Dat sloopten we allemaal , en we vonden prachtige houten vloeren , gewitte balken , en het leek een beetje op - terwijl we aan het renoveren waren , zei iemand : " Weet je ? Het lijkt best wel op de romp van een schip ! "


En we keken om ons heen en iemand anders zei : " Nou , dan moet je waren gaan verkopen voor de professionele boekanier . " Dus dat hebben we gedaan . Iedereen moest erom lachen en wij zeiden : " " Daar zit wat in .


Laten we piratenartikelen gaan verkopen . " " Dit is de piratenartikelen-winkel .


Dit is een soort schets die ik op een servetje maakte .


Een geweldige timmerman heeft dit allemaal gebouwd en kijk , het ziet er best piratenartikelen-achtig uit .


Hier zie je planken die verkocht worden per voet En we hebben spullen die helpen tegen scheurbuik ,


Daar hebben we de houten benen , allemaal handgemaakt op maat .


Daarboven zie je de ooglapjes-stelling . De zwarte zuil daar , voor dagelijks gebruik , je standaard-ooglapje , en dan heb je de pastel- en andere kleuren voor bij het uitgaan ' s nachts - speciale gelegenheden , bar mitswa ' s en wat dan ook .


Dus we openden deze tent . En dit is een vat dat we vullen met schatten , waar de leerlingen in graven ,


dit zijn vervangende ogen , voor als je er een kwijtraakt ,


dit zijn wat borden die we overal hebben hangen , " Grappen maken met Piraten "


Terwijl je het bord leest , trekken wij aan een touw achter de toonbank en dan vallen er 8 moppen op je hoofd .


Dat was mijn enige echte inbreng , we moesten iets hebben dat op mensen hun hoofd valt .


Dat werden moppen . En dit is het vissentheater , wat gewoon een zoutwatertank is met drie stoelen , en meteen daarachter maakten we deze plek. namelijk het bijles-centrum .


Dus dit hier is het bijles-centrum , en daarachter heb je dan de McSweeney ' s kantoren , waar we allemaal werken aan het blad en aan boekredactie en dergelijke .


De kinderen kwamen binnen , of wij dachten dat ze binnen zouden komen . Ik moet even terug in het verhaal .


We richtten het in , we gingen open , we hadden maanden gewerkt om het te renoveren .


We hadden tafels , stoelen , computers , alles .


Ik ging naar een dot-com-veiling bij een Holiday Inn in Palo Alto en ik kocht in een handomdraai elf G4 computers .


We zetten ze daar neer , installeerden alles en toen wachtten we .


Het begon met ongeveer 12 vrienden van me , die ik al jaren kende , die schrijvers uit de buurt waren .


En we zaten daar , en om 14 : 30 zetten we een sandwich-bord buiten op de stoep waarop stond : " " Gratis Bijles voor uw Engels-gerelateerde en schrijf-gerelateerde behoeften - Kom binnen , het is Helemaal Gratis . " " En wij dachten : " " Oh ze komen in hordes binnen , ze vinden het te gek . " " En dat vonden ze niet .


Dus wachtten we , we zaten aan tafel en we wachtten .


En iedereen raakte erg ontmoedigd want het waren weken en weken , echt , dat er niemand binnenkwam .


En toen wees iemand ons op het feit dat er misschien een vertrouwenskloof was , omdat we achter een piratenartikelen-winkel opereerden . We hadden het nooit zo bekeken , snap je ?


Dus toen , rond die tijd , haalde ik een vrouw genaamd Nineveh Caligari over , een ouwe rot in het onderwijs van San Francisco , ze gaf les in Mexico City , zij had alle benodigde ervaring , wist alles over het onderwijs , had connecties met alle docenten en mensen uit de gemeenschap in de buurt . Ik haalde haar over om te verhuizen uit Mexico City , waar ze les gaf .


Ze nam het roer over als directeur


Zij maakte onmiddellijk de aansluiting met de docenten en de ouders en de leerlingen en iedereen , en zo was het ineens elke dag vol .


En wat we elke dag probeerden te bieden was één op één aandacht .


Het doel was een één op één verhouding met al die leerlingen te hebben .


Weet je , het is bewezen dat met 35 tot 40 uur één op één aandacht per jaar een leerling één klas-niveau hoger aankan .


De meeste van die leerlingen spreken thuis geen Engels .


Die komen daar , vaak komen de ouders - Je ziet het niet , maar daar staat een kerkbank die ik bij een veiling in Berkely heb gekocht - de ouders komen soms kijken hoe hun kinderen bijles krijgen .


Dus dat was de basis ervan , één op één aandacht .


En ineens zaten we elke dag vol , met kinderen .


Als je in Valencia Street bent , in een van die blokken , om een uur of twee half drie , word je overlopen , vaak , door de kinderen met hun grote rugzakken of wat dan ook , die daadwerkelijk rennend naar deze plek komen . Wat heel raar is , want het is school , op een bepaalde manier .


Maar er gebeurde hier iets psychologisch dat net een beetje anders was .


En het andere was , er was geen stigma .


Kinderen gingen niet naar het " " Hulpbehoevende-Kinderen-Centrum " " of zoiets . Het was 826 Valencia .


Ten eerste was het een piratenartikelen-winkel , wat gestoord is .


En dan ten tweede , zit er een uitgeversbedrijf achterin .


En dus zaten onze stagiares gewoon te werken aan dezelfde tafel dikwijls , en schouder aan schouder , computer naast computer met de leerlingen .


En zo werd het een bijles-centrum - we noemden het een uitgeverscentrum - en een schrijverscentrum .


Ze gaan naar binnen , en misschien werken ze met een middelbare scholier , die met een roman bezig is - want we hadden ook heel getalenteerde kinderen .


Dus er is geen stigma .


Ze werken allemaal naast elkaar . Het is een creatieve onderneming .


Ze zien volwassenen . Ze gaan zich zoals hen gedragen ,


zoals die volwassen die werken in hetzelfde veld .


Ze kunnen zich omdraaien en een vraag stellen aan een van die volwassenen en het laaft zich aan elkaar .


Er is heel veel kruisbestuiving . Het enige probleem , vooral voor de volwassenen die bij McSweeney ' s werken , die niet persé hiervoor getekend hebben toen ze kwamen , was dat er maar één WC was . Met iets van 60 kinderen per dag , is dat een probleem .


Maar weet je , er is iets bijzonders aan kinderen die hun huiswerk afmaken in een dag , die al die aandacht krijgen - ze gaan naar huis en ze zijn klaar . Ze dralen niet ,


ze doen hun huiswerk niet voor de TV .


Ze mogen om 17.30 naar huis , genieten van hun familie , van andere hobies , ze kunnen naar buiten , spelen .


En dat zorgt voor een blije familie .


Een stel blije families in een buurt is een blije gemeenschap


Een stel blije gemeenschappen bij elkaar is een blije stad en een blije wereld .


En de sleutel tot dit alles is : huiswerk ! Dat is het , weet je - één op één aandacht .


Dus we begonnen met iets van 12 vrijwilligers , en toen hadden we er iets van 50. en toen een paar honderd .


En nu hebben we 1400 vrijwilligers op het rooster .


En we maken het ontzetten makkelijk om je aan te bieden als vrijwilliger .


De essentie is , ook al heb je maar een paar uur elke maand , die twee uur schouder aan schouder , naast één leerling , geconcentreerde aandacht , een licht laten schijnen op hun werk , op hun gedachten en expressie , zal een enorm verschil maken , want voor zoveel van die leerlingen is dat nooit eerder gebeurd .


Dus wij zeiden : " " Ook al heb je twee uur op een zondag , elk half jaar , maakt niet uit . Dat is genoeg . " " Dus dat is deels waarom het lerarenbestand zo snel groeide .


Toen dachten we , " " Okee , wat gaan we overdag met de ruimte doen ? Het moet ook voor half drie gebruikt worden . " " Overdag begonnen we klassen binnen te halen .


Er is elke dag een school-uitje waar ze samen een boek maken ; je kan het daarboven getypt zien worden .


Dit is een van de klassen terwijl ze véél te enthousiast worden over schrijven .


Je richt een camera op een klas , en het ziet er altijd zo uit .


Dit is één van de boeken die ze gemaakt hebben .


Let op de titel van het boek , " Het boek dat nooit uitgeleend werd : Titanic "


En de eerste zin van het boek is : " " Er was eens een boek dat Cindy heette dat ging over de Titanic . " " Ondertussen zit er achterin een volwassene dit in te typen , het volledig serieus nemend , daar flippen ze van .


Toen hadden we nog steeds tutoren over .


Dit is een foto van enkele tutoren tijdens een van de evenementen .


De leraren waar wij mee werken - en alles is anders voor leraren - zij vertellen ons wat we moeten doen .


We zijn begonnen , denkend : Wij zijn ultiem , compleet vormbaar . Jullie gaan het ons vertellen .


De ouders gaan het ons vertellen .


De leraren gaan ons vertellen hoe we het meest nuttig zijn . " " Dus toen zeiden zij : " " Waarom komen jullie niet op school ?


Want hoe zit het met de scholieren die niet naar jullie toe komen , die geen actieve ouders hebben die ze brengen , of die niet dichtbij genoeg zitten ? " " Dus toen zeiden we , " " Nou , we hebben 1400 mensen op ons schema .


We verspreiden gewoon het woord . " " Een leraar zegt bijvoorbeeld : Ik heb 12 leraren nodig voor de komende 5 zondagen .


We zijn bezig met onze opstellen . Stuur ze maar . " " Dus brengen wij dat naarbuiten : 1400 tutoren .


Wie er kan , tekent in . Ze gaan ongeveer een half uur voor de les naar binnen .


De leraar vertelt ze wat ze moeten doen , hoe ze het moeten doen , wat hun niveau is , hoe hun project er tot zover uitziet .


Ze werken onder begeleiding van de docent en het is allemaal in één grote ruimte .


En dat is eigenlijk het grootste deel van wat we doen , mensen die direct uit hun werk komen , direct van huis , direct het klaslokaal in en direct werken met de scholieren .


Dus op dat moment zijn we in staat met duizenden scholieren meer te werken .


Toen zei een andere school : " " Okee , en als we jullie nou gewoon een klaslokaal geven dat jullie de hele dag van personeel kunnen voorzien ? " " Dus dit is het ' Everett Middle School Schrijverslokaal , dat we in boekaniersstijl hebben gedecoreerd .


Het zit meteen naast de bibliotheek . En daar bedienen we alle 529 kinderen van de middenbouw .


Dit is hun krant , het ' Straight-Up News " " die een vaste column heeft van burgemeester Gavin Newsom in beide talen - Engels en Spaans .


En op een dag schreef Isabel Allende ons en zei , " " Hee , waarom maken jullie geen boek met middelbare scholieren ?


Ik wil dat ze schrijven over hoe we vrede kunnen bewerkstelligen in een gewelddadige wereld . " " En dus gingen we naar de Thurgood Marshall High School , een school waarmee we ook aan een paar andere dingen hadden gewerkt , en we gaven die opdracht aan de leerlingen .


En we zeiden : Isabel Allende gaat al jullie essays uiteindelijk lezen .


Ze gaat ze publiceren in een boek .


Ze gaat het drukken van dit boek in pocketuitgave , sponsoren .


Het zal beschikbaar zijn in alle boekhandels rond de baai van San Francisco en over de hele wereld op Amazon en noem maar op . " " En dus werkten die kinderen harder dan ze ooit hadden gewerkt voor wat dan ook , omdat er dat externe publiek was , Isabel Allende wachtte aan het eind .


Ik geloof dat we ongeveer 170 tutoren hadden die met ze aan dit boek werkten en dit was een groot succes .


We besloten met een groot feest .


Dit boek kan je overal vinden . Dus dat leidde tot een serie van deze boeken .


Zoals je ziet sponsorde Amy Tan de volgende : " I Might Get Somewhere "


En dit werd een lopend project . Steeds meer boeken .


En nu zijn we een beetje verslaafd aan het boekengebeuren


De kinderen werken harder dan ze ooit in hun leven gedaan hebben als ze weten dat het aan iets blijvends is , weten dat het ergens op een plank komt te staan , dat niemand iets af kan doen wat ze gedacht en gezegd hebben , dat we hun woorden , hun gedachten vereerd hebben met honderden uren in vijf , zes ontwerpteksten - al die aandacht die we hun gedachten geschonken hebben .


En als ze eenmaal op dat niveau zijn , op dat niveau geschreven hebben , kunnen ze nooit meer terug .


Het is absoluut transformerend .


En dan worden ze allemaal verkocht in de winkel . Dit is vlakbij de planken .


We verkopen alle boeken door leerlingen .


Waar moet je ze anders zetten , toch ?


Dus we verkopen ze , en toen was er iets raars aan de hand met de winkels . De winkel bracht - ook al was het als grap begonnen - bracht de winkel echt geld op .


Dus dat betaalde de huur .


En misschien is dat alleen in San Francisco - Geen idee , ik wil niet oordelen .


Maar mensen kwamen naar binnen - en dit was voor de piratenfilms en alles !


We verdienden een hoop geld . Niet een hoop geld , maar genoeg om de huur te betalen , en een full-time winkelbediende .


Daar links zie je de oceaankaarten .


En het werd een een toegangspoort tot de gemeenschap .


Mensen kwamen binnen en zeiden : " " Wat de .. ?


Wat is dit ! ? " " Ik wil niet vloeken op het web . Is dat een regel ? Geen idee .


Ze zeiden : " " Wat is dit ? " " En de mensen kwamen binnen en informeerden zich erover .


En hierachter - meestal hangt daar een ketting - meteen hierachter zagen ze de kinderen dan bijles krijgen .


Hier is een uitje aan de gang . Dus dan waren ze aan het winkelen en kochten ze misschien wat reuzel , of gierst voor hun papegaai , of weet je wel , een haak , of haakbeschermer voor ' s nachts , al die dingen verkopen we .


Dus de winkel deed het gewoon heel goed .


Maar het bracht zoveel mensen binnen : leraren , donateurs , vrijwilligers , iedereen , omdat het aan de straat was . Het was open voor publiek .


Het was geen nonprofit ergens achterin op de 30ste verdieping van een gebouw in de binnenstad . Het lag middenin de buurt die het bediende , en het was te allen tijde open voor het publiek .


Dus het werd een soort van raar , gelukkig toeval .


Dus alle mensen die ik vroeger in Brooklyn kende , zeiden " Hee , waarom hebben we hier niet zo ' n plek ? "


En veel van hen waren vroeger onderwijzers of gewezen onderwijzers , dus voegden ze zich samen met een stel lokale ontwerpers , lokale schrijvers , en namen ze het idee op een onafhankelijke manier over en maakten er hun eigen ding van .


Zij hadden geen zin om piratenartikelen te verkopen ,


dachten niet dat dat daar zou werken .


Dus , bekend met de misdaadbestrijdingsgemeenschap in New York , openden ze de Brooklyn Superhero Supply Company .


Dit is het fantastische ontwerp van Sam Pott


En het moest er ongeveer uitzien zoals een van die sleutelmakers die perse elke dienst die hij ooit geboden heeft erop wil hebben staan .


Dus werd deze plek geopend . Binnen is het een soort groothandel voor superhelden - de hele voorraad in een soort basisvorm


Deze zijn allemaal handgemaakt .


Dit zijn allemaal producten met een nieuwe bestemming , of zoiets .


Alle verpakkingen zijn gemaakt door Sam Potts .


Dan heb je hier de cel om schurken op te sluiten , waar de kinderen hun ouders stoppen . Hier het kantoor .


Dit is een kluisje , daar moet je je product in doen , dan gaat het met een elektrisch liftje naar boven en de jongen achter de toonbank vertelt je dat je de eed van heldendom moet opzeggen , en dat doe je als je iets wilt kopen . En dat beperkt echt hun verkoopcijfers .


Persoonlijk denk ik dat dat een probleem is .


Want ze moeten echt hun hand op hun hart leggen en alles .


Dit zijn sommige van de producten . Allemaal handgemaakt .


Dit is een geheime identiteits-kit .


Als je de identiteit wilt aannemen van Sharon Boone , een zekere Amerikaanse vrouwelijke leidinggevende in de marketing uit Hoboken , New Jersey . Het is een volledig dossier met alles wat je moet weten over Sharon Boone .


Dit is de cape-afdeling , waar je een cape aangemeten krijgt , en dan loop je deze drie stalen treden op en zetten wij drie hydraulische ventilatoren aan van alle kanten en dan zie je de cape in actie .


Er is niks ergers weet je wel , dan dat je daar boven bent en de cape verfrommelt of zoiets .


Dus , dan de geheime deur - dat is een van de boekenplanken , wat je niet kan zien als je binnenkomt , maar die opent langzaam .


Je ziet het hier in het midden naast de enterhaken .


Die opent en dan zit het bijles-centrum erachter . Dus je ziet hier het resultaat .


Maar dit is , dat wil ik benadrukken , lokaal gefinancierd , lokaal gebouwd .


Alle ontwerpers , alle bouwvakkers , iedereen kwam uit de buurt , alle tijd was pro-deo .


Ik kwam alleen maar op bezoek en zei : " " Ja , goed bezig jongens " " of wat dan ook . Dat was het . Je ziet hierachter de tijd in alle vijf wijken van New York . Dus dit is de ruimte tijdens openingsuren .


Het is heel druk . Zelfde uitgangspunten : Één op één aandacht , volledige toewijding aan het werk van de leerlingen en een eindeloos optimisme en de mogelijkheid tot creativiteit en ideeën .


En er wordt een knop omgezet in hun hoofd als ze door de 6 meter van deze bizarre winkel lopen , snap je ?


Het is school , maar het is geen school .


Het is duidelijk geen school , ondanks dat ze schouder aan schouder werken aan tafel , potlood en papier en alles .


Dit is een van de leerlingen , Khaled Hamdan .


Je kan het citaat lezen :


Verslaafd aan computerspelletjes en TV . Kon zich thuis niet concentreren .


Kwam binnen , kreeg die gefocuste aandacht .


En hij kon zich er niet aan onttrekken .


Dus binnen korte tijd was hij aan het schrijven . Dan was hij vroeg klaar met zijn huiswerk - hij raakte verslaafd aan klaar zijn met zijn huiswerk .


Het is verslavend om er vanaf te zijn en dat het nagekeken is en dat hij weet dat hij klaar is voor het volgende en de volgende schooldag .


Dus daar raakte hij verslaafd aan , en vervolgens begon hij met andere dingen .


Hij is inmiddels gepubliceerd in vijf boeken .


Hij schreef mee aan een ' mockumentary ' over mislukte superhelden genaamd " " Super-Has-Beens . " " Hij schreef een serie over " " Pinguïn Balboa " " dat is een vechtende - boksende - pinguïn .


En vervolgens heeft hij een paar weken geleden ongeveer 500 mensen voorgelezen op Symphony Space op een benefiet voor 826 New York . Hij is daar elke dag .


Hij is een fanaticus . Hij neemt nu ook zijn neefjes mee .


Er zijn vier familieleden die daar elke dag komen .


Okee ik zal er even snel doorheen gaan .


Dit is L.A. , De Echo Park Tijdreis Winkel " Wanneer je ook bent , wij zijn al toen . " Dat is een soort supermarkt voor tijdreizigers .


Je ziet alles : precies zoals een supermarkt eruit zou zien .


Bloedzuigers . Mammoethompen . Ze hebben ook hun eigen slurpee-machine : " Defect . Kom gisteren terug . " Hoe dan ook . Ik ga even een sprong maken .


Dit zijn allemaal plekken die aan ons gelieerd zijn , die hetzelfde doen . Word Street in Pittsfield , Massachussetts . Ink Spot in Cincinnati . Youth Speaks , San Francisco , California , zij inspireerden ons . Studio St . Louis in St . Louis . Austin Bat Cave in Austin . Fighting Words in Dublin , Ireland , begonnen door Roddy Doyle , die gaat in april open .


Nu ga ik over op de TED Wish - is dat oké ?


Oké , ik heb een minuut . Dus : De TED Wish : Ik wens dat jij , jij persoonlijk en elk creatieve persoon of organisatie die je kent , een manier vindt om direct in contact te treden met een openbare school bij jou in de buurt en dat je dan vertelt hoe je betrokken raakte zodat we binnen een jaar duizend voorbeelden hebben - duizend ! - van transformatieve samenwerkingen .


Reuzensprongen vooruit !


En dit kunnen ook dingen zijn die je op dit moment al doet .


Ik weet dat zo veel mensen in deze ruimte al bezig zijn met echt interessante dingen .


Dat weet ik zeker . Dus , vertel ons deze verhalen en inspireer anderen op de website .


We hebben een website gemaakt ,


Ik switch nu naar " " wij " " en niet " " ik " " hoop : Wij hopen dat de deelnemers van deze conferentie een nieuw tijdperk van participatie in onze openbare scholen beginnen .


Wij hopen dat jullie de leiding nemen in het samenbrengen van jullie innovatieve geest en kennis met dat van innovatieve onderwijzers in jullie gemeenschap .


Laat de onderwijzers altijd de weg wijzen .


Zij vertellen je hoe je nuttig bent . Ik hoop dat jullie aantreden en ons helpen .


Er zijn een miljoen manieren .


Je kan naar de school in jouw buurt gaan en overleggen met de leraren . Zij zullen je altijd vertellen hoe je kan helpen .


Dus- dit is in samenwerking met Hot Studio in San Francisco , die hebben fenomenaal werk geleverd .


Er staan al een hoop verhalen op de website , een hoop ideeën . Het heet " " Once Upon a School , " " wat een fantastische titel is , vind ik .


Deze site documenteert elk project dat voortkomt uit deze conferentie en van over de hele wereld . Dus je gaat naar de website , je ziet een hoop ideeën . Je wordt erdoor geïnspireerd , dan voeg je je eigen projecten toe als je begonnen bent .


Hot Studio heeft het fantastisch gedaan binnen een hele krappe deadline , dus bezoek de site .


Als je nog vragen hebt kan je het deze meneer vragen , hij is de directeur van de nationale operatie . Hij zit bij de telefoon .


Je kan hem mailen , hij beantwoordt alle vragen die je maar kan verzinnen .


En hij inspireert je en helpt je op weg en gidst je door het hele proces zodat je een verandering kan bewerkstelligen .


En het kan leuk zijn ! Dat is het hele idee van dit praatje . Het hoeft niet steriel te zijn . Het hoeft niet bureaucratisch onhoudbaar te zijn .


Je kan de vaardigheden gebruiken die je al hebt .


De scholen hebben je nodig . De leraren hebben je nodig .


De studenten en ouders hebben je nodig . Ze hebben jou persoonlijk nodig : jouw fysieke persoon , en jullie open geesten en open oren en grenzeloze compassie , door naast ze te zitten , te luisteren en te knikken en vragen te stellen , uren achter elkaar .


Sommige van deze kinderen weten gewoon niet hoe goed ze zijn : hoe slim ze zijn en hoeveel ze te vertellen hebben .


Jij kan het ze vertellen . Jij kan dat licht op ze schijnen , Eén menselijke interactie tegelijk . Dus we hopen dat jullie met ons meedoen .


Ontzettend bedankt .


( Muziek ) ( Applaus ) Bedankt voor jullie komst .


Ik zeg dat , omdat ik 17 jaar lang heb gezwegen .


De eerste woorden daarna sprak ik in Washington DC , op de 20ste Dag van de Aarde .


Mijn familie en vrienden waren gekomen om me te horen spreken .


En ik zei , " " Bedankt voor jullie komst . " " Mijn moeder , die in het publiek zat , sprong op , " Hallelujah , Johnny praat weer ! "


( Gelach ) Denk je eens in dat je 17 jaar hebt gezwegen en je moeder zat daar in het publiek .


Mijn vader zei tegen me , " " Dat is één " " — ik zal dat nog uitleggen .


Maar ik draaide me om , want ik wist niet waar mijn stem vandaan kwam .


Ik had mijn stem in geen 17 jaar gehoord . Dus keek ik zoekend om en ik zei , " Mijn God , wie zegt daar wat ik denk ? "


Toen realiseerde ik me dat ik het zelf was en ik moest een beetje lachen .


Ik zag mijn vader denken — " " Ja hoor , hij is beslist gek . " " Zo , dan wil ik jullie nu meenemen op mijn reis .


Een reis die volgens mij een metafoor is voor al onze reizen .


En dus , hoewel deze vrij ongewoon is , moeten jullie eens nadenken over je eigen reis .


Mijn reis begon in 1971 , toen ik zag hoe twee olietankers op elkaar botsten onder de Golden Gate brug en meer dan 2 miljoen liter olie de baai vervuilde .


Het verontrustte me zo erg , dat ik besloot om me niet langer te verplaatsen in gemotoriseerde voertuigen .


Daarmee val je wel op in Californië .


Dus ook in het plaatsje waar ik woonde , Point Reyes Station , in Inverness , Californië , want er woonden daar ' s winters misschien maar 350 mensen - ik heb ' t nu wel over 1971 .


Dus toen ik daar begon rond te wandelen — de mensen wisten precies wat er speelde —


kwamen ze naast me rijden en zeiden , " " John , waar ben jìj mee bezig ? " " En ik zei ; " " Nou , ik loop voor het milieu . " " En zij zeiden , " " Nee , je doet ' t om ons zwart te maken , hè ?


Om ons een schuldgevoel te geven . " " Misschien was dat ook wel ' n beetje waar , want ik dacht dat als ik ging lopen , iedereen mijn voorbeeld wel zou volgen ,


Vanwege de olie had iedereen het over de vervuiling .


Dus was ik daarover eindeloos in discussie met mensen .


Ik belde mijn ouders op .


Ik zei , " " Ik rijd niet langer in auto ' s . " " Mijn vader zei , " " Waarom heb je dat niet op je 16de gedaan ? " " ( Gelach ) Toen had ik nog geen idee van het milieu .


Zij woonden in Philadelphia .


Ik zei tegen mijn moeder , ' ' En toch ben ik echt gelukkig , hoor . " " Ze zei , " " Jongen , als je zo gelukkig was zou je ' t niet hoeven zeggen . " " Zo zijn moeders .


Toen besloot ik op mijn 27ste verjaardag , omdat ik zoveel bezig was met discussiëren en praten , dat ik voor één enkele dag zou stoppen met spreken , een adempauze in te lassen .


Dus dat deed ik .


Ik stond ' s morgens op en zei geen woord .


Ik moet je zeggen , dat was een zeer ontroerende ervaring , want voor ' t eerst sinds lange tijd begon ik te luisteren .


Wat ik hoorde maakte me nogal in de war .


Want wat ik altijd deed , als ik dacht dat ik luisterde , was dat ik net genoeg luisterde om te horen wat mensen te zeggen hadden en omdat ik dacht te weten wat ze gingen zeggen , hield ik dus op met luisteren .


In mijn hoofd holde ik als het ware vooruit en was al bezig met wat ik terug zou gaan zeggen , terwijl zij nog aan het afronden waren .


Dan stak ik van wal .


Nou , dat was dan het einde van de communicatie .


Dus op deze eerste dag luisterde ik zowaar


en ik werd er heel verdrietig van , want ik begreep dat ik in heel veel jaren niet had bijgeleerd .


Ik was 27 . Ik dacht dat ik alles wist .


Dus niet .


Dus besloot ik het nog maar een dag te doen en nog een dag en nog een dag , tot ik mezelf uiteindelijk beloofde om een jaar lang te zwijgen , want ik begon steeds meer te leren en ik moest nòg meer leren .


Dus zei ik dat ik een jaar lang zou zwijgen en dan , op mijn verjaardag , zou overzien wat ik had geleerd en misschien weer zou gaan praten .


Nou , dat duurde dus 17 jaar .


In die 17 jaar liep ik en speelde banjo , ik schilderde en hield mijn dagboek bij en ik probeerde het milieu te bestuderen door het lezen van boeken .


En ik besloot om naar school te gaan . Dus dat deed ik .


Ik liep naar Ashland in Oregon , waar je een graad in milieuwetenschappen kon halen .


Dat is maar zo ' n 800 kilometer .


En ik liep het registratie-bureau binnen en ... Wat , wat , wat ?


Ik had een krantenknipsel bij me .


Oh , dus je wilt hier echt naar school gaan ?


Wil je niet ... ?


We hebben een speciaal programma voor je . Dat was zo .


In twee jaar haalde ik mijn eerste graad — een bachelor ' s .


Mijn vader kwam ervoor over , hij was zo trots .


Hij zei , " " Hoor eens jongen , we zijn echt trots op je , maar wat moet je met een bachelor ' s graad ?


Je rijdt geen auto , je praat niet , die dingen moet je toch gaan doen . " " ( Gelach ) Ik kromde mijn schouders , nam mijn rugzak weer op en ik begon te lopen .


Ik liep het hele eind naar Port Townsend in Washington , bouwde er een houten boot en roeide ermee de Puget Sound over . Liep door Washington , Idaho en zuidelijk naar Missoula in Montana .


Twee jaar daarvoor had ik de Universiteit van Montana geschreven dat ik daar graag naar school wilde gaan .


Ik zei dat ik er over ongeveer twee jaar zou zijn .


( Gelach ) En ik was er . Twee jaar later stond ik op de stoep . Ik vertel dit verhaal , omdat ze me echt hebben geholpen .


Er speelden twee zaken in Montana .


De eerste is dat ik geen geld had — dat is een gebaar dat ik vaak maakte .


Ze zeiden : " " Maak je daar niet druk over . " " De programmaleider zei : " " Kom morgen maar terug . " " Hij gaf me 150 dollar en zei : " " Schrijf je in voor één vak .


Je bent toch van plan naar Zuid-Amerika te gaan ? " " En ik zei — Rivieren en meren , de hydrologische systemen , Zuid-Amerika .


Dus dat deed ik .


Hij kwam weer terug en zei tegen me , " " OK John , nu je je hebt ingeschreven voor dat ene vak krijg je de sleutel van een kantoor . Je bent toegelaten als student dus kun je de bibliotheek gebruiken .


We gaan zorgen dat alle professoren je hun lessen gaan laten bijwonen ,


ze gaan je graad voor je vasthouden en als we hebben bedacht hoe we je de rest van het geld kunnen bezorgen , kun je je inschrijven voor dat vak en krijg je je graad . " " Wow , dat doen ze normaal niet op universiteiten , geloof ik .


Maar ik haal dit verhaal aan , omdat ze me echt wilden helpen .


Ze zagen dat het milieu me echt interesseerde en ze wilden me daarin graag op weg helpen .


Tijdens mijn studie gaf ik zowaar zelf les , zonder te spreken .


Er zaten 13 studenten toen ik voor het eerst de klas in kwam


en samen met een vriend , die mijn gebaren in woorden vertaalde , legde ik uit dat ik John Francis was , dat ik over de wereld liep , dat ik niet sprak en dat dit de laatste keer was dat deze persoon hier zou zijn om voor mij te vertalen .


De hele kring studenten om mij heen deed ...


( Gelach ) Ik zag dat ze naar hun rooster zochten om te kijken wanneer ze weg konden .


Ze waren verplicht mijn les te volgen .


Twee weken later probeerden ze allemaal in onze klas te komen .


In die klas heb ik geleerd — omdat ik bij voorbeeld zo iets deed ...


en dan stonden ze allemaal om me heen en zeiden , " " Wat bedoelt hij nou ? " " " Ik weet ' t niet . Ik geloof dat hij ' t over boskappen heeft . Ja , kappen . "


" " Nee , dat is geen kappen , hij gebruikt een zaag .


" Maar je kunt toch niet kappen met een ... "


" Jawel , dat kan wel ... "


" Nee , ik denk dat hij het heeft over selectieve bosbouw . "


Dit was dus een discussie-les en we hadden een discussie .


Ik bleef daar buiten en zorgde alleen dat ze elkaar niet de hersens insloegen .


Maar wat ik ervan leerde was dat ik soms een gebaar maakte en dat zij dan dingen zeiden die ik absoluut niet bedoelde , maar wel had moèten bedoelen .


Dus maakte ik eruit op dat als je leraar bent en je geeft wel les , maar je steekt er zelf niets van op , dat je dan waarschijnlijk niet zo goed hebt lesgegeven .


En dus ging ik door .


Mijn vader kwam over voor mijn afstuderen , dat ging volgens het boekje en mijn vader zei , " " We zijn echt trots op je , jongen , maar ... " " Hoe het verder ging weten jullie . Hij zei , " " Je moet weer gaan autorijden en praten .


Wat heb je anders aan een master ' s graad ? " " Ik kromde mijn schouders , pakte mijn rugzak en vertrok naar de Universiteit van Wisconsin .


Daar schreef ik twee jaar lang over olievervuiling .


Niemand had daar interesse in .


Maar toen gebeurde er iets — Exxon Valdez .


En ik was de enige in de V.S. die schreef over olievervuiling .


Mijn vader kwam weer over .


Hij zei , " " Ik weet niet hoe je ' t voor elkaar krijgt , jongen . Ik bedoel , je rijdt geen auto , je praat niet .


Mijn zuster zei dat ik je misschien beter met rust kan laten , want je schijnt veel meer te bereiken wanneer je niets zegt . " " ( Gelach ) En zo pakte ik mijn rugzak en mijn banjo weer op ,


liep het hele eind naar de Oostkust en stond in de Atlantische Oceaan . Het kostte me zeven jaar en een dag om de V.S. te voet te doorkruisen .


De twintigste Dag van de Aarde , in 1990 , was de dag dat ik begon te spreken .


Daarom zei ik aan het begin , " " Bedankt voor jullie komst . " " Want het is ongeveer als met die boom die omvalt in het bos , als er niemand is om het te horen — maakt dat dan eigenlijk geluid ?


En ik bedank jullie en ik bedank mijn familie , want zij moesten naar me toe komen om me te horen spreken .


Dat is communicatie .


Ze leerden me ook wat luisteren is — door naar mij te luisteren .


Dat is een van die dingen die uit de stilte tevoorschijn kwamen , het naar elkaar luisteren .


Echt , heel belangrijk — we moeten naar elkaar luisteren .


En zo ging mijn reis weer door .


Mijn vader zei : " " Dat is een " " en ik hield dat nog steeds vast .


Ik werkte voor de Kustwacht en werd benoemd tot Goodwill Ambassadeur van de V.N.


Ik schreef reglementen voor de V.S. — Ik bedoel , reglementen voor de olievervuiling .


Als iemand 20 jaar geleden tegen me had gezegd , " John , wil jij werkelijk een verschil maken ? "


" Ja , ik wil een verschil maken . "


" " Begin dan maar met naar het Oosten te lopen , stap uit je auto en loop gewoon de kant van het Oosten op . " " Terwijl ik begon te lopen : " " Oh ja , en hou ook gelijk maar je mond dicht . ( Gelach ) Daar ga jij een verschil mee maken , vriend . " "


Hoe zou dat nou toch kunnen ?


Hoe zou je met zoiets simpels als lopen en niet praten een verschil kunnen maken ?


Nou , bij de Kustwacht had ik echt een fijne tijd .


Daarna — ik werkte er maar een jaar — zei ik : " " Zo is het genoeg , een jaar is genoeg voor mij . " " Ik ging aan boord van een zeilboot , zeilde naar de Carriben en liep over alle eilanden en naar Venezuela .


Ik vergeet jullie nog het belangrijkste te vertellen , namelijk : waarom ik weer begon te praten .


Ik begon te praten omdat ik milieukunde had gestudeerd


op een formeel niveau , maar er was ook een informeel niveau .


Op dat informele niveau leerde ik over mensen , over wat we doen en hoe we zijn .


Het milieu ging niet meer alleen over bomen en vogels en bedreigde diersoorten , maar over onze omgang met elkaar .


Want als we zelf het milieu zijn , dan hoeven we alleen maar om ons heen te kijken om te zien hoe we met onszelf en elkaar omgaan .


Dat is de boodschap die ik had .


En ik zei , " " Die zal ik moeten verspreiden . " " Ik stapte in mijn zeilboot , zeilde ' t hele eind door de Carriben — het was niet echt mijn boot , ik deed wat werk aan boord — kwam aan in Venezuela en begon te lopen .


Dit is het laatste deel van dit verhaal , want zo ben ik hier gekomen , omdat ik nog steeds niet reed in gemotoriseerde voertuigen .


Ik liep door El Dorado — een stad met een bekende gevangenis , of een beruchte gevangenis — in Venezuela en ik weet niet wat me bezielde , want dit was niets voor mij .


Ik loop voorbij de wachtpoort en de bewaker houdt me aan en zegt , " " Pasaporte , pasaporte , " " en met een M16 op me gericht .


Ik kijk hem aan en zeg : " " Paspoort ? huh ,


ik hoef u mijn paspoort niet te laten zien , het zit achter in mijn rugzak .


" Ik ben Dr . Francis , ik ben V.N. Ambassadeur en ik loop de wereld rond . " En ik liep door .


Wat bezielde me om dat te zeggen ?


De weg draaide de jungle in .


Ik werd niet neergeschoten .


Ik zei tegen mezelf : eindelijk vrij , Godzijdank , eindelijk ben ik vrij . Wat was dit nou , vroeg ik me af , waar ging dit over ?


Ik had er 160 kilometer voor nodig om er achter te komen dat ik , diep in mijn hart , een gevangene was geworden .


Ik was een gevangene en ik moest ontsnappen .


Mijn gevangenis was het feit dat ik geen auto reed of gebruik maakte van gemotoriseerde voertuigen .


Hoe was dat nou mogelijk ?


In het begin leek het heel logisch om geen gemotoriseerde voertuigen te gebruiken .


Maar wat er anders aan was , was dat ik op mijn verjaardag altijd vraagtekens zette bij mijn zwijgen , maar nooit bij mijn besluit om alles lopend te doen .


Ik had geen idee dat ik ambassadeur van de V.N. zou worden .


Ik had geen idee dat ik een doctorstitel zou halen .


Dus realiseerde ik me dat mijn verantwoordelijkheid niet alleen mezelf betrof en dat ik zou moeten veranderen .


Je weet wel : we kunnen het !


Ik zou moeten veranderen


en ik was er bang voor , want ik was zo gewend aan die vent die alleen maar liep .


Ik was zo gewend aan die persoon dat ik er niet mee wilde stoppen .


Ik wist niet wie ik zou zijn als ik veranderde .


Maar ik wist dat het moest .


Ik wist dat ik moest veranderen , want het zou de enige manier zijn om vandaag hier te kunnen zijn .


Ik weet dat we onszelf heel vaak op een prachtige plek terecht zien komen , terwijl een andere plek op ons wacht .


We moeten de veiligheid loslaten van wie we zijn geworden en op weg gaan naar wie we gaan worden .


Ik wil jullie aanmoedigen om naar die volgende plek te gaan. om jezelf te bevrijden uit elke gevangenis waarin je wellicht zit , hoe comfortabel die ook is , want we moeten nu iets doen .


We moeten nu veranderen .


Zoals onze vroegere vice-president zei , we moeten activisten worden .


Dus als mijn stem je iets doet , als mij acties iets met je doen , als mijn aanwezigheid hier je raakt , doe er dan iets mee .


Ik weet dat jullie allen mij hebben geraakt terwijl ik hier was .


Dus , laten we de wereld intrekken en deze betrokkenheid , deze liefde , dit respect dat we elkaar hebben laten zien hier bij TED , uitdragen in de wereld .


Want wij zijn het milieu en hoe we met elkaar omgaan is eigenlijk hoe we met het milieu zullen omgaan .


Dus wil ik jullie bedanken voor je aanwezigheid en eindigen met vijf seconden stilte .


Dank u .


( Applaus )


Wat ik ga doen , is jullie gewoon de laatste aflevering geven van misschien ' s werelds langst durende soap , cricket .


Hopelijk blijft het eeuwig bestaan , want het geeft mensen zols ik een inkomen .


Het heeft alles wat je verlangt van een normale soap . Het heeft liefde , vreugde , blijheid verdriet , een lach en een traan , veel sarcasme , intriges .


En zoals alle goede soaps slaat het 20 jaar over als de interesse van het publiek verandert .


En dat is exact wat cricket gedaan heeft .


Het is 20 jaar vooruitgesprongen , naar de 20-over-match .


Daar ga ik over praten , hoe een kleine verandering leidt tot een grote revolutie .


Maar het was niet altijd zo .


Cricket was niet altijd deze snelheidsgedreven generatiesport .


Er was een tijd dat , wanneer je cricket speelde , je tijdloze testmatchen speelde en je doorspeelde tot de match gedaan was .


Er was een match in maart 1939 die gestart was op 3 maart en eindigde op 14 maart .


Het einde kwam er alleen omdat de Engelse cricketspelers van Durban naar Kaapstad moesten gaan - dat 2 uur duurt per trein - om een schip te halen dat vertrok op de 17e omdat het volgende schip heel lang op zich zou laten wachten .


Dus werd de match voortijdig beëindigd .


Eén van de Engelse slagmannen zei : " " Weet je wat ?


Nog een half uur en we zouden gewonnen hebben . " " ( Gelach ) Nog een half uur na 12 dagen .


Er waren twee zondagen tussen . Maar natuurlijk zijn zondagen kerkdagen . Dus je speelt niet op zondagen . En op een dag regende het , en zaten ze daar maar wat te verbroederen .


Maar er is een reden waarom India verliefd werd op cricket . Omdat we allemaal ongeveer hetzelfde levensritme hadden .


( Gelach ) De Mahabharata was ook zo .


Je vocht overdag . Dan werd het avond , dus iedereen ging terug naar huis .


Dan bedacht je je strategie , en je gebruikte hem de volgende dag , en je ging terug naar huis .


Het enige verschil tussen de Mahabharata en ons cricket was dat in cricket iedereen bleef leven om de volgende dag terug te kunnen vechten .


Prinsen sponsoren de sport , niet omdat ze van de sport houden , maar omdat het een manier was om goed over te komen bij de Britse bezetter .


Maar er is een andere reden waarom India verliefd werd op cricket : alles wat je nodig had , was een houten plank , en een rubberen bal , en om het even welk aantal personen konden het overal spelen .


Kijk . Je zou het op een stort kunnen spelen met een een paar stenen . Je kan het in een kleine straat spelen . Je zou niet overal een vierkant kunnen vormen , omdat de bat de muur zou raken . Vergeet ook de airconditioning en de kabels niet .


( Gelach ) Je zou het op de oevers van de Ganges kunnen spelen . De Ganges is allang niet meer zo proper geweest .


Of je zou vele matchen kunnen spelen op een klein stuk grond , zelfs als je niet zou weten in welke match je eigenlijk zit .


( Gelach ) Zoals je ziet , je kan het overal spelen .


Maar geleidelijk evolueerde het spel , uiteindelijk .


Je hebt niet altijd 5 dagen . Dus we evolueerden , en we startten met 50-over cricket te spelen .


En dan vond een enorm ongeluk plaats .


In de Indische sport laten we geen dingen gebeuren . Ongelukken gebeuren en soms zijn we op de juiste plaats op het juiste moment .


We wonnen de wereldbeker in 1983 .


Opeens werden we verliefd op het 50-over game . En we speelden ongeveer elke dag .


Er was meer 50-over cricket dan waar ook .


Maar er was een andere belangrijke datum .


1983 was het jaar wanneer we de wereldbeker wonnen .


In ' 91- ' 92 vonden we een minister van financiën en een eerste minister die verkozen om de wereld naar India te laten kijken , liever dan dit grote land van intriges te zijn en dit gesloten land vol mysteries .


Daarom lieten we multinationals toe in India .


We schrapten de douanerechten , we reduceerden de invoerrechten . En alle multinationals kwamen naar ons , met multinationale budgets die keken naar het inkomen per hoofd en heel opgewonden werden over de mogelijkheden in India en streefden naar een manier om elke Indiër te bereiken .


Er zijn slechts twee manieren in India , één echt , en één virtueel .


Het virtuele is wat je ziet in films . Het echte was cricket .


En daarom besliste één van mijn vrienden die hier voor mij zit , Ravi Tarival van Pepsi , dat hij het over heel de wereld ging verspreiden .


Pepsi was deze grote revolutie . Omdat ze cricket overal verspreidden .


En zo begon cricket groot te worden . Cricket begon rijken aan te trekken .


Televisie startte met cricket te coveren . Voor een lange periode zei de televisie : " " We coveren geen cricket , behalve als jullie ons betalen om het te coveren . " " Dan zeiden ze : " " Oké , de volgende rechten zijn verkocht voor 55 miljoen dollar .


De volgende rechten zijn verkocht voor 612 miljoen dollar . " " Dus dat is wel een curve .


En dan vond een ander groot ongeluk plaats in ons cricket .


Engeland vond 20-overs cricket uit en zei : " " De wereld moet 20-overs cricket spelen . " " Precies zoals Engeland cricket uitvond , en zorgde dat de rest van de wereld het speelde .


Dank God voor hen .


( Gelach ) En daarom moest India de T20 Wereldbeker spelen .


India wilde de T20 wereldbeker niet spelen .


Maar we moesten spelen met 8-1 verschil .


En daarna gebeurde iets heel dramatisch .


We geraakten in de finale , en dan op dat moment , dat voor eeuwig zal herinnerd worden , iedereen , kijk even .


( Het publiek juicht ) De Pakistaanse slagman probeert de fielder te verschalken .


Verslaggever : En Zishan vangt het ! India wint !


Wat een match voor de Twenty20-finale .


India , de wereldkampioen .


( Gejuich ) India , T20-kampioen .


Maar wat een match hebben we gezien , M.S. Dhoni plukte de bal uit de lucht , maar Misbah-ul-Haq , wat een speler .


Een zeer zeer groot succes . India , de TT- wereldkampioen .


Harsha Bhogle : Opeens ontdekte India de kracht van 20-overs cricket .


Het ongeluk , natuurlijk , was dat de slagman dacht dat de bowler heel snel gooide .


( Gelach ) Als hij snel had gegooid , was de bal gegaan waar hij moest gaan , maar het lukte niet . En opeens ontdekten we dat we misschien goed konden zijn in deze sport .


Het gevolg was ook dat het een zekere trots teweegbracht over het feit dat India de beste van de wereld kon zijn .


Toen de investeringen binnenkwamen , voelde India zich een beetje meer zelfzeker .


Er heerste grote trots over wat we konden doen .


En gelukkig voor iedereen van ons waren de Engelsen heel goed in uitvinden . En dan laten ze , gracieus als ze zijn , de wereld er heel goed in worden .


( Gelach ) Dus vond Engeland T20 cricket uit , en stond toe dat India het idee stal .


Het was niet om te verbeteren zoals we dat doen bij medicijnen , we namen het gewoon zoals het was .


( Gelach ) En zo lanceerden we onze eigen T20-league .


6 weken , stad versus stad .


Het was iets nieuws voor ons . We hadden alleen maar voor ons eigen land gesupporterd . Er zijn maar twee domeinen waar India heel fier was op het land als het zich voorstelde op het veld .


Eén was oorlog , het Indische leger , wat we niet vaak willen zien gebeuren .


Het ander was het Indische cricket .


Opeens moesten we supporteren voor stadscompetities .


Maar de mensen die voor de stadscompetities waren , waren mensen die het idee uit het westen gehaald hadden .


Amerika is het land van de competities . Ze zeiden : " " Oké , wij zorgen voor een paar coole leagues hier in India .


Maar was India er klaar voor ?


Omdat cricket in India voor een lange tijd altijd georganiseerd was .


Het werd nooit gepromoot . Het werd nooit verkocht , het was georganiseerd .


En kijk wat ze gedaan hebben met onze prachtige , leuke , eenvoudige familiesport .


En dat gebeurde vanuit het niets .


( Muziek ) Een openingsceremony om " " U " " tegen te zeggen .


Dit was een India dat Corvettes kocht . Dit was een India dat Jaguars kocht .


Dit was een India dat meer gsm ' s per maand toevoegde dan 2 keer de bevolking van Nieuw-Zeeland .


Het was een ander India .


Maar het was ook beetje meer orthodox India dat heel gelukkig was omdat ze modern waren , maar het tegen niemand wilden zeggen .


En dus waren ze ontzet toen de cheerleaders aankwamen .


Iedereen bekeek hen stiekem . Maar niemand gaf dat toe .


( Muziek ) ( Gelach ) De nieuwe eigenaars van het Indische cricket waren geen oude prinsen .


Het waren geen bureaucraten die gedwongen werden in de sport te gaan hoewel ze het eigenlijk niet leuk vonden , het waren mensen die serieuze bedrijven bestuurden .


En dus startten ze met cricket groots te promoten , en clubs groots te promoten .


En ze startten de promotie met heel veel geld .


Ik bedoel dat de IPL 2,3 miljard dollar had voor er een bal gegooid was . 1,6 miljard dollar voor tv-gelden gedurende 10 jaar , en nog eens 70 miljoen dollar van alle investeerders die geld investeerden . En dan moesten ze voor hun steden supporteren . Maar ze moesten het zoals in het Westen doen . Omdat we leagues aan het opstarten zijn .


Maar waar ze heel goed in waren , was het heel lokaal houden .


Gewoon om je een voorbeeld te geven van hoe ze het gedaan hebben , geen Manchester United-stijl promotie , maar een promotie in echte Mumbai-stijl , kijk maar .


( Muziek ) Natuurlijk zeiden heel wat mensen dat ze misschien beter konden dansen dan spelen . ( Gelach ) Maar dat is oké . Het heeft ook de manier veranderd waarop we naar cricket keken .


Als je vroeger een jonge cricketspeler wou , pikte je hem op uit de zijstraten van je eigen kleine omgeving , je eigen stad , en je was heel fier op het systeem dat deze cricketspelers produceerde .


Opeens , als je een shot wilde gooien , of als Mumbai een shot wilde gooien , bijvoorbeeld , moesten ze niet naar Kalbadevi of Shivaji Park of ergens gaan , om hen te zoeken , maar konden ze naar Trinidad gaan .


Dit was het nieuwe India , niet ? Dit was de nieuwe wereld , waar je je overal kon bevoorraden zolang als je het beste product voor de beste prijs kon krijgen .


En plotseling werd het in Indische sport de realiteit dat je het beste product voor de beste prijs kon krijgen overal in de wereld .


De Mumbai-Indianen lieten Dwayne Bravo uit Trinidad en Tobago overkomen , onmiddellijk . En wanneer hij terug moest gaan om de West Indies te vertegenwoordigen , vroegen ze hem : " " Wanneer moet je er aankomen ? " " Hij zei : " " Ik moet daar op een bepaald moment zijn , dus ik moet vandaag vertrekken . " " We zeiden : " " Nee , we bedoelen niet wanneer je moet vertrekken ; wanneer moet je daar aankomen ? " " Hij zei : " " Ik moet aankomen op datum X. " " Ze zeiden : " " Oké , je speelt op datum X , min 1 " " . Hij speelde in Hyderabad , en ging direct na de match


van het stadion naar de luchthaven van Hyderabad , en zat in een privé-jet . Eerste tankbeurt in Portugal , tweede tankbeurt in Brazilië . Hij was op tijd in de West Indies .


( Gelach ) Nooit zou India op deze schaal nagedacht hebben .


Nooit zou India gezegd hebben : " " Ik wil een speler die 1 match voor me speelt , en ik zal een privé-jet gebruiken om hem terug naar Kingston , Jamaica te sturen om een match te spelen . " " En ik dacht bij mezelf : " " Wow , we hebben iets bereikt in de wereld .


We hebben iets bereikt . We zijn groot aan het denken . " " Maar dit startte ook het samenbrengen van de 2 belangrijkste dingen in Indisch cricket : cricket en de films in het Indische entertainment .


Er is cricket en er zijn de films .


Ze kwamen samen omdat mensen uit de films clubs opkochten .


Mensen begonnen naar het cricket te gaan om naar Preity Zinta kijken .


Ze begonnen naar het cricket te gaan om Shah Rukh Khan te bekijken .


Er gebeurde iets heel merkwaardigs .


We begonnen zang en dans in het Indisch cricket te krijgen .


En dus begon het meer en meer op de Indische films te lijken .


En natuurlijk , als je in het Preity Zinta-team was — wat je zal zien op de volgende clip — dan kreeg je voor een goede prestatie een knuffel van Preity Zinta .


Dus dat was de ultieme reden om goed te spelen . Kijk maar — iedereen kijkt naar Preity Zinta .


( Muziek ) En natuurlijk was er Shah Rukh die het Kolkata-publiek bespeelde .


We hebben allemaal wedstrijden in Kolkata gezien , maar dit hebben we nog nooit gezien : Shah Rukh krijgt het publiek met het Bengali-lied helemaal enthousiast voor Kolkata — niet voor India , maar voor Kolkata .


Maar bekijk dit eens .


( Muziek ) Een Indische filmster die een Pakistaanse cricketspeler omarmde omdat ze in Kolkata gewonnen hadden .


Kan je je dat voorstellen ?


En weet je wat de Pakistaanse cricketspeler zei ?


( Applaus ) " Ik wou dat ik voor het team van Preity Zinta speelde . "


( Gelach ) Maar ik dacht dat ik deze kans moest grijpen — er zijn hier een paar mensen uit Pakistan .


Ik ben zo gelukkig dat jullie hier zijn omdat ik denk dat we kunnen tonen dat we allebei samen vrienden kunnen zijn , niet ?


We kunnen samen cricket spelen , we kunnen vrienden zijn .


Heel erg bedankt om te komen , iedereen uit Pakistan .


( Applaus ) Er was ook kritiek omdat ze zeiden : " " Worden spelers gekocht en verkocht ?


Zijn ze graan ?


Zijn ze vee ? " " Omdat we die veiling hadden .


Hoe kan je een prijs op een speler plakken ?


En dus tijdens de veiling waren er mensen die letterlijk zeiden : " Wow ! Zoveel miljoen dollar voor speler X. "


Daar is het .


( Muziek ) Veilingmeester : Ik heb 1.500.000


Shane Warne werd verkocht voor 450.000 dollar .


HB : Opeens , in een match waarin de spelers 50 roepie per dag kregen — en 250 roepie voor een testmatch , maar als de match in 4 dagen eindigde kreeg je maar 200 .


De beste Indische spelers die elke dag een testmatch speelden — alle internationals , de top van de lijnspelers — standaardcontracten van 220.000 dollar in een heel jaar .


Nu kregen ze 500.000 voor 6 dagen werk .


Dan kwam Andrew Flintoff van Engeland , hij kreeg anderhalf miljoen dollar , en hij ging terug en zei : " " 4 weken lang verdien ik meer dan Frank Lampard en Steven Gerrard en meer dan de voetballers , wow . " " En waar verdiende hij het ? In een kleine club in India .


Kon je je voorstellen dat die dag zou komen ?


Anderhalf miljoen dollar voor 6 weken werk .


Niet slecht .


Dus , 2,3 miljard dollar voor de eerste bal gegooid was .


Wat India aan het doen was , was zichzelf benchmarken ten opzichte van de rest van de wereld , en het werd een groot merk .


Lalit Modi stond op de cover van Business Today .


IPL werd het grootste merk in India en moest , door onze verkiezingen , naar Zuid-Afrika verplaatst worden , en we moesten een toernooi starten binnen de 3 weken .


Een toernooi in 3 weken naar Zuid-Afrika verplaatsen .


Maar we hebben het gedaan . Weet je hoe ?


Omdat geen enkel ander land zo traag werkt als wij tot 3 weken voor een evenement , en niemand werkt zo snel als wij in de laatste 3 weken .


( Applaus ) Onze bevolking , waarvan we lang dachten dat het een probleem was , werd opeens onze grootste troef omdat meer mensen — de zeer grote consumerende klasse — iedereen kwam naar het cricket kijken .


We hebben ook van cricket de enige sport in India gemaakt , wat zonde is , maar in India helpt elke andere sport om cricket groot te maken , wat een beetje een tragedie van onze tijd is .


Deze laatste minuut voor ik vertrek — er zijn een paar neveneffecten aan dit alles .


Lange tijd was India een land van armoede , stof , bedelaars , slangenbezweerders , vuil , diarree — mensen hoorden verhalen over diarree voor ze kwamen .


Opeens was India dit land van mogelijkheden .


Cricketers van over heel de wereld zeiden : " Weet je , we houden van India . We houden ervan om in India te spelen . "


En dat voelde goed , weet je ?


We zeiden : " " De dollar is eigenlijk nogal belangrijk . " " Kan je je voorstellen dat je een dollarbriefje ziet en er is daar geen diarree meer .


Er is geen vuil meer , er zijn geen bedelaars , alle slangenbezweerders zijn verdwenen , iedereen is weg . Dit vertelt je hoe de kapitalistenwereld regeert .


Dus uiteindelijk , een Engelse sport die India een beetje afgesnoept heeft , maar T20 gaat de nieuwe missionaris in de wereld zijn .


Als je de sport over de wereld wilt verspreiden , moet het de kortste vorm van de sport zijn .


Je kan geen tijdloze test naar China nemen en 14 dagen zonder resultaat wachten , want dan kan je kan het niet over de hele wereld verspreiden .


Dus dat is wat T20 aan het doen is .


Hopelijk zal het iedereen rijker maken en de sport groter maken en hopelijk zal het cricketcommentators meer tijd geven in de business .


Heel erg bedankt . Bedankt .


( Applaus )


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ " " Excuseer , hoe heet dit huizenblok ?


_ _ NULL _ _


Dit is de 26e straat , dat is de 27e . " " Hij : " " Oké , maar hoe heet dat huizenblok ? " " _ _ NULL _ _


Straten hebben namen : blokken zijn slechts naamloze ruimtes tussen de straten . " " _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Beeld je nu in : je staat in een straat , ergens in Japan , je spreekt iemand aan en zegt : " Excuseer , hoe heet deze straat ? "


Zij : " " Oh , nou dat is blok 17 en dit blok is 16 . " " Jij : " " Oké , maar hoe heet deze straat ? " " Zij : " " Nou , straten hebben geen namen .


Kijk maar hier op Google Maps . Daar , blok 14 , 15 , 16 , 17 , 18 , 19 .


Al die blokken hebben namen . Straten zijn slechts naamloze ruimtes tussen de blokken .


Jij : " " Oké , hoe weet je dan je huisadres ? " " Hij : " " Makkie . Dit is District 8 .


_ _ NULL _ _ Jij : " " Maar toen ik rondwandelde , zag ik dat de huisnummers niet op elkaar volgen . " " Hij : " " Toch wel : in de volgorde waarin ze zijn gebouwd .


Het eerste huis dat ooit in het blok gebouwd werd , is nummer 1 .


Het tweede huis ooit gebouwd , is nummer 2 .


Het derde huis is nummer 3 : zonneklaar . " " _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


Elke maand dat je gezond bent , betaal je hen . Als je ziek bent , betaal je niet , omdat ze faalden . _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ In de muziek wordt de ' één ' meestal gezien _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _


( Gelach ) Er is een gezegde : wat je ook aan waarheid over India zegt , het tegenovergestelde is ook waar .


Laten we dus nooit vergeten , bij TED of waar dan ook : _ _ NULL _ _ het tegenovergestelde kan ook waar zijn .


Domo arigato gozaimashita ( Japans : Dankuwel ) .


Ik ben beginnen werken met vluchtelingen omdat ik een verschil wilde maken , en een verschil maken begint met het vertellen van hun verhaal .


Dus als ik vluchtelingen ontmoet , _ _ NULL _ _


Wie bombardeerde je huis ?


Wie doodde je zoon ?


Heeft de rest van je familie het overleefd ?


Hoe verdraag je het leven in ballingschap ? _ _ NULL _ _


_ _ NULL _ _ die zeer verhelderend is , en die is : wat nam je mee ?


Wat was dat allerbelangrijkste voorwerp dat je moest meenemen toen de bommen je dorp verwoestten , en de gewapende bendes je huis naderden ?


Een jonge Syrische vluchteling die ik ken vertelde me dat hij niet twijfelde toen zijn leven onmiddellijk gevaar liep .


Hij nam zijn middelbareschooldiploma mee , en later vertelde hij me waarom .


Hij zei : “ Ik nam mijn diploma mee omdat mijn leven ervan afhing . ” En dat hij zijn leven zou wagen voor dat diploma .


_ _ NULL _ _


Zijn klaslokaal daverde soms bij het geluid van bommen en beschietingen , en zijn moeder vertelde me : “ Dagelijks vroeg ik hem ' s morgens ' Schat , alsjeblieft ga niet naar school . ' Maar hij stond erop , zei ze , en dan omhelsde ik hem alsof het voor het laatst was . ”


Maar hij zei tegen zijn moeder : “ We zijn allemaal bang , maar onze vastberadenheid om af te studeren is sterker dan onze angst . ” Maar op een dag kreeg de familie vreselijk nieuws .


Hany ' s tante , zijn oom en zijn neef werden bij hen thuis vermoord omdat ze weigerden hun huis te verlaten . _ _ NULL _ _


Het was tijd om te vluchten .


Ze vertrokken die dag , onmiddellijk , in hun auto , Hany verstopt achteraan , omdat ze voorbij checkpoints moesten met dreigende soldaten .


Ze zouden de grens met Libanon oversteken , waar ze vrede zouden vinden .


Maar het was het begin van een leven van slopend leed en verveling .


Ze konden slechts een hut bouwen naast een modderig veld . Dit is Ashraf , de broer van Hany die buiten speelt .


Op die dag vervoegden ze de grootste populatie vluchtelingen in de wereld , in een zeer klein land , Libanon .


Het heeft slechts vier miljoen inwoners , en er leven daar één miljoen Syrische vluchtelingen .


Er is geen gemeente , stad of dorp dat geen Syrische vluchtelingen opneemt .


Dit is opmerkelijke edelmoedigheid en menselijkheid _ _ NULL _ _


Stel je voor , proportioneel


zou het zijn alsof de ganse bevolking van Duitsland , 80 miljoen mensen , zouden vluchten naar de Verenigde Staten in slechts 3 jaar .


De halve bevolking van Syrie is nu ontheemd , de meesten in het land zelf .


Zes en half miljoen mensen zijn gevlucht om te overleven .


Veel meer dan drie miljoen mensen zijn de grens overgestoken en hebben een toevlucht gevonden in de naburige landen . Zoals je kan zien , is slechts een klein deel naar Europa getrokken .


Wat ik het meest verontrustend vind , is dat de helft van de Syrische vluchtelingen kinderen zijn .


Ik nam een foto van dit kleine meisje .


Het was amper twee uur nadat ze was aangekomen na een lange tocht van Syrië naar Jordanië


En vooral zeer zorgwekkend is dat slechts 20 procent van de Syrische jonge vluchtelingen in Libanon naar school gaan .


En toch vertellen jonge Syrische vluchtelingen , , alle jonge vluchtelingen , ons dat opleiding het meest belangrijke is in hun leven .


Waarom ? _ _ NULL _ _


Het laat hen toe te hopen in plaats van te haten .


Ik herinner me een recent bezoek aan een Syrisch vluchtelingenkamp in Noord-Irak . Ik ontmoette dit meisje , en ik dacht : “ Wat is ze mooi . ” Ik ging op haar af en vroeg haar : “ Mag ik je fotograferen ? ”


Ze zei ja , maar ze weigerde te lachen .


Ik denk dat ze niet kon , omdat ik denk dat ze beseft dat ze deel uitmaakt van een verloren generatie Syrische jonge vluchtelingen , een geïsoleerde en gefrustreerde generatie .


En toch , kijk waar ze voor gevlucht zijn : totale vernietiging , flatgebouwen , fabrieken , scholen , wegen , huizen .


Het huis van Hany werd ook vernield .


Het zal moeten heropgebouwd worden door architecten , ingenieurs , elektriciens .


Gemeenschappen zullen nood hebben aan leraren en advocaten en politici die uit zijn op verzoening eerder dan wraak .


Moet dit niet worden wederopgebouwd door de mensen die er het meest belang bij hebben , de samenlevingen in ballingschap , de vluchtelingen ?


Vluchtelingen hebben veel tijd om zich op hun terugkeer voor te bereiden .


Je zou kunnen denken dat vluchteling zijn slechts iets tijdelijks is .


Wel , verre van dat .


Met oorlogen die maar blijven duren , Is de gemiddelde duur die een vluchteling in ballingschap doorbrengt 17 jaar


Hany was in zijn tweede jaar op de dool toen ik hem recent bezocht , en we hebben het ganse gesprek in het Engels gevoerd . Hij vertrouwde me toe dat hij dat leerde _ _ NULL _ _ en door te luisteren naar Amerikaanse rap .


We brachten ook wat leuke momenten door met zijn geliefde broer Ashraf


Maar ik zal nooit vergeten wat hij me zei aan het eind van ons gesprek die dag .


Hij zei me : “ Als ik geen student ben , ben ik niets . ”


Hany is één van de 50 miljoen ontheemden in de wereld vandaag .


Nooit sinds de Tweede Wereldoorlog werden zoveel mensen onder dwang verjaagd .


Terwijl we prachtige vooruitgang boeken in geneeskunde , in technologie , in onderwijs en design , doen we gevaarlijk weinig om de slachtoffers te helpen en doen we veel te weinig om de oorlogen te stoppen en te voorkomen die hen uit hun woningen verdrijven .


Er zijn steeds meer slachtoffers .


Dagelijks , gemiddeld , tegen het einde van deze dag , zullen 32.000 mensen verjaagd zijn uit hun huizen - 32.000 mensen .


Ze vluchten over grenzen zoals deze .


We filmden dit aan de grens van Syrië met Jordanië , en dit is een typische dag .


Of ze vluchten in niet-zeewaardige en overvolle boten , waarbij ze hun leven wagen , enkel om veilig in Europa te geraken .


Deze Syrische jongeman overleefde het kapseizen van zijn boot - de meesten verdronken - en hij vertelde ons : " " Syriërs zijn enkel op zoek naar een rustige plek waar niemand je pijn doet , waar niemand je vernedert , en waar niemand je doodt . " " Wel , ik denk dat dit het minimum moet zijn .


Wat dacht je van een plaats van genezing , van leren , en zelfs van kansen ?


Amerikanen en Europeanen hebben de indruk dat in verhouding enorme aantallen vluchtelingen naar hun land komen , maar de realiteit is dat 86 procent , de grote meerderheid van vluchtelingen , in de ontwikkelingslanden leven , in landen die zelf kampen met onveiligheid , met problemen om hun bevolking te helpen en met armoede .


Rijke landen zijn dus erkentelijkheid verschuldigd voor de menselijkheid en vrijgevigheid van de landen die zo veel vluchtelingen opvangen .


En alle landen moeten ervoor zorgen dat niemand op de vlucht voor oorlog en vervolging aan een gesloten grens toekomt .


( Applaus ) Dankuwel .


Maar we kunnen meer doen dan vluchtelingen enkel helpen te overleven .


We kunnen hen helpen groeien .


We moeten vluchtelingenkampen en gemeenschappen zien als meer dan tijdelijk bevolkingscentra waar mensen wegkwijnen , in afwachting van op het einde van de oorlog .


Maar eerder als ' centers of excellence ' waar vluchtelingen hun trauma kunnen overwinnen en zich opleiden voor de dag dat ze naar huis kunnen als brengers van positieve verandering en sociale transformatie .


Het lijkt zo logisch , maar ik denk aan de vreselijke oorlog in Somalië die al 22 jaar voortraast .


Stel je voor dat je in dit kamp leeft .


Ik bezocht dit kamp .


Het ligt in Djibouti , vlakbij Somalië , en het was zo afgelegen dat we er per helikopter naartoe moesten vliegen .


Het was er stofferig en vreselijk warm .


We bezochten een school waar we praatten met de kinderen en toen zag ik dit meisje in de klas dat volgens mij even oud was als mijn eigen dochter , en ik ging met haar praten .


Ik stelde haar de vragen die volwassenen aan kinderen stellen , zoals " " Wat is je favoriete vak ? " " en " " Wat wil je later worden ? " " En toen verstarde haar gezicht . Ze zei me : " " Ik heb geen toekomst .


Mijn schooltijd is voorbij . " " _ _ NULL _ _ _ _ NULL _ _ en zij bevestigde me dat er geen budget is voor middelbaar onderwijs in dit kamp .


Hoe hard wenste ik toen dat ik haar kon zeggen : " We zullen je een school bouwen . "


En ik dacht ook : wat een verspilling .


Zij zou moeten - zij is de toekomst van Somalië . _ _ NULL _ _


Een jongen genaamd Jacob Atem had meer geluk , maar pas nadat hij een vreselijke tragedie beleefde .


Hij keek toe - dit is in Soedan - toen zijn dorp - hij was slechts zeven jaar - werd platgebrand , en hij vernam dat zijn moeder en zijn vader en zijn volledige familie die dag gedood werd .


Enkel zijn neef overleefde , en beiden stapten ze zeven maanden - dit zijn jongens zoals zij - opgejaagd door wilde dieren en gewapende bendes . Uiteindelijk bereikten ze een vluchtelingenkamp waar ze veilig waren . Hij zou de volgende zeven jaar doorbrengen in Kenia , in een vluchtelingenkamp .


Maar zijn leven veranderde toen hij de kans kreeg om uit te wijken naar de Verenigde Staten . Hij vond liefde in een pleeggezin en hij kon naar school gaan , en hij vroeg me om dit trotse moment met jullie te delen , toen hij zijn universiteitsdiploma haalde


( Applaus ) Ik sprak met hem op Skype een paar dagen geleden . Hij was aan zijn nieuwe universiteit in Florida voor zijn doctoraat in publieke gezondheid . Hij vertelde me trots hoe hij erin slaagde om genoeg geld in te zamelen bij het Amerikaanse publiek om een hospitaal op te richten in zijn geboortedorp . _ _ NULL _ _


Ik wil je nu terugbrengen bij Hany .


Toen ik hem vertelde dat ik de kans kreeg om jullie toe te spreken hier op het TED-podium , stond hij toe dat ik jullie een gedicht voorlees dat hij me in een email stuurde .


Hij schreef : " " Ik mis mezelf , mijn vrienden , lezen in romans of gedichten schrijven , vogels en thee ' s morgens .


Mijn kamer , mijn boeken , mezelf , en alles dat me deed glimlachen .


Och , Ik had zoveel dromen die bijna uitgekomen waren . " " Dus hier komt mijn punt : niet investeren in vluchtelingen is een enorme gemiste kans .


Als je hen achterlaat , riskeren ze uitbuiting en misbruik . Als je hen hen ongeschoold en ongeletterd houdt , vertraag je met jaren de terugkeer naar vrede en voorspoed in hun thuislanden .


Ik geloof dat de manier waarop we de ontheemden behandelen , de toekomst van onze wereld zal bepalen .


De slachtoffers van oorlog kunnen de sleutel zijn tot een blijvende vrede . Het zijn de vluchtelingen die de spiraal van geweld kunnen stoppen .


Hany staat op een kantelpunt .


We willen hem helpen naar de universiteit te gaan _ _ NULL _ _ maar onze fondsen dienen prioritair voor het levensnoodzakelijke : tenten en dekens en matrassen en keukengerei , voedselrantsoenen en een beetje medicijnen .


De universiteit is een luxe .


Maar laat hem wegkwijnen in dit modderveld en hij wordt lid van een verloren generatie . _ _ NULL _ _


Hany ' s verhaal is een drama , maar het hoeft zo niet te eindigen .


Dankuwel .


( Applaus )


Geloof het of niet , ik bied een oplossing voor een erg groot deel van dit grotere probleem , met de vereiste focus op het klimaat .


Ik bied deze oplossing aan de grootste schuldige van deze enorme mishandeling van de aarde door de mensheid , en de daaruit voortvloeiende achteruitgang van de biosfeer .


Die schuldige is de zakenwereld en de industrie . Daar heb ik toevallig de laatste 52 jaar doorgebracht sinds ik afstudeerde van Georgia Tech in 1956 .


Als industrieel ingenieur , eerst aspirant en later succesvolle ondernemer .


Ik startte mijn bedrijf Interface vanuit het niets in 1973 , 36 jaar geleden , om tapijttegels te produceren in Amerika voor de zakelijke en institutionele markten . Terwijl ik het door de fasen van start-up en overleving loodste naar welvaart en wereldwijde dominantie op dit gebied , las ik het boek van Paul Hawken , " " Ecologisch handelen " " , in de zomer van 1994 .


In dit boek wijst Paul de zakenwereld en de industrie aan als , ten eerste , de belangrijkste schuldige aan het veroorzaken van de afbraak van de biosfeer , en , ten tweede , als het enige instituut dat voldoende omvang en algemene verspreiding en macht heeft om de mensheid werkelijk uit deze rotzooi te leiden .


Daarbij veroordeelde hij mij als een plunderaar van de aarde .


Toen heb ik de mensen van Interface , mijn bedrijf , uitgedaagd , om het bedrijf en de hele industriële wereld te leiden naar duurzaamheid . Wij hebben dat gedefinieerd als ons olie-intensieve bedrijf zodanig exploiteren dat we alleen van de de aarde nemen wat snel en natuurlijk door de aarde vernieuwd kan worden , zonder een druppel olie , en zonder de biosfeer schade te berokkenen .


Neem niets weg . Veroorzaak geen schade .


Ik zei gewoon : " " Als Hawken gelijk heeft en de zakenwereld en de industrie het voortouw moeten nemen , wie zal dan de zakenwereld en de industrie leiden ?


Tenzij iemand de leiding neemt , zal niemand het doen . " " Het is een axioma . Waarom doen wij het niet ?


Dankzij de mensen van Interface , ben ik een herstellende plunderaar geworden .


( Gelach ) ( Applaus ) Ik vertelde eens aan een journalist van Fortune Magazine dat op een dag mensen als ik naar de gevangenis zullen moeten .


Dat werd de kop boven het Fortune-artikel .


Ze gingen verder en beschreven mij als Amerika ' s groenste CEO .


Van plunderaar tot herstellende plunderaar , tot Amerika ' s groenste CEO , in vijf jaar . Dat was eigenlijk een tamelijk triest oordeel over Amerikaanse CEO ' s in 1999 .


Toen mij later werd gevraagd , in de Canadese documentaire " " Het Bedrijf " " , wat ik bedoelde met " " naar de gevangenis gaan " " , gaf ik aan dat diefstal een misdaad is .


Diefstal van de toekomst van onze kinderen zal op een dag een misdaad zijn .


Maar ik besefte dat om dat te doen uitkomen , opdat diefstal van de toekomst van onze kinderen een misdaad zou zijn , er wel een duidelijk haalbaar alternatief moet komen voor het " " neem / maak / wegwerp " " -systeem van de industrie dat onze beschaving zozeer domineert , en dat de hoofdschuldige is . Het steelt de toekomst van onze kinderen door stoffen uit de aarde op te delven en die in producten om te zetten die al snel tot afval worden , op een vuilnisbelt of in een verbrandingsoven . Kortweg , ze graven iets op uit de aarde en zetten dat in vervuiling om .


Volgens Paul en Anne Ehrlichs bekende milieu-effectvergelijking , is impact — een slecht iets — het product van de bevolking , overvloed en technologie .


Ofwel , impact is veroorzaakt door mensen , door wat zij consumeren in hun overvloed , en hoe het wordt geproduceerd .


De vergelijking is natuurlijk behoorlijk subjectief . Misschien kun je bevolking kwantificeren , en mogelijk ook overvloed , maar technologisch misbruik heeft te veel aspecten om ze te kwantificeren .


De vergelijking is dus conceptueel .


Maar ze helpt wel om het probleem beter te begrijpen .


Dus we begonnen in Interface in 1994 , om een voorbeeld te creëren , door de manier waarop we tapijt maakten te transformeren . Een olie-intensief product , zowel door het materiaal als door de benodigde energie . We moesten onze technologieën transformeren zodat hun milieueffect geminimaliseerd werd , in plaats van het te vermenigvuldigen .


Paul en Anne Ehrlichs milieu-impactvergelijking : I is gelijk aan P keer A keer T. Bevolking ( P ) , overvloed ( A ) en technologie ( T ) .


Ik wilde dat Interface die vergelijking zou ombuigen , zodat er staat : I is gelijk aan P keer A gedeeld door T.


Nu zullen de wiskundig geschoolden onmiddellijk zien dat T in de teller de impact doet toenemen — dat is slecht . Maar T in de noemer vermindert de impact .


Dus is mijn vraag : " " Wat zou T , technologie , van de teller , laten we die T1 noemen , waar de impact toeneemt , naar de noemer , laten we die T2 noemen , laten bewegen , zodat de impact verminderd wordt ?


Ik dacht na over de kenmerken van de eerste industriële revolutie , T1 , zoals we die toepasten bij Interface , en die had de volgende kenmerken .


Delvend : we nemen ruwe grondstoffen van de aarde .


Lineair : Neem , maak , werp weg .


Aangedreven door fossiele energiebronnen .


Verspillend : misbruik makend en gericht op arbeidsproductiviteit .


Meer tapijt per manuur .


Ik dacht verder na en besefte dat al die kenmerken veranderd moeten worden om T naar de noemer te laten verschuiven .


In de nieuwe industriële revolutie moet delvend worden vervangen door vernieuwbaar , lineair door cyclisch , fossiele brandstoffen door duurzame energie , zonlicht , verspillend door afval-vrij . En misbruik makend door heilzaam . En arbeidsproductiviteit door grondstofproductiviteit .


Mijn redenering was dat als we die transformerende veranderingen konden doorvoeren , en daarmee T1 volledig konden schrappen , dat we dan onze impact tot nul konden reduceren , inclusief onze impact op het klimaat .


Dat werd het Interfaceplan in 1995 . Het plan is sindsdien niet meer veranderd .


We hebben onze voortgang grondig gemeten .


Dus ik kan u vertellen hoe ver we zijn gekomen in de daarop volgende 12 jaar .


De netto broeikasgasuitstoot is verminderd met 82 procent in absolute tonnen .


( Applaus ) In dezelfde tijdsspanne zijn de verkopen toegenomen met tweederde en is de winst verdubbeld .


Dus een absolute daling van 82 procent vertaalt zich in een reductie met 90 procent in broeikasgas relatief aan de omzet .


Dit is de hoeveelheid van de reductie die de hele wereldwijde geïndustrialiseerde wereld moet realiseren in 2050 om aan een catastrofale klimaatsverandering te ontkomen . Dat is wat de wetenschap ons leert .


Fossiele brandstof gebruik is 60 procent gedaald per eenheid productie , als gevolg van de efficiënte duurzame energie .


Het goedkoopste , en betrouwbaarste vat olie dat er is is het vat dat we niet gebruiken door efficiëntie .


Watergebruik is 75 procent gedaald in onze wereldwijde tapijttegelbusiness ,


en 40 procent in onze kamerbreedtapijtbusiness , die wij in 1993 kochten , precies hier in Californië , Stad van de Industrie , waar het water zo schaars is .


Duurzame of recyclebare materialen maken 25 procent van het totaal uit en stijgen snel .


Duurzame energie is 27 procent van ons totale energieverbruik , en het gaat naar 100 procent .


We hebben 67 miljoen kilo tapijttegels — dat is 67.000 ton — niet gestort op vuilnisbelten . We sluiten de cirkel van de materiaalstroom door omgekeerde logistiek en technologieën van " " na-gebruik-recycling " " die nog niet bestonden toen we 14 jaar geleden startten .


Deze nieuwe cyclische technologieën hebben er enorm aan bijgedragen dat wij maar liefst 71 miljoen vierkante meter klimaatneutraal tapijt hebben geproduceerd en verkocht sinds 2004 . Dat betekent geen netto bijdrage aan de wereldwijde klimaatverandering door het produceren van het tapijt door de hele logistieke keten , van mijn en boortoren helemaal tot de inname aan het einde van de levensduur . Dat is gecertificeerd door een onafhankelijke partij .


Wij noemen dat Cool Carpet .


En dat is een krachtige propositie in de markt geweest , waardoor verkopen en winst zijn gestegen .


Drie jaar geleden introduceerden we tapijttegels voor in huis , onder de merknaam Flor , fout gespeld als F-L-O-R .


Je kunt vandaag naar Flor.com gaan en met een paar klikken krijg je een Cool Carpet thuis geleverd binnen vijf dagen .


Het is praktisch en mooi ook .


( Gelach ) ( Applaus ) Ik denk dat we ongeveer net over de helft zijn op weg naar ons doel — nul impact en nul voetafdruk .


We hebben het jaar 2020 als doel genomen voor nul , om de top te bereiken , de top van de Duurzaamheidberg .


We noemen dat Missie Nul .


Dit is misschien wel het belangrijkste aspect . We hebben ontdekt dat Missie Nul ontzettend goed is voor de zaken .


Het is een beter businessmodel . Een betere weg naar meer winst .


Dit is de businesscase voor duurzaamheid .


Vanuit onze praktijkervaring : de kosten gingen omlaag , niet omhoog , met zo ' n 300 miljoen euro bespaarde kosten , op weg naar nul afval . Dat is de eerste zijde van de Duurzaamheidsberg .


Hiermee zijn alle kosten betaald voor de transformatie van Interface .


En dit ontkracht de mythe ook , deze valse keuze tussen het milieu en de economie .


Onze producten zijn beter dan ooit , geïnspireerd door duurzaam ontwerpen , een onverwachte bron van innovatie .


Ons team is gesmeed rond dit gedeelde hogere doel .


Er is geen betere manier om de beste mensen aan te trekken en samen te laten werken .


De waardering in de markt is verbazingwekkend .


Geen enkele stapel advertenties , geen slimme marketingcampagne , hoe duur ook , zou ooit zoveel enthousiasme hebben kunnen creëren .


Kosten , producten , mensen , afzetmarkt . Wat is er nog meer ?


Het is een beter businessmodel .


Dit is onze grafiek van 14 jaar verkoop en winst .


Er zit een dip hier , van 2001 tot 2003 : een dip toen onze verkoop , over een periode van 3 jaar , 17 procent lager was .


Maar de markt was toen 36 procent lager .


We hebben letterlijk marktaandeel gewonnen .


We zouden die recessie mogelijk niet eens overleefd hebben als we de voordelen van duurzaamheid niet hadden gehad .


Als elke business een Interfaceplan zou volgen , zouden dan alle problemen opgelost zijn ?


Ik denk het niet .


Ik blijf me zorgen maken over de vernieuwde Ehrlichvergelijking , I is gelijk aan P keer A gedeeld door T2 .


Die A is een hoofdletter A , wat suggereert dat overvloed een doel op zich is .


Maar wat als we Ehrlich verder ombouwen ?


Want wat gebeurt er als we naar een kleine letter ' a ' gaan , en suggereren dat het een middel tot een doel , en dat doel is Geluk ( H ) . Meer geluk met minder spullen .


Dat zou een andere visie op de beschaving zelf zijn — ( Applaus ) en op ons hele economische systeem , als het niet voor onze soort is , dan misschien voor de soort die ons opvolgt . De duurzame soort , levend op een eindige aarde . Ethisch , gelukkig en ecologisch in balans met de natuur en al haar natuurlijke systemen , voor duizend generaties , of 10.000 generaties . Oftewel , op weg naar een oneindige toekomst .


Maar moet de aarde wachten op het uitsterven van onze soort ?


Nou misschien . Maar ik denk het niet .


Bij Interface proberen we echt om dit prototype van een duurzaam industrieel bedrijf met voetafdruk nul volledig te realiseren in 2020 .


We zien onze weg voor ons . Duidelijk tot aan de top van de berg .


Nu ligt de uitdaging in de realisatie .


Zoals mijn goede vriend en adviseur Amory Lovins zegt : " Als iets bestaat , dan moet het mogelijk zijn . "


( Gelach ) Als we het daadwerkelijk kunnen doen , moet het mogelijk zijn .


Als wij , een olie-intensief bedrijf het kunnen doen , kan elk ander het .


En als elk ander het kan , volgt daaruit dat iedereen het kan .


Hawken voltooid . Zakenwereld en industrie redden de mensheid van de afgrond . Want door de voortgaande ongecontroleerde afbraak van de biosfeer , is een erg dierbaar persoon in gevaar . Dat is zonder meer en onacceptabel risico .


Wie is die persoon ?


Niet jullie . Niet ik .


Laat mij jullie voorstellen aan degene die het meest in gevaar is .


Ik ontmoette deze persoon zelf in de vroege dagen van onze bergbeklimming .


Op een dinsdagmorgen in maart 1996 . Ik sprak met mensen , zoals ik toen deed bij elke gelegenheid . Ik nam ze mee en wist vaak niet of ik verbinding maakte .


Maar zo ' n vijf dagen later , terug in Atlanta , ontving ik een email van Glenn Thomas , één van mijn mensen in de vergadering in Californië .


Hij zond me een origineel gedicht dat hij had geschreven na onze gezamenlijke dinsdagmorgen .


Toen ik het las was dat één van de verheffendste momenten uit mijn leven .


Want het vertelde me , godzijdank , dat één persoon het begreep .


Dit is wat Glenn schreef . En hier is die persoon , die het meest in gevaar is .


Ontmoet het " " Kind van Morgen . " " " " Zonder naam , en ongezien , ook tijd en plaats is onvoorzien , Kind van Morgen , nog ongeboren , ik ontmoette je laatst dinsdagmorgen .


Een wijze vriend liet ons kennismaken .


En door zijn ontnuchterende kijk op zaken zag ik dat er voor jou een dag zou zijn , een dag voor jou , maar niet voor mij .


Ik ben veranderd door jou te leren kennen ,


want ik moest echt nog aan het idee wennen , dat misschien door mijn eigen daden ik jouw toekomst zou verraden .


Kind van Morgen , mijn dochter-zoon , denken aan jouw toekomst is voor mij nog ongewoon , Hoewel ik het altijd al wist van binnen ,


zal ik daar van nu af mee beginnen .


Door de manier waarop ik vandaag verspil , maakt het echt heel veel verschil . Als ik steeds weer denk aan jou en aan de dag dat jij hier ook leeft , gauw . " " Elke dag van mijn leven sinds die dag heeft het " " Kind van Morgen " " tegen me gesproken met een simpele maar diepe boodschap , die ik met jullie zou willen delen .


Wij zijn , ieder hier en overal , een deel van het web van het leven .


Het continuüm van de mensheid . Maar in ruimere zin , het web van het leven zelf .


Wij moeten een keuze maken tijdens ons korte bezoek aan deze prachtige blauwe en groene , levende planeet . Haar pijn doen of haar helpen .


De keuze is aan jullie .


Dank u .


( Applaus )