The crux of Miller's case revolved around Section 15 of Trinidad and Tobago's Mental Health Act, which states that "a person found wandering at large on a highway or in any public place and who by reason of his appearance, conduct or conversation, a mental health officer has reason to believe is mentally ill and in need of care and treatment in a psychiatric hospital or ward may be taken into custody and conveyed to such hospital or ward for admission for observation in accordance with this section."
Miller'ın davasının doruk noktası Trinidad ve Tobago Akıl Sağlığı Yasası'nın 15. Bölümü ile yaşandı. Madde şu şekilde: "Otoyol veya herhangi bir kamusal alanda dolaşan ve görünüşü, davranışı veya konuşma şekli nedeniyle bir akıl sağlığı yetkilisinin, kişinin akıl sağlığı bozuk olduğu ve bir psikiyatri hastanesi veya koğuşta bakım ve tedavi görmesi gerektiğine inanacak nedeni var ise kişi bu maddeye istinaden tutuklanıp uygun hastane veya koğuşa gözetim izni ile götürülebilir."