , is : “ Als we met 100.000 een man op de maan kunnen brengen , wat kunnen we dan doen met 100 miljoen ? ”


Hiervan uitgaande hebben we een hoop verschillende projecten lopen .


Over het volgende ben ik het meest enthousiast .


Daar zijn we het laatste anderhalf jaar af en toe mee bezig geweest .


Het is nog niet van start gegaan . Het heet Duolingo .


Aangezien het niet gelanceerd is : “ Shhhhh ! ”


( Gelach ) Ja , ik mag jullie vertrouwen .


Zo begon het .


Het begon met een vraag aan mijn student , Severin Hacker .


Dit is Severin Hacker .


Ik stelde de vraag aan mijn student .


Tussen haakjes , jullie hebben me goed verstaan . Zijn achternaam is echt Hacker .


Ik vroeg hem : “ Hoe kunnen we 100 miljoen mensen gratis het Web in iedere belangrijke taal laten vertalen ? ”


Daar valt heel wat over te zeggen .


In de eerste plaats , het vertalen van het Web .


Nu is het Web opgedeeld in meerdere talen .


Een groot deel daarvan is in het Engels .


Als je geen Engels kent , heb je er geen toegang toe .


Maar grote fracties zijn in andere talen , en als je die talen niet kent , heb je er geen toegang toe .


Ik zou graag het hele Web vertalen , of in ieder geval het grootste deel ervan , in elke grote taal .


Dat is het wat ik zou willen doen .


Nu zullen sommigen van jullie misschien zeggen : “ Waarom kunnen we daar geen computers voor gebruiken ?


Waarom geen automatische vertaling ?


Machinevertaling kan vandaag hier en daar enkele zinnen vertalen .


Waarom kunnen we dat niet gebruiken om het hele Web te vertalen ? ”


Het probleem is dat het nog niet goed genoeg is en het dat waarschijnlijk ook niet zal zijn voor de komende 15 tot 20 jaar .


De machine maakt veel fouten .


Zelfs als ze geen fout maakt , weet je niet of je ze kan vertrouwen omdat ze zo veel fouten maakt .


Een voorbeeld van iets dat werd vertaald met een machine .


Het stond op een forum .


Iemand probeerde een vraag over JavaScript te stellen .


Het werd uit het Japans naar het Engels vertaald .


Ik laat het je lezen .


Deze persoon begint met zich te verontschuldigen voor het feit dat het vertaald werd met een computer .


De volgende zin gaat aan de eigenlijke vraag vooraf .


Hij legt alleen iets uit .


Vergeet niet dat het een vraag is over JavaScript .


( Tekst : ‘ Op vaak , de geit-tijd installeren een fout is braaksel . ’ ) ( Gelach ) Dan komt het eerste deel van de vraag .


( Tekst : ‘ Hoeveel keer als de wind , een paal , en de draak ? ’ ) ( Gelach ) Dan komt mijn favoriete deel van de vraag .


( Tekst : ‘ Dit belediging van vaders stenen ? ’ ) ( Gelach ) Dan komt het einde , mijn favoriete deel .


( Tekst : ’ Verontschuldig alsjeblieft je voor je domheid . Er zijn veel dank je wel . ’ ) ( Gelach ) Computervertaling is dus nog niet goed genoeg .


Terug naar de vraag .


We hebben mensen nodig om het hele Web te vertalen .


Nu zou jullie volgende vraag kunnen zijn : waarom kunnen we geen mensen betalen om dit te doen ?


We zouden professionele vertalers kunnen betalen om het hele Web te vertalen .


We zouden dat kunnen doen .


Het zou helaas extreem duur zijn .


Bijvoorbeeld , het vertalen van een kleine , kleine fractie van het gehele Web , Wikipedia , in het Spaans .


Wikipedia bestaat in het Spaans , maar slechts een fractie van de omvang van het Engels .


Zo ’ n 20 procent .


Als we de andere 80 procent in het Spaans willen vertalen , zou het minstens 50 miljoen dollar kosten - zelfs in het meest uitgebuite , outsourcing land dat er is .


Het zou erg duur zijn .


We willen 100 miljoen mensen het Web in iedere belangrijke taal laten vertalen , gratis .


Als je dat wil doen , realiseer je je vrij snel dat je tegen twee nogal grote hindernissen gaat aanlopen .


De eerste is een gebrek aan tweetaligen .


Ik weet niet eens of er 100 miljoen mensen op het Web zitten die voldoende tweetalig zijn om ons te helpen vertalen .


Dat is een groot probleem .


Het andere probleem dat je gaat tegenkomen , is een gebrek aan motivatie .


Hoe gaan we mensen motiveren om het Web daadwerkelijk gratis te vertalen ?


Normaal gesproken moet je mensen betalen om dit te doen .


Hoe gaan we hen motiveren om het gratis te doen ?


Toen we daarover begonnen na te denken , hielden deze twee dingen ons tegen .


Tot we ons realiseerden dat er eigenlijk een manier was om beide problemen ineens op te lossen .


Er is een manier om twee vliegen in één klap te slaan .


Door vertaling te transformeren in iets dat miljoenen mensen willen doen en dat tegelijkertijd het gebrek aan tweetaligen oplost . Dat is taalonderwijs .


Het blijkt dat vandaag de dag meer dan 1,2 miljard mensen een vreemde taal leren .


Mensen willen echt een vreemde taal leren .


Niet alleen omdat het op school moet .


Bijvoorbeeld , in de Verenigde Staten alleen al zijn er meer dan vijf miljoen mensen die meer dan 500 dollar aan software hebben uitgegeven om een nieuwe taal te leren .


Mensen willen echt een nieuwe taal te leren .


Het afgelopen anderhalf jaar hebben we aan een nieuwe website , Duolingo , gewerkt . Het basisidee is dat mensen gratis een nieuwe taal leren terwijl ze tegelijkertijd het Web vertalen .


Leren door te doen , dus .


Als beginner krijg je zeer , zeer eenvoudige zinnen .


Er zijn natuurlijk een groot aantal zeer eenvoudige zinnen op het Web .


Wij geven je zeer , zeer eenvoudige zinnen samen met wat elk woord betekent .


Als je ze vertaalt , terwijl je kunt zien hoe andere mensen ze vertalen , leer je al doende de taal .


Naargelang je vordert , krijg je meer en meer complexe zinnen te vertalen .


Maar steeds leer je door te doen .


Het gekke aan deze methode is dat ze echt werkt .


Ten eerste leren mensen echt een taal .


We zijn bijna klaar met de site en zijn ze nu aan het testen .


Mensen leren er echt een taal mee .


Ongeveer even goed als met de toonaangevende software voor het leren van talen .


Ze leren een taal .


Niet alleen leren ze ze evengoed , maar eigenlijk is het nog interessanter .


Omdat mensen met Duolingo eigenlijk met echte inhoud leren .


In tegenstelling tot het leren met verzonnen zinnen , leren mensen met echte inhoud , die uit zichzelf interessant is .


Mensen leren echt een taal .


Maar misschien nog verrassender is dat de vertalingen die we krijgen van die mensen , ook al zijn het nog beginners , net zo precies zijn als die van professionele vertalers . Dat is zeer verrassend .


Hier een voorbeeld .


Dit is een zin die uit het Duits werd vertaald in het Engels .


Bovenaan de Duitse .


De middelste is een Engelse vertaling van een professionele vertaler Engels die 20 cent per woord kreeg voor deze vertaling .


Onderaan een vertaling door gebruikers van Duolingo . Geen ervan kende Duits voordat ze begonnen met het gebruik van de site .


Je ziet dat het vrij perfect is .


We halen hier wel een kunstgreep uit om de vertaling zo goed als te krijgen als van professionele vertalers .


We combineren de vertalingen van meerdere beginners om de kwaliteit van een professionele vertaler te krijgen .


Maar zelfs met het combineren van de vertalingen kan de site snel vertalen .


Ik toon jullie onze schatting van hoe snel we Wikipedia zouden kunnen vertalen van het Engels naar het Spaans .


Vergeet niet dat dit 50 miljoen dollar zou kosten .


Als we Wikipedia willen vertalen in het Spaans , dan zou dat met 100.000 actieve gebruikers in vijf weken kunnen .


En in ongeveer 80 uur met een miljoen actieve gebruikers .


Omdat alle projecten van mijn groep tot nu toe miljoenen gebruikers hebben gekregen , hopen we dat we met dit project extreem snel zullen kunnen vertalen .


Waar ik met Duolingo nog het meest enthousiast over ben , is dat ik denk dat dit een eerlijk businessmodel voor taalonderwijs zal zijn .


Waarom ? Het huidige businessmodel voor taalonderwijs is dat de student betaalt , bijvoorbeeld 500 dollar voor de software van Rosetta Stone .


( Gelach ) Dat is het huidige businessmodel .


Het probleem met dit businessmodel is dat 95 procent van de wereldbevolking geen 500 dollar heeft .


Het is erg oneerlijk tegenover de armen .


Het bevoordeelt de rijken onevenredig .


Terwijl je met Duolingo leert , creëer je waarde , vertaal je dingen - waarvoor we anders iemand zouden moeten betalen .


Zo maken we dit ten gelde .


Omdat mensen al lerend waarde creëren , betalen ze niet met geld maar met hun tijd .


Het magische ding hier is dat ze betalen met tijd , die ze anders toch zouden hebben besteed bij het leren van de taal .


Het mooie aan Duolingo is dat ik denk dat het zorgt voor een eerlijk businessmodel , een dat arme mensen niet discrimineert .


Hier is de site . Dank je .


( Applaus ) Hier is de site .


We zijn nog niet opgestart , maar als je er naartoe gaat , kan je je aanmelden om deel te nemen aan onze privé-beta , die waarschijnlijk binnen ongeveer drie of vier weken van start gaat .


We hebben Duolingo nog niet gelanceerd .


Tussen haakjes , ik sta het hier wel uit te leggen , maar Duolingo is eigenlijk het werk van een geweldig team , van wie sommigen hier aanwezig zijn .


Dank je wel .


( Applaus )


In de jaren 50 was er in Oxford een geweldige arts , heel ongewoon , Alice Stewart .


Ze was ongewoon , deels omdat ze een vrouw was , wat in de jaren 50 zeldzaam was .


Ze was ook briljant . Toentertijd was ze de jongste Fellow in het Koninklijk College van Artsen .


Ze was ook ongewoon omdat ze bleef werken na haar huwelijk , toen ze kinderen had , en zelfs na haar scheiding , als alleenstaande ouder , bleef ze verderwerken .


Ook haar interesse voor een nieuwe wetenschap was ongewoon , het opkomende domein van de epidemiologie , de studie van patronen in ziekte .


Zoals elke wetenschapper wist ze dat ze om haar naam te vestigen , een lastige kwestie moest vinden en oplossen .


Alice koos de lastige kwestie van de toename in kinderkanker .


De meeste ziektes hangen samen met armoede , maar bij kinderkanker leken de meeste kinderen uit rijke families te komen .


Ze wilde weten wat deze anomalie kon verklaren .


Alice had het moeilijk om haar onderzoek te financieren .


Ze kreeg uiteindelijk 1000 pond van het Lady Tata Memorial-fonds .


Ze had dus maar één kans om haar gegevens te verzamelen .


Ze wist niet wat ze moest zoeken .


Ze zocht naar een naald in een hooiberg , dus vroeg ze alle mogelijke dingen .


Hadden de kinderen gekookte zoetigheid gegeten ?


Gekleurde drankjes gedronken ?


Aten ze vis met friet ?


Was het toilet binnen of buiten ?


Sinds welke leeftijd gingen ze naar school ?


Toen haar enquêtes op carbonpapier binnenliepen , sprong er maar één ding uit , met een statistische duidelijkheid waar de meeste wetenschappers van dromen :


met een ratio van 2 tot 1 hadden de moeders van de overleden kinderen tijdens de zwangerschap röntgenstralen gekregen .


Die vaststelling druiste tegen de gangbare opinie in .


Die zei dat alles veilig was beneden een bepaalde drempel .


Ze druiste in tegen het gangbare grote enthousiasme voor de coole nieuwe technologie van die tijd : het röntgenapparaat .


Ze druiste in tegen de opinie van dokters over zichzelf : zij hielpen patiënten , ze deden ze geen kwaad .


Niettemin haastte Alice Stewart zich om haar voorlopige resultaten te publiceren in The Lancet in 1956 .


Het was spannend , men had het over de Nobelprijs , en Alice had grote haast om alle mogelijke gevallen van kinderkanker te onderzoeken voor ze verdwenen .


Ze moest zich niet haasten .


Het duurde volle 25 jaar voor de Britse en Amerikaanse medische gevestigde orde de praktijk opgaven van röntgenonderzoeken van zwangeren .


De data waren er , openbaar , vrij beschikbaar , maar niemand wilde het weten .


Er stierf een kind per week , maar er veranderde niets .


Openheid zonder meer kan geen verandering aansturen .


25 jaar lang vocht Alice een harde strijd .


Hoe wist ze dat ze gelijk had ?


Ze had een fantastisch denkmodel .


Ze werkte samen met een statisticus , George Kneale . George was alles wat Alice niet was .


Alice was extravert en sociaal . George was een eenzaat .


Alice was warm , empathisch tegenover haar patiënten .


George hield meer van cijfers dan van mensen .


Maar hij zei iets fantastisch over hun werkrelatie :


“ Mijn taak is om te bewijzen dat Dr . Stewart het fout heeft . ” Hij zocht actief naar weerlegging .


Verschillende manieren om naar haar modellen te kijken , naar haar statistieken , om de data te verwerken en haar stelling te weerleggen .


Hij zag het als zijn taak om conflict te genereren over haar theorieën .


Want enkel door niet in staat te zijn tot bewijs dat ze het fout had , kon George Alice het nodige vertrouwen geven om te weten dat ze gelijk had .


Het is een fantastisch samenwerkingsmodel — denkpartners die geen echokamers zijn .


Ik vraag me af hoevelen van ons zulke medewerkers hebben of durven hebben .


Alice en George muntten uit in conflict .


Ze zagen het als denken .


Wat is er nodig voor een constructief conflict ?


Ten eerste : mensen vinden die erg verschillen van onszelf .


Dat betekent weerstaan aan de neurobiologische drang waardoor we mensen verkiezen die op ons lijken . We moeten mensen uitzoeken met verschillende achtergronden , verschillende vakken , verschillende denkwijzen en verschillende ervaring , en manieren vinden om met hen aan de slag te gaan .


Dat vereist veel geduld en veel energie .


Hoe meer ik erover nadenk , hoe meer ik het als een soort liefde zie .


Je besteedt dat soort van energie en tijd niet als je er niet echt om geeft .


Je moet ook bereid zijn om van gedachten te veranderen .


De dochter van Alice vertelde me dat telkens als Alice in de clinch lag met een collega , ze haar telkens weer deden nadenken .


“ Mijn moeder hield niet van vechten , maar ze was er een kei in . ” Dat in een één-op-één-relatie doen , is één zaak .


Het treft me dat onze grootste problemen , de grootste rampen die we hebben beleefd , veelal niet van individuen kwamen , maar van organisaties , sommige groter dan landen , vele in staat om impact te hebben op honderden , duizenden , miljoenen levens .


Hoe denken organisaties ?


Meestal doen ze dat niet .


Niet omdat ze niet willen , maar omdat ze niet kunnen .


Dat komt doordat de mensen in organisaties te bang zijn van conflict .


In enquêtes met Europese en Amerikaanse directieleden gaven volle 85 % toe dat ze bezorgdheden hadden op het werk die ze niet durfden aankaarten .


Bang van het mogelijke conflict , bang om verstrikt te raken in debatten die ze niet konden beheersen en die ze zouden verliezen .


85 % is een héél groot getal .


Het betekent dat organisaties meestal niet kunnen wat George en Alice zo triomfantelijk deden .


Ze kunnen niet samen denken .


Het betekent dat mensen zoals velen van ons , die organisaties hebben geleid , en met zorg de best mogelijke mensen hebben gekozen , er meestal niet het beste uithalen .


Hoe ontwikkelen we de nodige vaardigheden ?


Je moet er namelijk ook voor trainen .


Als we niet bang gaan zijn voor conflict , moeten we het als denken zien en er erg goed in worden .


Recent werkte ik met een directeur , Joe . Hij werkte voor een bedrijf dat medische toestellen maakt .


Joe was erg bezorgd over het toestel waar hij aan werkte .


Hij vond het te ingewikkeld en dacht dat de complexiteit kon leiden tot foutenmarges die mensen zouden kwetsten .


Hij was bang om de patiënten te kwetsen die hij wilde helpen .


Maar als hij rondkeek in zijn organisatie , leek er niemand zich zorgen te maken .


Dus wilde hij niets zeggen .


Misschien wisten zij iets dat hij niet wist .


Hij zou dom lijken .


Maar hij bleef erover piekeren , zoveel dat hij op het punt kwam waarop zijn enige uitweg leek om een job waar hij dol op was , op te geven .


Joe en ik vonden uiteindelijk een manier om zijn bezorgdheid te uiten .


Toen gebeurde wat bijna altijd gebeurt in deze situatie .


Bleek dat iedereen precies dezelfde vragen en twijfels had .


Nu had Joe bondgenoten . Ze konden samen denken .


En ja , er was veel conflict en debat , maar daardoor kon iedereen rond de tafel creatief zijn om het probleem op te lossen en het toestel aan te passen .


Joe was wat velen beschouwen als een klokkenluider , behalve dat hij zoals bijna alle klokkenluiders helemaal geen dwaas was , maar passionele toewijding had voor de organisatie en de hogere doelen die ze diende .


Maar hij was zo bang geweest van conflict , totdat de angst voor de stilte groter werd .


Toen hij durfde spreken , ontdekte hij veel meer in zichzelf , veel meer om te geven binnen het systeem dan hij ooit had gedacht .


Zijn collega ’ s vinden hem niet gek .


Ze vinden hem een leider .


Hoe krijgen we dat soort conversaties gemakkelijker en vaker ?


De Universiteit Delft vereist dat haar doctoraatsstudenten vijf stellingen voorleggen die ze willen verdedigen .


Het maakt niet echt uit waar die over gaan , waar het om gaat , is dat de kandidaten bereid en in staat zijn om het gezag tegen te spreken .


Ik vind het een fantastisch systeem , maar als je het aan doctoraatsstudenten overlaat , zijn dat te weinig mensen , veel te laat in hun leven .


We moeten dit onderwijzen aan kinderen en volwassenen in elk stadium van ontwikkeling als we denkende organisaties willen en een denkende maatschappij .


Feit is dat de grootste rampen die we hebben gezien zelden voortkomen uit geheime of verborgen informatie .


Ze komen voort uit informatie die beschikbaar en voorhanden is , maar waar we bewust blind voor zijn omdat we niet kunnen of willen omgaan met het conflict dat ze veroorzaken .


Als we die stilte durven breken , als we durven zien en conflict genereren , stellen we onszelf en de mensen rondom ons in staat tot ons allerbeste denken .


Open informatie is fantastisch , open netwerken zijn essentieel .


Maar de waarheid zal ons niet bevrijden tenzij we de vaardigheden , de gewoonte , het talent en de morele moed ontwikkelen om haar te gebruiken .


Openheid is niet het einde .


Openheid is het begin .


( Applaus )


Dankuwel .


Twee jaar geleden stond ik op het TED-podium in Arusha , Tanzania .


Ik sprak er heel kort over een bouwsel van mij waar ik bijzonder trots op ben .


Het was een eenvoudige machine die mijn leven veranderde .


Voor die tijd was ik nooit weggeweest van bij mij thuis in Malawi .


Ik had nog nooit een computer gebruikt .


Ik had nog nooit een internet gezien .


Die dag op het podium was ik ongelofelijk nerveus .


Mijn Engels was ik kwijt , ik moest haast overgeven .


( Gelach ) Ik had nog nooit zoveel azungu blanken , om me heen gezien . ( Gelach )


Er was een verhaal dat ik toen niet wou vertellen .


Maar goed , ik voel me hier goed nu .


Vandaag zou ik het graag met jullie delen .


Bij mij thuis zijn we met zeven kinderen :


allemaal zussen , behalve ik .


Dit ben ik met mijn vader ik toen ik nog een klein jongetje was .


Voor ik de wonderen der wetenschap ontdekte was ik gewoon een eenvoudige boer in een land van arme boeren .


Zoals iedereen verbouwden we mais .


Op een bepaald moment hadden we een echt pechjaar .


In 2001 leden we onder een verschrikkelijke hongersnood .


Binnen de vijf maanden begonnen alle Malawiërs te sterven van de honger .


Bij ons thuis aten we één keer per dag , ' s avonds .


Drie happen nsima maar voor elk van ons .


Het eten liep door ons lichaam .


Er bleef niet veel meer van ons over .


In Malawi moet je betalen voor de middelbare school .


Door de honger moest ik de school laten voor wat ze was .


Ik keek naar mijn vader en naar die verdroogde velden .


Zo ' n toekomst kon ik niet aanvaarden .


Op de middelbare school had ik me heel gelukkig gevoeld . Ik was vastbesloten al het mogelijke te doen om onderwijs te krijgen .


Dus ik ging naar een bibliotheek .


Ik las boeken over wetenschap , over fysica in het bijzonder .


Engels lezen kon ik niet zo goed .


Ik gebruikte diagrammen en afbeeldingen om de woorden eromheen te leren .


Een ander boek bracht me die kennis .


Daarin stond dat je met een windmolen water kon pompen en elektriciteit genereren .


Water pompen betekende irrigatie , een middel tegen de honger waaronder we tegen die tijd leden .


Ik besloot dus een windmolen voor mezelf te bouwen ,


alleen had ik het nodige materiaal niet . Daarom ging ik naar een sloperij . Daar vond ik wat ik nodig had .


Veel mensen , mijn moeder incluis , zeiden dat ik gek was .


( Gelach ) I vond een tractorventilator , een schokdemper en pvc-buizen .


Met een fietsframe en een oude fietsdynamo bouwde ik mijn machine .


Eerst was er één lamp ,


dan vier lampen , met schakelaar , en zelfs een stroomonderbreker , naar model van een elektriciteitsrekening .


Een andere machine pompt water voor irrigatie .


Er begonnen rijen mensen aan te schuiven aan mijn huis ( Gelach ) om hun mobiele telefoons op te laden .


( Applaus ) Ik raakte ze maar niet kwijt .


( Gelach ) En de journalisten kwamen ook , en door hen de bloggers en uiteindelijk een telefoontje van een organisatie met de naam TED .


Ik had nog nooit in mijn leven een vliegtuig gezien ,


nog nooit in een hotel geslapen .


Dus die dag , op het podium in Arusha , voelde ik mijn kennis van het Engels aan me ontsnappen en zei ik iets in de lijn van " Ik heb het geprobeerd . En het is me gelukt . "


Dus ik zou graag iets meegeven aan alle mensen daarachter , mensen zoals ik , aan de Afrikanen , en aan de armen die knokken om hun dromen te realiseren ,


God zegene hen .


Misschien zal je dit ooit op het internet zien .


Ik zeg je : vertrouw in jezelf en geloof .


Wat er ook gebeurt , geef niet op .


Dankuwel .


( Applaus )


Als je in de jaren 80 in het communistische Oost-Duitsland eigenaar was van een schrijfmachine moest je ze laten registreren bij de overheid .


Je moest een voorbeeldblad met tekst van je schrijfmachine laten registreren .


Zodat de overheid altijd kon nagaan waar tekst vandaan kwam .


Als ze er een vonden met de verkeerde soort van ideeën , konden ze opsporen van wie die kwamen .


Wij in het Westen konden niet begrijpen hoe iemand zoiets kon doen , onze vrijheid van meningsuiting zozeer beperken .


Wij zouden dat nooit doen in onze eigen landen .


Maar als je vandaag in 2011 een kleurenlaserprinter koopt van eender welke belangrijke fabrikant van laserprinters en een pagina afdrukt , dan worden er op elke pagina wat kleine gele stippen afgedrukt in een patroon waardoor die pagina uniek is voor jou en je printer .


Dit gebeurt vandaag met ons .


Niemand lijkt daar wakker van te liggen .


Dit is een voorbeeld van de manier waarop onze eigen regeringen technologie gebruiken tegen hun eigen burgers .


Dit is een van de belangrijkste drie bronnen van de huidige onlineproblemen .


Als we een kijkje nemen naar wat er echt gebeurt in de onlinewereld , kunnen we de aanvallen groeperen op basis van de aanvallers .


We hebben drie hoofdgroepen .


We hebben onlinecriminelen .


Zoals deze meneer , Dimitry Golubov uit Kiev in Oekraïne .


De motieven van onlinecriminelen zijn heel eenvoudig te begrijpen .


Deze jongens verdienen geld .


Zij maken gebruik van online-aanvallen om veel geld te verdienen , heel veel geld .


We kennen diverse gevallen van onlinemiljonairs , multimiljonairs , die geld verdienden met hun aanvallen .


Hier is Vladimir Tsastsin uit Tartu in Estland .


Dit is Alfred Gonzalez .


Dat is Stephen Watt .


Dit is Bjorn Sundin .


Dit is Matthew Anderson , Tariq Al-Daour enzovoort .


Deze jongens maken hun fortuin online , maar ze maken het met illegale middelen zoals Trojaanse paarden om geld te stelen van onze bankrekeningen terwijl we online bankieren , of met keyloggers om onze kredietkaartinformatie te kopiëren terwijl we online winkelen vanaf een geïnfecteerde computer .


De Inlichtingendienst van de VS bevroor twee maanden geleden de Zwitserse bankrekening van deze meneer , Sam Jain . Op die bankrekening stond 14,9 miljoen dollar toen ze werd bevroren .


De heer Jain zelf is op de loop . Niemand weet waar hij is .


Volgens mij heeft ieder van ons nu al meer kans om het slachtoffer te worden van een onlinemisdrijf dan van een in de echte wereld .


Het is overduidelijk dat dit alleen maar erger zal worden .


In de toekomst zullen de meeste misdaden online gebeuren .


De tweede grote groep aanvallers van vandaag wordt niet gemotiveerd door geld .


Ze zijn gemotiveerd door iets anders - door protesten , meningen en grappen .


Groepen als Anonymous zijn de afgelopen 12 maanden ten tonele verschenen en uitgegroeid tot een belangrijke speler op het gebied van online-aanvallen .


Dat zijn de drie belangrijkste aanvallers : criminelen die het doen voor het geld , hacktivisten als Anonymous doen het voor het protest , maar dan is er de laatste groep , de natiestaten , regeringen die aanvallen uitvoeren .


Dan zien we gevallen als DigiNotar .


Dit is een goed voorbeeld van wat er gebeurt wanneer de overheid zijn eigen burgers aanvalt .


DigiNotar is een Certifiëringsautoriteit ( CA ) uit Nederland - of eerder , was .


Het draaide afgelopen najaar uit op een faillissement omdat ze gehackt werden .


Iemand brak in en hackte ze door en door .


Ik vroeg vorige week op een bijeenkomst met Nederlandse vertegenwoordigers van de overheid aan een van de leiders van het team of hij het aannemelijk vond dat er mensen stierven als gevolg van de DigiNotarhack .


Zijn antwoord was ja .


Hoe konden mensen doodgaan door een hack als deze ?


DigiNotar is een C.A ..


Ze verkopen certificaten .


Wat doe je met certificaten ?


Je hebt een certificaat nodig als je een website met ' https ' hebt , door SSL versleutelde diensten , diensten zoals Gmail .


Nu hebben we allemaal , of toch een groot deel van ons , Gmail of een van zijn concurrenten gebruikt . Maar de diensten zijn vooral populair in totalitaire staten zoals Iran waar dissidenten gebruik maken van buitenlandse diensten , zoals Gmail omdat ze weten dat ze betrouwbaarder zijn dan de lokale diensten en gecodeerd zijn via SSL-verbindingen . Op die manier kan de lokale overheid hun discussies niet afluisteren .


Behalve dan als ze kunnen inbreken in een buitenlandse C.A.


en valse certificaten afleveren .


Dit is precies wat er gebeurd is in het geval van DigiNotar .


Hoe zit het met de Arabische lente en zaken die bijvoorbeeld in Egypte zijn gebeurd ?


In Egypte plunderden in april 2011 relschoppers het hoofdkwartier van de Egyptische geheime politie . Toen ze het gebouw plunderden , vonden ze heel veel papieren .


Waaronder een map getiteld " " FINFISHER " " . Daarin bevonden zich notities van een in Duitsland gevestigd bedrijf dat aan de Egyptische regering een set van tools had verkocht voor het onderscheppen - en wel op zeer grote schaal - van alle communicatie van de burgers van het land .


Ze hadden dit instrument voor 280.000 euro aan de Egyptische regering verkocht .


Hun hoofdkantoor is hier gevestigd .


Westerse regeringen voorzien totalitaire overheden van instrumenten om dit met hun eigen burgers te doen .


Maar westerse regeringen doen het zelf ook .


Bijvoorbeeld werd maar een paar weken geleden in Duitsland de zogenaamde Scuinst Trojan gevonden . Dat was een Trojaans paard waarmee Duitse overheidsambtenaren hun eigen burgers nagaan .


Als je verdacht bent in een strafzaak , dan ligt het voor de hand dat je telefoon wordt afgetapt .


Maar vandaag gaat het verder dan dat .


Ze tappen je internetverbinding af .


Ze maken zelfs gebruik van tools als Scuinst Trojan om je computer te infecteren met een Trojaans paard . Dat stelt hen in staat om al je communicatie te bekijken , te luisteren naar je onlinediscussies , je wachtwoorden te kopiëren .


Als we hier wat dieper over nadenken , dan is de voor de hand liggende reactie van mensen : " " Oké , dat klinkt niet goed , maar eigenlijk maakt het me niets uit , want ik hou me aan de wet .


Waarom zou ik me zorgen maken ?


Ik heb niets te verbergen . " " Dat argument houdt geen steek .


Privacy is impliciet .


Privacy staat niet ter discussie .


Dit gaat niet over privacy tegenover veiligheid .


Het gaat over vrijheid tegenover controle .


Terwijl we onze huidige regeringen misschien nu , in 2011 , wel vertrouwen , zijn we elk recht waar we afstand van doen , voorgoed kwijt .


En zullen we elke eventuele toekomstige regering blindelings gaan vertrouwen ? Een regering van misschien 50 jaar na vandaag ?


Dit zijn de vragen waar we de komende 50 jaar mee moeten inzitten .


_ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


We onthouden slechts 25 procent van wat we horen .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ ( Geluid ) Met deze visuele en auditieve kakofonie _ _ NULL _ _ is het vermoeiend om te luisteren .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Geluid is mijn passie , mijn leven .


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


( Muziek ) ( Applaus ) ( Muziek ) ( Applaus )


Vandaag spreek ik over de verhouding tussen wetenschap en menselijke waarden .


Over het algemeen wordt aangenomen dat vragen over moraal , vragen over goed en kwaad , vragen zijn waarover de wetenschap geen mening heeft .


Wetenschap kan ons helpen om krijgen wat we waarderen , maar niet kan vertellen wat we moeten waarderen .


Het gevolg is dat de meeste mensen , ook hier , denken dat de wetenschap geen antwoord heeft op de belangrijkste vragen in het menselijke leven . " Wat is het waard om voor te leven ? " " Wat is het waard om ervoor te sterven ? "


" Wat is een goed leven ? "


Volgens mij is dat onderscheid tussen wetenschap en menselijke waarden een illusie . Een behoorlijk gevaarlijke illusie op dit moment in de menselijke geschiedenis .


Het is vaak gezegd dat wetenschap geen basis kan geven voor menselijke waarden omdat wetenschap zich richt op feiten . Feiten en waarden lijken tot verschillende werelden te behoren .


Vaak wordt aangenomen dat er geen beschrijving van de wereld beschikbaar is die ons kan vertellen hoe de wereld zou moeten zijn .


Maar ik denk dat dit duidelijk niet waar is .


Waarden zijn op een bepaalde manier ook feiten .


Ze zijn feiten over het welzijn van bewuste wezens .


Waarom hebben we geen ethische verplichtingen ten opzichte van stenen ?


Waarom leven we niet mee met een steen ?


Omdat we denken dat stenen niet kunnen lijden . We maken ons meer zorgen maken over onze medeprimaten dan over insecten omdat we denken dat ze gevoeliger zijn voor mogelijk geluk en lijden .


Het cruciale punt is dat dit een feitelijke claim is . Dit kan juist of onjuist zijn . Door een verkeerd inzicht in de verhouding tussen biologische complexiteit en de mogelijkheid van een bewuste ervaring zouden we het innerlijk leven van insecten onjuist begrijpen .


Er is geen definitie , geen enkele menselijke moraliteit en menselijke waarden die ik ooit tegen ben gekomen die niet op enig manier terug te brengen zijn tot zorgen over een bewustzijn en de mogelijke verandering daarin .


Zelfs wanneer je je waarden krijgt van een religie , zelfs wanneer je denkt dat goed en kwaad uiteindelijk verband houden met een leven na de dood , zoals eeuwig geluk met God of eeuwig lijden in de hel , je maakt je nog steeds zorgen over het bewustzijn en wat daarin verandert .


Beweren dat zulke veranderingen gevolgen hebben na de dood is op zichzelf al een feitelijke claim , die juist of onjuist kan zijn .


Wat betreft de voorwaarden voor een goed leven in dit leven , een mensenleven , weten we dat er een groot bereik van zulke feiten bestaat .


Het is mogelijk om te leven in een staat met een falende overheid , waar wat fout kan gaan ook fout gaat , waar moeders hun kinderen niet te eten kunnen geven , waar onbekenden onmogelijk in vrede kunnen samenwerken , waar mensen zonder onderscheid vermoord worden .


En we weten dat we ons binnen dit bereik voortbewegen in de richting van iets idyllischer , naar een plek waar een conferentie als deze mogelijk is .


En we weten , we weten , dat er juiste en onjuiste antwoorden zijn hoe ons in deze ruimte te gedragen .


Is cholera aan drinkwater toevoegen een goed idee ?


Waarschijnlijk niet .


Is het een goed idee om te geloven in het kwade oog , zodat , wanneer je iets slechts overkomt , je meteen de buren de schuld geeft ? Waarschijnlijk niet .


Er zijn waarheden te ontdekken over hoe samenlevingen tot bloei komen , of we deze waarheden begrijpen of niet .


Moraal heeft een relatie met deze waarheden .


Wanneer je over waarden spreekt , spreek je dus over feiten .


Onze toestand in de wereld kan op vele niveaus begrepen worden : vanuit het niveau van het menselijk DNA tot het niveau van economische systemen en politieke akkoorden .


Maar wanneer we spreken over een mensenleven hebben we het natuurlijk over het menselijk brein .


We weten dat ons bewustzijn van de wereld en onszelf tot stand komt in het brein , wat er ook gebeurt na de dood .


Zelfs als de zelfmoordterrorist 72 maagden krijgt in het leven na de dood , is in dit leven zijn persoonlijkheid , zijn nogal ongelukkige persoonlijkheid , het product van zijn brein .


De bijdrage van cultuur is dus dat cultuur ons verandert door ons brein te veranderen .


Elke culturele variatie in de manier waarop mensen zich ontwikkelen , kan dus begrepen worden in de context van de wetenschap van het verstand : neurologie , psychologie , ....


Ik bepleit dus de reductie van waarden tot feiten , feiten over bewuste ervaringen van bewuste wezens .


We kunnen ons een ruimte voorstellen van mogelijke veranderingen in het bewustzijn van deze wezens .


Ik beschouw dit als een moreel landschap met pieken en dalen zoals de toestand van bewuste wezens , zowel persoonlijk als collectief .


Het valt op dat gelukkige momenten bestaan die we slechts zelden bereiken .


Die willen we ontdekken .


We noemen deze momenten het best mystiek of spiritueel .


Misschien bestaan voor ons onbereikbare ervaringen vanwege de structuur van ons verstand . Een ander verstand bereikt deze ervaring misschien wel .


Laat me duidelijk vertellen wat ik niet bedoel . Ik zeg niet dat wetenschap deze ruimte in kaart kan brengen of dat wetenschappelijke antwoorden mogelijk zijn op elk mogelijk moreel vraagstuk .


Ik denk niet dat op een dag een supercomputer kan vertellen of je een tweede kind moet krijgen , of we de kernfabrieken van Iran moeten bombarderen of dat je de kosten voor TED als zakelijke uitgave kan aftrekken .


( gelach ) Maar wanneer vragen mensenlevens beïnvloeden dan bestaat een antwoord , of wij dat kunnen vinden of niet .


Dit toegeven , gewoon toegeven dat goede en foute antwoorden bestaan op de vraag hoe mensen tot bloei komen , verandert hoe we over moraliteit spreken , en verandert onze verwachtingen tegenover menselijke samenwerking in de toekomst .


Er zijn bijvoorbeeld 21 staten in de VS waar lijfstraffen in het klas toegestaan zijn . Een leraar mag een kind slaan met een houten lat. met grote blauwe plekken , blaren en zelfs open wonden tot gevolg .


Honderdduizenden kinderen per jaar overkomt dit regelmatig .


De locaties van deze verlichte staten zullen u niet verbazen .


We hebben het niet over Connecticut .


De achterliggende gedachte voor dit gedrag is expliciet religieus .


De schepper van het universum heeft zelf gezegd dat we de roede niet mogen sparen , anders verpesten we het kind . Dit staat in Spreuken 13 en 20 en , geloof ik , in 23 .


Stellen we dan de voor de hand liggende vraag ? Is het een goed idee om kinderen bloot te stellen aan pijn , geweld en publieke vernedering om emotionele ontwikkeling en goed gedrag te stimuleren ?


( gelach ) Kun je eraan twijfelen dat deze vraag een antwoord heeft en dat het een belangrijk antwoord is ?


Velen van u kunnen opmerken dat " " gelukkig leven " " geen echte definitie heeft en schijnbaar altijd open staat voor herdefinitie .


Dus rijst de vraag : Wat kan " " gelukkig leven " " objectief zijn ?


Vergelijk met het concept " " gezond leven " " .


Het concept " " fysieke gezondheid " " is niet gedefinieerd ,


zoals Michael Specter zojuist vertelde . Het is veranderd in de loop der jaren .


Toen dit standbeeld werd gemaakt was de leeftijdsverwachting wellicht 30 jaar .


Dat is nu 80 jaar in de ontwikkelde wereld .


In de toekomst kunnen we met ons DNA rommelen zodat geen marathon kunnen lopen op je 200ste als een serieuze handicap wordt beschouwd .


Mensen zouden geld geven wanneer je zo ongezond bent .


( gelach ) Let op : het concept gezondheid is open gedefinieerd maar het is niet leeg .


Het onderscheid tussen een gezond persoon en een dood persoon is zo duidelijk als elk onderscheid in de wetenschap .


Bemerk ook dat vele pieken in het morele landschap bestaan . Er kunnen gelijkwaardige alternatieven zijn om te bloeien , om een samenleving zo te organiseren dat mensen zich maximaal ontwikkelen .


Waarom zou dit niet een objectieve moraliteit ondermijnen ?


Denk aan hoe we praten over eten . Ik zou je nooit overtuigen dat er maar één juiste voeding bestaat .


Heel veel producten zijn duidelijk gezond voedsel .


Toch bestaat een onderscheid tussen eten en gif .


Het feit dat meerdere juiste antwoorden bestaan op de vraag " " Wat is voedsel ? " " betekent niet dat er geen waarheden bestaan over menselijke voeding .


Veel mensen maken zich zorgen dat een universele moraal noodzakelijk geen uitzonderingen aanvaardt .


Als je bijvoorbeeld niet mag liegen , mag je nooit liegen . Wanneer je een uitzondering hierop vindt , dan bestaat er geen morele waarheid .


Waarom zouden we dit denken ?


Vergelijk met het schaakspel .


Wanneer je goed wilt schaken is het principe " " raak je koningin niet kwijt " " heel verstandig .


Maar hierop zijn uitzonderingen .


Soms is je koningin opofferen een briljante zet .


Soms is het zelfs de enige juiste zet .


En toch is het schaakspel volledig objectief .


Het feit dat er uitzonderingen zijn verandert dit niet .


Dit brengt ons bij het menselijk gedrag op het morele vlak .


Beschouw het grote probleem van het vrouwelijk lichaam . Wat moet je er mee ?


Dit is één van de mogelijkheden . Je kan het bedekken .


Het standpunt van onze intellectuele gemeenschap is , ondanks dat we dit niet leuk vinden , en dit verkeerd vinden in Boston of Palo Alto , dat het niet aan ons is om te zeggen dat de trotse afstammelingen van een eeuwenoude cultuur fout zijn door hun vrouwen en dochters te dwingen in stoffen zakken te leven ?


En wie zijn wij om te beweren dat het fout is om ze te slaan met staalkabels of batterijzuur in hun gezicht te gooien , wanneer ze het privilege weigeren om zo ingepakt te worden ?


Of wie zijn wij om dit niet te zeggen ?


Wie zijn wij om te doen alsof we zo weinig weten over menselijk welzijn dat we niet kunnen oordelen over dit soort praktijken .


Ik bedoel niet het vrijwillig dragen van een hoofddoek . Vrouwen moeten kunnen dragen wat ze willen .


Maar wat betekent vrijwillig in een samenleving waar , wanneer een meisje verkracht wordt , de eerste impuls van haar vader vaak is haar vermoorden uit schaamte ?


Laat dat feit eventjes in je brein doordringen . Je dochter wordt verkracht , en haar doden is het eerste wat je wil .


Is dit misschien een hoogtepunt in de menselijke ontwikkeling ?


Dit betekent niet dat wij de perfecte oplossing in onze samenleving hebben .


Dit is bijvoorbeeld wat je ziet in bijna elke krantenwinkel in de ontwikkelde wereld .


Toegegeven , veel mannen hebben een studie filosofie nodig om het probleem met deze prentjes te zien .


( gelach ) Maar wanneer we in een kritische stemming zijn , kunnen we ons afvragen : " " Is dit de perfecte uitdrukking van psychologisch evenwicht tussen jeugd , schoonheid en het vrouwelijk lichaam ? " " Is dit de optimale omgeving om je kinderen op te voeden ?


Waarschijnlijk niet . Misschien bestaat een plek in het spectrum tussen deze twee extremen met een beter evenwicht .


( applaus ) Misschien zijn er vele plekken . Nogmaals , gelet op andere veranderingen in de menselijke cultuur bestaan vele pieken in het morele landschap .


Het is opvallend dat veel meer manieren bestaan om niet op een piek te zijn .


De ironie , vanuit mijn perspectief , is dat de enige mensen , die het met mij eens zijn en die denken dat juiste en onjuiste antwoorden op morele vragen bestaan , op een of andere manier religieuze demagogen zijn .


Zij denken natuurlijk dat zij de juiste antwoorden op morele vragen hebben omdat ze die gekregen hebben van een stem in een wervelwind , niet omdat ze een analyse hebben gemaakt van oorzaken en voorwaarden van menselijk en dierlijk welzijn .


Religie is voortdurend een lens waardoor de meeste mensen morele vraagstukken bekijken . De meeste morele gesprekken gaan niet meer over echte vragen over menselijk en dierlijk lijden .


Dit is de reden dat we veel discussiëren over bijvoorbeeld het homohuwelijk en niet over genocide , of verspreiding van kernwapens , of armoede , of een ander uiterst belangrijk onderwerp .


Maar de demagogen hebben gelijk over één ding : de behoefte aan een universeel begrip van menselijke waarden .


Waarom gebeurt dit niet ?


Bemerk dat we anders handelen wanneer we over moraliteit spreken , vooral seculiere , academische , wetenschappelijke types .


Wanneer we over moraal praten , respecteren we verschillende meningen op een manier dat we over andere onderwerpen niet doen .


De Dalai Lama staat elke ochtend op en hij mediteert over medeleven . Hij denkt dat andere mensen helpen een integraal onderdeel van menselijk geluk is .


Aan de andere kant hebben we Ted Bundy . Ted Bundy hield van ontvoering en verkrachting . Hij martelde en vermoordde jonge vrouwen .


Dit is een oprecht meningsverschil over hoe we onze tijd optimaal moeten besteden .


( gelach ) De meeste westerse intellectuelen kijken naar deze situatie en ze zeggen : " " Er is niets waarover de Dalai Lama echt gelijk heeft , of waarover Ted Bundy echt ongelijk heeft dat een reëel argument geeft , dat kan vallen binnen het bereik van de wetenschap . " "


Hij houdt van chocolade , hij houdt van vanille .


De een kan niets tegen de ander zeggen wat de ander zou kunnen overtuigen . Zo werkt wetenschap niet .


Links staat Edward Witten .


Hij houdt zich bezig met de snaartheorie .


Als je de slimste natuurkundigen vraagt wie de slimste natuurkundige is , dan antwoordt de helft Ed Witten .


De andere helft zegt dat ze de vraag niet apprecieert .


( gelach ) Wat zou er gebeuren als ik op een natuurkundig congres verschijn en zeg : " " Snaartheorie is onzin ! " "


" " Het blijft niet hangen . Ik wil het universum niet op zo ' n kleine schaal beschouwen . " "


" Ik ben geen fan . " ( gelach ) Niets gebeurt omdat ik geen natuurkundige ben . Ik begrijp de snaartheorie niet .


Ik ben de Ted Bundy van de snaartheorie .


( gelach ) Ik wil geen lid zijn van een snaartheorieclub die mij als lid wil hebben .


En dit is juist het punt .


Wanneer we over feiten spreken , moeten we bepaalde meningen uitsluiten .


Dat is nodig om een expertisegebied te kunnen hebben .


Dat is nodig om kennis mee te laten tellen .


Hoe hebben we onszelf overtuigd dat in het morele domein geen expertise bestaat , of moreel talent , of zelfs morele genialiteit ? Hoe hebben we onszelf overtuigd


dat elke mening moet kunnen ? Hoe hebben we onszelf overtuigd


dat elke cultuur een morele visie heeft , die het overwegen waard is ?


Heeft de Taliban een visie op natuurkunde die het overwegen waard is ? Nee !


( gelach ) Hoe kan hun onwetendheid duidelijker zijn dan over het menselijk welzijn .


( applaus ) Dit heeft de wereld nu nodig :


mensen , zoals wij , die toegeven dat juiste en onjuiste antwoorden bestaan op vragen over menselijke ontwikkeling . Moraliteit heeft een relatie met dat domein van feiten .


Het is mogelijk voor individuen , en zelfs voor hele culturen om te geven om de verkeerde dingen . Het is mogelijk voor ze om overtuigingen en verlangens te hebben die zorgen voor onnodig menselijk lijden .


Dit toegeven is genoeg om de discussie over moraliteit te veranderen .


We leven in een wereld waarin grenzen tussen landen steeds minder betekenen . Op een dag zullen ze niets meer betekenen .


Onze wereld is gevuld met vernietigende technologie , die we niet ongedaan kunnen maken . Het zal altijd makkelijker zijn dingen te breken dan ze te herstellen .


Het lijkt mij daarom overduidelijk dat we niet kunnen respecteren en tolereren dat er grote verschillen zijn over menselijk welzijn , zoals we niet tolereren dat verschillende opvattingen zijn over de manier waarop ziektes zich verspreiden , of over veiligheidsstandaarden van gebouwen en vliegtuigen .


We moeten dichter bij elkaar komen wat betreft de antwoorden op de belangrijkste levensvragen .


Daarvoor moeten we toegeven dat er antwoorden zijn op deze vragen .


Dankuwel .


( applaus ) C. A. : Zo , dat was een gevoelig onderwerp .


Hier in het publiek of ergens anders op aarde , zouden sommige mensen tijdens de lezing het misschien willen uitschreeuwen van woede .


Taal lijkt hier heel belangrijk .


Wanneer je praat over de hoofddoek , spreek je over vrouwen gekleed in stoffen zakken .


Ik heb geleefd in de moslimwereld , gesproken met veel moslimvrouwen .


Sommige van hen zouden iets anders zeggen . " " Nee , weet je , dit is een viering van onze speciale vrouwelijkheid . " " " het helpt dat op te bouwen en het is een gevolg van ... " en dit is , maar daar valt over te twisten , een genuanceerde psychologische visie " dat mannelijke lust niet te vertrouwen is . "


Kun jij een gesprek aangaan met zo ' n vrouw zonder over te komen als een culturele kolonist ?


Sam Harris : Ik probeerde dat kort uit te leggen terwijl de tijd op de klok wegtikte . De hoofdvraag is : wat is vrijwillig in een situatie waar mannen verwachtingen hebben , en jij zeker op een bepaalde manier behandeld wordt wanneer je jezelf niet bedekt ?


Wanneer iemand in deze zaal een hoofddoek wil dragen , of een gekke hoed , of zijn gezicht wil tatoeëren — we moeten vrij zijn om te doen wat we willen , maar we moeten eerlijk zijn over de beperkingen opgelegd aan deze vrouwen .


Daarom denk ik dat we niet te voortvarend moeten zijn om ze op hun woord te vertrouwen , vooral wanneer het buiten 50 ºC is en jij een volledige burka draagt .


C.A. : Veel mensen willen geloven in dit concept van morele vooruitgang .


Maar kan jij dat verzoenen met ,


ik begreep dat je kon verzoenen met een wereld die niet eendimensionaal wordt , waar we allemaal hetzelfde moeten denken ?


Geef eens een schets van , wanneer je klok 50 of 100 jaar vooruitdraait , hoe jij graag denk over de wereld , waarin morele vooruitgang in evenwicht is met financiële voorspoed .


Ik denk dat wanneer je toegeeft dat we stilaan onze breinen begrijpen op het niveau van de hersenen , in alle details , dat je dan moet toegeven dat we een veel scherper zicht zullen krijgen op alle positieve en negatieve kwaliteiten waarover we beschikken .


We krijgen inzicht in positieve sociale emoties , zoals inlevingsvermogen en medeleven . We zullen de factoren begrijpen die dit bevorderen : een genetische aanleg de manier waarop mensen met elkaar praten , of economische systemen . Wanneer we beginnen om hier licht op te werpen zullen we onvermijdbaar elkaar benaderen voor wat betreft die feiten .


Niet alles ligt voor het oprapen .


Het zal niet zo zijn dat mijn dochter sluieren net zo goed is als haar leren zelfvertrouwen en een goed opgeleiding te hebben in de context van mannen die verlangen naar vrouwen .


Ik denk niet dat we een subsidie nodig hebben om te ontdekken dat verplichte hoofddoeken een slecht idee zijn . Maar op een bepaald moment kunnen we de hersenen van alle betrokkenen scannen en ze daadwerkelijk ondervragen .


Houden mensen in deze systemen net zoveel van hun dochters ?


Ik denk dat er overduidelijk juiste antwoorden zijn .


C.A. : Wanneer uit de resultaten blijkt dat ze dat inderdaad doen , ben jij dan bereid je huidige instinctieve oordeel aan te passen over sommige zaken ?


S.H. : Ja , een voor de hand liggend feit dat je van iemand kan houden in de context van een volledig gestoord geloofssysteem .


" " Ik wist dat mijn homoseksuele zoon naar de hel gaat , wanneer hij een vriend vindt . " " " Daarom heb ik zijn hoofd afgehakt . Dat was het beste voor hem . " Wanneer je al deze delen uitgelijnd krijgt , dan kun je waarschijnlijk spreken van de emotie liefde .


Maar we moeten het dan hebben over welzijn in een grotere context .


We zitten allemaal in deze situatie . Het gaat niet om één man in extase , die zich vervolgens opblaast in een bus .


C.A. : Ik zou graag over dit onderwerp nog uren verder willen praten met je .


Misschien een volgende keer . Bedankt voor je komst .


S.H. : Het was een eer . Dankjewel .


( applaus )


( Muziek ) ( Applaus ) Heel erg bedankt . Dank je . Het is een groot voorrecht om hier te zijn .


Een paar weken geleden zag ik een video op YouTube van Congreslid Gabrielle Giffords in de eerste fase van haar herstel van een van die verschrikkelijke kogels .


Eentje ging naar binnen via haar linkerhersenhelft en verwoestte haar gebied van Broca , het spraakcentrum van haar hersenen .


Gaby is aan het werk met een logopedist . Ze heeft moeite met het bedenken van heel simpele woorden , en je kunt zien dat ze steeds uitgeputter geraakt , totdat ze uiteindelijk in tranen uitbarst , en ze begint te huilen , sprakeloos in de armen van haar logopedist .


Even later probeert haar logopedist een andere aanpak . Ze beginnen samen te zingen . Gabby begint te zingen tussen haar tranen door , en je kunt duidelijk horen dat ze de woorden kan uitspreken van een lied dat beschrijft hoe ze zich voelt , en ze zingt , in dalende toonladder : " Laat het schijnen , laat het schijnen , laat het schijnen "


Het toont krachtig en sterk aan hoe de schoonheid van muziek kan spreken wanneer woorden dit niet kunnen , in dit geval letterlijk .


Deze video van Gabby Giffords deed me denken aan het werk van Dr . Gottfried Schlaug , een vooraanstaande neurowetenschappers die muziek en het brein bestudeert op Harvard . Schlaug is een voorstander van de zogenaamde Melodische Intonatietherapie , heel populair in de hedendaagse muziektherapie .


Schlaug ontdekte dat slachtoffers van een beroerte met afasie geen zinnen van drie of vier woorden konden vormen , maar nog steeds de songtekst van een lied konden zingen , maakt niet uit of het ' Lang zal ze leven ' was of een van hun favoriete liedjes van The Eagles of The Rolling Stones .


Hij ontdekte dat na 70 uur intensieve zangles de muziek letterlijk de bedrading kon herstellen in de hersenen van zijn patiënten en een gelijksoortig spraakcentrum in de rechterhersenhelft kon creëren ter compensatie voor de beschadiging van de linkerhersenhelft .


Toen ik 17 was , bezocht ik Dr . Schlaugs laberatorium . Op een namiddag overliep hij met mij de belangrijkste onderzoeken over muziek en de hersenen - hoe muzikanten een fundamenteel andere hersenstructuur hebben dan niet-muzikanten , hoe muziek , en luisteren naar muziek , het hele brein konden doen oplichten , van onze prefrontale schors helemaal tot ons cerebellum , hoe muziek neuropsychiatrische therapie werd om kinderen met autisme te helpen , mensen die lijden aan stress , angst en depressie , hoe Parkinsonpatiënten ondervonden dat hun tremor en hun loop stabieler werden als ze naar muziek luisterden ,


en hoe vergevorderde Alzheimerpatiënten , wiens dementie zo ver gevorderd was dat ze niet langer hun familie herkenden , wel een pianomelodie van Chopin herkenden die ze hadden geleerd toen ze kinderen waren .


Maar ik bezocht Gottfried Schlaug om een andere reden . Ik stond op een kruispunt in mijn leven , ik probeerde te kiezen tussen muziek en medicijnen .


Ik had net mijn bachelor afgerond , en ik werkte als onderzoekassistent op het laboratorium van Dennis Selkoe . Ik onderzocht de ziekte van Parkinson op Harvard . Ik was dol op neurowetenschappen . Ik wilde chirurg worden .


Ik wilde dokter worden zoals Paul Farmer of Rick Hodes , mannen zonder vrees die naar plaatsen gingen als Haïti of Ethiopië , en daar werkten met aidspatiënten met multiresistente tuberculose , of met kinderen met verminkende kankers .


Ik wilde dat soort Rodekruisdokter worden , arts zonder grenzen .


Maar ik speelde al mijn hele leven viool .


Muziek was meer dan een passie voor me . Het was een obsessie .


Het was zuurstof . Ik had het geluk om te kunnen studeren op de Juilliardschool in Manhatten , en had gedebuteerd met Zubin Mehta en het Israëlische filharmonisch orkest in Tel Aviv . Het bleek dat Gottfried Schlaug orgel had gestudeerd op het Weense Conservatorium maar de muziek had opgegeven om carrière te maken in de geneeskunde . Die middag moest ik hem vragen : " Hoe was het voor jou om die beslissing te nemen ? "


Hij antwoordde dat hij bij momenten nog steeds wenste dat hij terug kon gaan en orgel kon spelen zoals vroeger . Voor mij kon de geneeskunde wachten , zei hij , maar de viool niet .


Na nog eens twee jaar muziek studeren , besloot ik om voor het onmogelijke te gaan , voor ik het toelatingsexamen geneeskunde zou doen , als goede Indiase zoon , om de volgende Dr . Gupta te worden . Ik besloot deel te nemen aan een auditie voor het prestigieuze Los Angeles Philharmonic .


Het was mijn eerste auditie . Na drie dagen spelen achter een scherm in de proefweek , kreeg ik de job .


Het was een droom om te spelen in een orkest , om op te treden in de beroemde Walt Disney Concert Hall in een orkest dat nu wordt geleid door de beroemde Gustavo Dudamel , maar veel belangrijker voor mij was om omringd te worden door muzikanten en mentoren die mijn familie werden , mijn nieuwe muzikale thuis .


Een jaar later ontmoette ik een andere muzikant die ook gestudeerd had op Juilliard , en die me geholpen had met het vinden van mijn stem en mijn identiteit als muzikant .


Nathaniel Ayers was contrabassist op Juilliard , maar had een paar psychotische episodes gehad toen hij vooraan 20 was . Hij was behandeld met thorazine in Bellevue . Hij belandde als dakloze op Skid Row in de binnenstad van Los Angeles 30 jaar later .


Nathaniels verhaal is een ijkpunt geworden voor dakloosheid en het pleidooi voor geestelijke gezondheidszorg in de VS , via het boek en de film ' De solist ' . Ik werd zijn vriend en zijn vioolleraar . Ik vertelde hem dat overal waar hij een viool had , en ik de mijne had , ik hem een les zou geven .


De vele keren dat ik Nathaniel op Skid Row zag , merkte ik hoe muziek hem terugbracht uit zijn allerdonkerste momenten , uit wat mijn ongetrainde ogen zagen als de aanzet tot een schizofrene episode .


Als ik voor Nathaniel speelde , kreeg de muziek een diepere betekenis omdat het nu om een communicatie ging , waar worden ontbraken , van een bericht dat dieper ging dan woorden , dat op een oerniveau in Nathaniels psyche werd vastgelegd , maar dat voor mij een waar muzikaal geschenk was .


Ik merkte dat ik boos werd dat iemand zoals Nathaniel dakloos was op Skid Row vanwege zijn mentale ziekte , terwijl tienduizenden anderen er alleen voorstonden op Skid Row , met even tragische verhalen , die nooit een boek of film zouden halen over wat hun van de straat afhaalde .


Diep in mijn eigen crisis , voelde ik aan dat het leven van de muziek mij had gekozen . Misschien heel naïef dacht ik dat Skid Row nood had aan iemand als Paul Farmer , en niet nog aan een klassieke muzikant die speelt op Bunker Hill .


Uiteindelijk was het Nathaniel die mij liet inzien , dat als ik echt een passie had voor verandering , als ik het verschil wilde maken , ik al het perfecte instrument in handen had . Muziek was de brug tussen zijn en mijn wereld .


Er is een mooi citaat van de romantische Duitse componist Robert Schumann : " " Licht te sturen naar de duisternis van het hart van mensen , dat is de taak van een artiest . " " Dit is een zeer pijnlijk citaat , omdat Schumann zelf leed aan schizofrenie , en stierf in een gekkenhuis .


Geïnspireerd door wat ik geleerd had van Nathaniel , begon ik een organisatie op Skid Row met muzikanten , de Straatsymfonie , om het licht van de muziek te brengen , naar de donkerste plaatsen , door te spelen voor de daklozen en geesteszieken in opvanghuizen en klinieken op Skid Row , voor veteranen met post-traumatisch stress syndroom , en voor gevangenen en zogenaamd crimineel waanzinnigen .


Na een optreden in het Patton State Hospital in San Bernardino , kwam een vrouw op ons af . De tranen stroomden langs haar gezicht . Ze had een hersenverlamming , ze schudde , en ze had een prachtige glimlach . Ze zei dat ze nog nooit klassieke muziek had gehoord , dat ze geen hoge verwachting had , maar dat muziek horen was als de zon horen schijnen , dat niemand haar ooit bezocht , en dat voor het eerst in 6 jaar , toen ze ons hoorde spelen , ze zonder medicijnen stopte met schudden .


Plots , bij deze concerten , weg van het podium , weg van de schijnwerpers , weg van de smokings , werden de muzikanten de geleider waarlangs de enorme therapeutische voordelen liepen van muziek op de hersenen voor een publiek dat nooit toegang zou krijgen tot deze zaal , of tot het soort muziek dat we maken .


Zoals medicijnen dienen de genezing van méér dan enkel de bouwstenen van het lichaam , zo overstijgt de kracht en schoonheid van muziek de " " E " " in het midden van onze geliefd afkorting .


Muziek overstijgt de louter esthetische schoonheid .


De gelijkgestemde emoties die we ervaren bij een opera van Wagner , of een symfonie van Brahms , of kamermuziek van Beethoven , herinneren ons aan onze gemeenschappelijke menselijkheid , ons verbonden bewustzijn , het emphatisch bewustzijn dat volgens neurowetenschapper Iain McGilchrist gebeiteld zit in onze rechterhersenhelft .


Voor wie in de ontmenselijkte omstandigheden leeft van mentale ziekte in dakloosheid en opsluiting , biedt de schoonheid van de muziek een kans om de wereld rondom hen te overstijgen , om te herinneren dat ze nog steeds iets moois kunnen ervaren en dat de mensheid hen niet is vergeten .


Die glimp van schoonheid en menselijkheid verandert in hoop , en we weten , of we nu de weg van muziek of van medicijnen kiezen , dat dat het eerste is dat we moeten geven aan onze samenleving , aan ons publiek , als we willen inspireren tot genezing van binnenuit .


Ik wil graag eindigen met een citaat van John Keats , de romantische Engelse dichter , een beroemd citaat dat jullie vast kennen .


Keats had zelf ook een carrière in medicijnen opgegeven om dichter te worden , maar hij stierf toen hij een jaar ouder was dan ik .


Hij zei : " " Schoonheid is waarheid , en waarheid is schoonheid .


Dat is alles wat we weten op aarde , en alles wat je moet weten . " " ( Muziek ) ( Applaus )


Iedereen van TED , en vooral Chris en Amy , ontzettend bedankt !


Ongelooflijk dat ik hier sta .


Ik heb al weken niet geslapen .


Neil en ik vergeleken net hoe weinig we hebben geslapen in aanloop hiernaartoe . Ik ben nog nooit zo nerveus geweest — als ik nerveus ben doe ik dit , realiseer ik me net . Ik ga praten over wat we ongeveer hebben gedaan met de organisatie die 826 Valencia heet , en dan ga ik vertellen over hoe je mee kunt doen en vergelijkbare dingen kan doen .


Ergens in het jaar 2000 woonde ik in Brooklyn , ik probeerde mijn eerste boek af te schrijven . Ik liep elke dag verdwaasd rond , want ik schreef van 12 tot 5 uur ' s nachts .


Dus ik liep overdag verdwaasd rond .


Ik was overdag niet zo helder van geest , maar had wel flexibele uren .


In de buurt in Brooklyn waar ik woonde , Park Slope , wonen veel schrijvers . Een hoog aantal per hoofd van de bevolking ten opzichte van normale mensen


Onderwijl was ik opgegroeid omgeven door docenten .


Mijn moeder was docent , mijn zus werd docent en na de hogeschool gingen veel van mijn vrienden doceren .


En dus hoorde ik ze het altijd hebben over hun levens en hoe inspirerend die waren , en ze waren zeg maar de meest hardwerkende en inspirerende mensen die ik kende .


Maar ik wist van veel dingen waar ze het moeilijk mee hadden , veel waar ze mee worstelden .


En één van die dingen was dat veel van mijn vrienden die les gaven op openbare scholen , moeite hadden met leerlingen die niet bij bleven , vooral met lezen en schrijven .


Veel van deze leerlingen kwamen uit huishoudens waar thuis geen Engels gesproken wordt , veel van hen hebben speciale behoeften , en leren moeilijk . En ze werken natuurlijk bij scholen die soms , zeer vaak , financiële tekorten hebben .


Dus hadden we het daarover en zeiden ze " " Weet je , wat we echt nodig hebben is gewoon meer mensen , meer lichamen , meer één op één aandacht , meer uren , meer expertise van mensen die vaardig zijn in Engels en die één op één kunnen werken met deze leerlingen . " " En dan zei ik : " " Waarom werk je dan niet één op één met ze ? " " Waarop zij zeiden : " " Nou , we hebben 5 klassen van 30 tot 40 leerlingen elk .


Dat maakt soms tot 150 , 180 , 200 leerlingen op een dag .


Hoe kunnen we ooit elke leerling zelfs maar één uur per week één op één aandacht geven ? " " Dan zou je veel meer moeten werken en de leraren moeten klonen .


Dus we hadden het hierover


En tegelijkertijd dacht ik aan die enorme groep mensen die ik kende : schrijvers , redacteuren , journalisten , bachelorstudenten , beginnend hoogleraren , noem maar op .


Allemaal mensen die min of meer flexibele uren hadden en met interesse in het Engelse woord - Ik hoop interesse te hebben in de Engelse taal , maar ik spreek hem op het moment niet zo goed . Ik doe mijn best . Die klok heeft me te pakken .


Iedereen die ik kende had een belang in het primaat van het geschreven woord . In termen van het voeden van een democratie , en van een verlicht leven .


En dus hadden ze de tijd en de interesse , maar tegelijkertijd was er voor zover ik wist geen forum in mijn gemeenschap om deze twee gemeenschappen samen te brengen .


Dus toen ik terug verhuisde naar San Francisco huurden we een gebouw .


Het idee was om McSweeney ' s — McSweeney ' s kwartaalblad , dat we twee of drie keer per jaar uitbrachten , en nog een paar bladen — die zouden we voor het eerst naar een kantoor verhuizen .


Het huisde eerst in mijn keuken in Brooklyn .


We zouden het naar een kantoor verhuizen , en dat kantoor zouden we delen met een bijles-centrum .


Dus dachten wij : " " We hebben straks al die schrijvers en redacteuren enzo — een soort schrijfgemeenschap die toch elke dag op kantoor komt , waarom openen we niet gewoon de voordeur voor leerlingen zodat die daar na schooltijd extra hulp kunnen krijgen met hun schrijftaken , op die manier is er geen barrière tussen die twee gemeenschappen . Het idee was dus dat we zouden werken waaraan we aan het werk waren , om 14.30 stromen de leerlingen binnen en leg je neer waar je mee bezig bent , of je ruilt of je doet het later op de dag of wat dan ook .


Je besteedt die uren in de namiddag aan de leerlingen uit de buurt .


Dus we hadden een gebouw dat we huurden , de huurbaas was er helemaal voor . We hadden deze muurschildering , van Chris Ware , die de gehele geschiedenis beschrijft van het gedrukte woord - het duurt lang om hem in je op te nemen , en je moet midden op de weg gaan staan .


Dus we huurden die ruimte


en alles was te gek behalve dat de buurbaas zei : " Deze ruimte is wel bestemd voor handel , dus jullie moeten iets verzinnen "


" " Je moet iets verkopen .


Je kan niet zomaar een bijles-centrum hebben . " " Dus wij dachten : " " Ha ha ! Echt ? " " We konden niet echt iets verzinnen om te verkopen , maar we deden al het benodigde onderzoek .


Het was eerst een fitnessruimte , dus er lag een rubberen vloer akoestische plafondtegels , fluorescerend licht .